تاریخ تأسیس باشگاه گوارانی

باشگاه گوارانی (Club Guarani) در تاریخ 12 اکتبر 1903، برابر با 19 مهر 1282، در شهر آسونسیون، پایتخت پاراگوئه، تاسیس شد. شکل‌گیری این باشگاه در دوره‌ای رخ داد که فوتبال هنوز ورزشی نوپا در پاراگوئه بود و گروهی از جوانان علاقه‌مند تصمیم گرفتند با ایجاد مجموعه‌ای مستقل، فرصت بیشتری برای تمرین و رقابت فراهم کنند. گوارانی تنها یک سال پس از تاسیس باشگاه المپیا پا به عرصه فوتبال گذاشت و به یکی از نخستین نهادهای سازمان‌یافته این ورزش در کشور تبدیل شد.

در آغاز قرن بیستم، فوتبال به‌تدریج در میان جوانان و دانش‌آموختگان آسونسیون گسترش می‌یافت. المپیا که در سال 1902 تشکیل شده بود، از نخستین مراکز فعالیت فوتبال در این شهر به شمار می‌رفت. بااین‌حال، محدودیت امکانات و اختلافات میان برخی بازیکنان و مسئولان این باشگاه، زمینه شکل‌گیری گروه تازه‌ای را فراهم کرد. در تابستان 1903، شماری از جوانان پس از بروز اختلاف بر سر استفاده از زمین و توپ فوتبال، به فکر تاسیس باشگاهی مستقل افتادند؛ مجموعه‌ای که علاقه‌مندان بتوانند در آن آزادانه‌تر به تمرین و مسابقه بپردازند.

پس از نشست‌های مقدماتی در سپتامبر 1903، روز 12 اکتبر برای برگزاری جلسه رسمی تاسیس انتخاب شد. این گردهمایی در عمارت تاریخی پاتری، معروف به پالاسیو پاتری، در مرکز آسونسیون برگزار شد. ساختمان در محدوده خیابان آلبرتی و خیابان‌های ال پاراگوایو ایندیپندینته و بنجامین کنستانت قرار داشت؛ بنایی که بعدها به محل استقرار اداره پست مرکزی پاراگوئه تبدیل شد. خانواده پاتری فضای لازم برای این نشست را در اختیار جوانان گذاشتند و بدین ترتیب یکی از قدیمی‌ترین باشگاه‌های فوتبال کشور در این عمارت شکل گرفت.

از میان چهره‌های موثر در تاسیس گوارانی می‌توان به مانوئل بیا، رامون کابایرو، سالوادور ملیان و خوان پاتری اشاره کرد. خوان پاتری و دیگر اعضای خانواده او در فراهم کردن محل جلسه و سازمان‌دهی گروه اولیه نقش داشتند. ژنرال برناردینو کابایرو نیز از حامیان مهم این حرکت بود و با فراهم کردن امکانات و زمین برای تمرین، به شکل‌گیری فعالیت‌های باشگاه کمک کرد. مشارکت این افراد باعث شد گوارانی از یک جمع محدود از علاقه‌مندان، به نهادی مستقل در فوتبال نوپای پاراگوئه تبدیل شود.

در جلسه تاسیس، نام «فوتبال کلوب گوارانی» انتخاب شد. این نام ادای احترام به مردم بومی گوارانی و زبان آنان بود؛ دو عنصر مهم در تاریخ و هویت فرهنگی پاراگوئه. انتخاب چنین نامی نشان می‌داد که بنیان‌گذاران می‌خواستند باشگاه تازه‌تاسیس، پیوندی آشکار با جامعه و فرهنگ کشورشان داشته باشد. همین هویت بومی بعدها در لقب «ال آبوریخن»، به معنای بومی، و لقب شناخته‌شده «ال لخنداریو»، به معنای افسانه‌ای، بازتاب یافت.

رنگ‌های زرد و سیاه نیز در همان آغاز فعالیت باشگاه انتخاب شدند. در روایت تاریخی مربوط به جلسه تاسیس آمده است که یکی از پیشنهادها با الهام از پرچم منسوب به فرانسیس دریک، دریانورد انگلیسی، مطرح شد. برادران ملیان نیز همین ترکیب رنگ را با اشاره به باشگاه پنارول اروگوئه پیشنهاد کردند؛ باشگاهی که پیش‌تر در آن فوتبال بازی کرده بودند. در نهایت، پیراهن راه‌راه عمودی زرد و سیاه و پرچمی با نوارهای افقی همین دو رنگ به‌عنوان نمادهای اولیه گوارانی پذیرفته شد.

نخستین زمین فوتبال گوارانی در محدوده ملک ژنرال برناردینو کابایرو قرار داشت؛ محلی که امروزه با نام پارک کابایرو شناخته می‌شود. این زمین به یکی از مکان‌های مهم فوتبال اولیه آسونسیون تبدیل شد. در آن روزگار هنوز مسابقات منظم لیگ در پاراگوئه وجود نداشت و فعالیت تیم‌های تازه‌تاسیس بیشتر به تمرین، گردهمایی بازیکنان و برگزاری دیدارهای دوستانه محدود می‌شد.

یکی از مهم‌ترین رویدادهای نخستین ماه‌های فعالیت گوارانی، رویارویی این تیم با المپیا در 25 نوامبر 1903 بود. این مسابقه از نخستین دیدارهای میان دو باشگاه فوتبال در تاریخ پاراگوئه به شمار می‌رود و در منابع تاریخی با زمین کینتا کابایرو ارتباط داده شده است. بازیکنانی مانند لئوپولدو یوریتا، اعضای خانواده پاتری، فدریکو و سالوادور ملیان و مانوئل بیا در روایت‌های مربوط به تیم آن دوره حضور دارند. این رقابت آغاز شکل‌گیری یکی از قدیمی‌ترین رویارویی‌های باشگاهی فوتبال پاراگوئه بود.

در سال‌های بعد، فعالیت گوارانی هم‌زمان با تلاش برای سازمان‌دهی مسابقات فوتبال در کشور گسترش یافت. در سال 1906، این باشگاه در کنار المپیا، لیبرتاد، ناسیونال و دیگر تیم‌های اولیه، از اعضای موسس لیگ فوتبال پاراگوئه شد؛ نهادی که بعدها به فدراسیون فوتبال پاراگوئه تبدیل شد. گوارانی در نخستین فصل رسمی مسابقات فوتبال کشور در سال 1906 به قهرمانی رسید و سال بعد نیز عنوان خود را تکرار کرد. هر دو قهرمانی بدون شکست به دست آمدند و جایگاه باشگاه را در سال‌های آغازین فوتبال سازمان‌یافته پاراگوئه تثبیت کردند.

تاسیس گوارانی نقطه‌ای مهم در گسترش فوتبال پاراگوئه بود. باشگاهی که در یک عمارت خانوادگی و با ابتکار گروهی از جوانان شکل گرفت، خیلی زود به یکی از پایه‌های رقابت‌های باشگاهی کشور تبدیل شد. نام برگرفته از فرهنگ بومی، رنگ‌های زرد و سیاه و حضور در نخستین رقابت‌های رسمی، از همان سال‌های آغازین هویت تاریخی گوارانی را شکل دادند؛ هویتی که این باشگاه را به بخشی ماندگار از تاریخ فوتبال پاراگوئه تبدیل کرد.

منابع این مطلب: فدراسیون فوتبال پاراگوئه، اداره پست ملی پاراگوئه و کتاب 80 سال فوتبال در پاراگوئه اثر میگل آنخل بستارد.