بیرانوند با مشت خودش بازی را از ایران گرفت؛ شب فاجعه‌بار گلر شماره یک

به گزارش صبح فوتبالی :

گاهی یک دروازه‌بان با یک واکنش بزرگ تیمش را در بازی نگه می‌دارد و گاهی با یک تصمیم اشتباه، تمام جریان مسابقه را نابود می‌کند.

علیرضا بیرانوند در فرغانه در دسته دوم قرار گرفت.

ایران در ابتدای نیمه دوم با نتیجه یک بر یک درگیر مسابقه‌ای بود که هنوز کاملاً قابل کنترل به نظر می‌رسید. تیم ملی می‌توانست برای گل دوم فشار بیاورد و بازی را به سمت خودش برگرداند، اما در دقیقه ۵۵ بیرانوند با یک خروج بی‌محابا، همه‌چیز را عوض کرد.

خروجی که هیچ ضرورