فقط ۱۷ بازی لیگ، اما برنده توپ طلا؛ راز بازگشت تاریخی رونالدو در سال ۲۰۰۲!

به گزارش صبح فوتبالی :

حالا ۲۴ سال بعد، توپ طلای ۲۰۰۲ رونالدو بار دیگر مورد توجه قرار گرفته است. برگزارکنندگان توپ طلا، نسخه تاریخی مهاجم برزیلی را در فهرست نظرسنجی «بهترین توپ طلای تاریخ» یا BOAT قرار داده‌اند؛ رقابتی که نام‌های بزرگی مثل لیونل مسی، کریستیانو رونالدو و یوهان کرویف نیز در آن حضور دارند.

اما چرا توپ طلای ۲۰۰۲ رونالدو فقط یک جایزه فردی نبود و به یکی از ماندگارترین داستان‌های فوتبال تبدیل شد؟

شش دقیقه تا نابودی یک رؤیا؛ زانویی که رونالدو را زمین زد

برای فهمیدن ارزش توپ طلای دوم رونالدو، باید به آوریل سال ۲۰۰۰ برگردیم.

ستاره برزیلی پس از ماه‌ها دوری از فوتبال، در مسابقه اینتر و لاتزیو در جام حذفی ایتالیا به میدان برگشت. هواداران منتظر بودند دوباره سرعت انفجاری و دریبل‌های ویرانگر او را ببینند.

اما فقط شش دقیقه بعد، فاجعه رخ داد.

زانوی رونالدو دوباره آسیب دید و مهاجم برزیلی با درد شدید روی زمین افتاد.

تصاویر گریه‌های او در ورزشگاه المپیک رم، یکی از تلخ‌ترین قاب‌های تاریخ فوتبال ایتالیاست.

رونالدو که پیش‌تر نیز با مصدومیت جدی زانو مواجه شده بود، این بار تمام فصل بعد را از دست داد.

برای مهاجمی که بخش بزرگی از قدرتش به سرعت، تغییر مسیر ناگهانی و حرکات انفجاری وابسته بود، چنین مصدومیتی می‌توانست پایان دوران حضور در بالاترین سطح فوتبال باشد.

اما رونالدو هنوز تسلیم نشده بود.

اعتماد اسکولاری؛ تصمیمی که تاریخ جام جهانی را تغییر داد

وقتی لوئیس فلیپه اسکولاری نام رونالدو را در فهرست برزیل برای جام جهانی ۲۰۰۲ قرار داد، تردیدهای زیادی درباره آمادگی او وجود داشت.

مهاجم برزیلی طی دو سال گذشته فرصت چندانی برای بازی‌کردن نداشت و هنوز مشخص نبود بدنش توان تحمل فشار یک تورنمنت بزرگ را دارد یا نه.

اما اسکولاری به او اعتماد کرد.

رونالدو پاسخ این اعتماد را از همان بازی‌های ابتدایی داد.

او مقابل ترکیه و چین گل زد، در بازی با کاستاریکا دو بار دروازه را باز کرد و در مرحله حذفی نیز برابر بلژیک و ترکیه گلزنی کرد.

برزیل با هفت پیروزی متوالی به فینال رسید و رونالدو تا پیش از مسابقه پایانی شش گل به ثمر رسانده بود.

دو گل دیگر باقی مانده بود؛ دو گلی که فوتبال جهان را دوباره وادار کرد مقابل پدیده برزیلی سر تعظیم فرود بیاورد.

فینال ۲۰۰۲؛ انتقام بزرگ از کابوس فرانسه

۳۰ ژوئن ۲۰۰۲، برزیل و آلمان در ورزشگاه یوکوهاما برای قهرمانی جهان مقابل یکدیگر قرار گرفتند.

این مسابقه برای رونالدو معنای ویژه‌ای داشت.

چهار سال قبل، در فینال جام جهانی ۱۹۹۸، او نتوانسته بود نمایش همیشگی‌اش را ارائه کند و برزیل با شکست سه بر صفر مقابل فرانسه، جام را از دست داده بود.

حالا فرصت جبران رسیده بود.

دروازه آلمان را اولیور کان محافظت می‌کرد؛ دروازه‌بانی که یکی از بهترین تورنمنت‌های دوران حرفه‌ای‌اش را پشت سر گذاشته بود.

اما رونالدو در دقیقه ۶۷، پس از دفع ناقص شوت ریوالدو توسط کان، توپ برگشتی را وارد دروازه کرد.

۱۲ دقیقه بعد، پاس کلبرسون، حرکت هوشمندانه ریوالدو و ضربه دقیق رونالدو، گل دوم برزیل را ساخت.

برزیل دو بر صفر پیروز شد و پنجمین قهرمانی جام جهانی خود را جشن گرفت.

رونالدو با هشت گل، کفش طلای مسابقات را به دست آورد.

مهاجمی که دو سال قبل حتی درباره بازگشتش به فوتبال تردید وجود داشت، حالا با دو گل در فینال، قهرمان جهان شده بود.

فقط ۱۷ بازی لیگ؛ چرا توپ طلا به رونالدو رسید؟

این بخش از داستان شاید از همه عجیب‌تر باشد.

یوفا در گزارش ۱۶ دسامبر ۲۰۰۲، هنگام معرفی رونالدو به‌عنوان برنده توپ طلا، تأکید کرد که او در آن سال تا زمان اعلام جایزه فقط ۱۷ مسابقه لیگ برای اینتر و رئال مادرید انجام داده بود.

رونالدو در سپتامبر ۲۰۰۲ از اینتر به رئال مادرید پیوست.

او حتی در قهرمانی رئال مادرید در لیگ قهرمانان فصل ۲۰۰۲-۲۰۰۱ نقشی نداشت؛ چون پس از فتح آن جام به تیم اسپانیایی اضافه شد.

پس دلیل اصلی موفقیت رونالدو در رأی‌گیری توپ طلای ۲۰۰۲ روشن بود: درخشش استثنایی در جام جهانی.

او کاری کرد که عملکردش در چند هفته، از نگاه رأی‌دهندگان ارزشی بالاتر از درخشش یک فصل کامل برخی رقبایش داشته باشد.

البته این انتخاب بدون مخالف نبود. روبرتو کارلوس همان سال هم قهرمان جهان شده بود و هم همراه رئال لیگ قهرمانان اروپا را برده بود.

اما درخشش رونالدو در فینال یوکوهاما تأثیر تعیین‌کننده‌ای بر رأی‌گیری گذاشت.

پیروزی مقابل روبرتو کارلوس و اولیور کان؛ دومین تاج پدیده

رونالدو در رأی‌گیری توپ طلای ۲۰۰۲، طبق نتایج اعلام‌شده در همان زمان، با ۱۷۱ امتیاز رتبه نخست را به دست آورد.

روبرتو کارلوس با ۱۴۵ امتیاز دوم شد و اولیور کان با ۱۱۴ امتیاز در جایگاه سوم ایستاد.

زین‌الدین زیدان و میشائیل بالاک نیز چهارم و پنجم شدند.

رونالدو پیش‌تر در سال ۱۹۹۷ نخستین توپ طلایش را برده بود.

اما این دو جایزه روایت کاملاً متفاوتی داشتند.

رونالدوی ۱۹۹۷ مهاجمی جوان و مهارنشدنی بود که با سرعت و تکنیک حیرت‌انگیز، فوتبال اروپا را تسخیر کرده بود.

رونالدوی ۲۰۰۲ اما بازیکنی بود که پس از آسیب‌دیدگی‌های سنگین، دوباره خودش را به بالاترین نقطه رساند.

یکی داستان تولد یک پدیده بود؛ دیگری داستان بازگشت همان پدیده از آستانه نابودی.

حالا رونالدو ۲۰۰۲ نامزد بهترین توپ طلای تاریخ شده است

سایت رسمی توپ طلا در نظرسنجی جدید BOAT، نسخه‌های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۲ رونالدو نازاریو را در میان گزینه‌های رأی‌گیری قرار داده است.

هواداران می‌توانند از میان توپ طلاهای بازیکنانی که دست‌کم دو بار این جایزه را برده‌اند، نسخه محبوب خود را انتخاب کنند.

طبق آخرین گزارش درصددار منتشرشده در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۶، کریستیانو رونالدوی ۲۰۰۸ با ۷۵ درصد آرا پیشتاز بوده و مسی ۲۰۱۲ با ۹ درصد در رتبه دوم قرار داشته است.

برای رونالدوی برزیلی ۲۰۰۲ درصد جداگانه‌ای اعلام نشده است.

رأی‌گیری تا ۲۷ اکتبر ادامه دارد و نتیجه نهایی ۲۸ اکتبر منتشر خواهد شد.

البته این نظرسنجی، جایزه رسمی جدیدی به نام سوپرتوپ طلا نیست. برگزارکنندگان تأکید کرده‌اند BOAT صرفاً رأی‌گیری هواداری است و برای ثبت هر رأی باید یک یورو پرداخت شود.

تحلیل صبح فوتبالی؛ بعضی توپ طلاها را نمی‌شود با تعداد گل سنجید

اگر قرار باشد بهترین سال‌های تاریخ فوتبال را صرفاً با تعداد گل‌های باشگاهی مقایسه کنیم، شاید رونالدوی ۲۰۰۲ در برابر مسی ۲۰۱۲ یا کریستیانو رونالدو ۲۰۰۸ دست پایین‌تری داشته باشد.

اما فوتبال فقط جدول آمار نیست.

ارزش تاریخی توپ طلای رونالدو در مسیری است که برای رسیدن به آن طی کرد.

او پس از مصدومیتی برگشت که می‌توانست مهم‌ترین ویژگی‌های فوتبالی‌اش را از بین ببرد. دوباره سرعت گرفت، دوباره گل زد و در بزرگ‌ترین مسابقه فوتبال جهان، دو بار دروازه یکی از بهترین دروازه‌بان‌های تاریخ را باز کرد.

البته قهرمانی برزیل تنها محصول عملکرد رونالدو نبود. ریوالدو، رونالدینیو، روبرتو کارلوس و دیگر ستاره‌های سلسائو نیز در آن موفقیت سهم بزرگی داشتند.

اما رونالدو همان بازیکنی بود که در لحظه تعیین‌کننده، مأموریت را تمام کرد.

مسی در سال ۲۰۱۲ رکورد ۹۱ گل را ساخت. کریستیانو رونالدو در سال ۲۰۰۸ با منچستریونایتد قهرمان انگلیس و اروپا شد. اما رونالدوی ۲۰۰۲ یکی از بزرگ‌ترین داستان‌های بازگشت تاریخ فوتبال را نوشت.

برای همین است که توپ طلای دوم پدیده برزیلی فقط یادآور یک قهرمانی نیست.

این جایزه یادآور فوتبالیستی است که وقتی بسیاری درباره آینده‌اش تردید داشتند، برگشت و مهم‌ترین جام فوتبال جهان را فتح کرد.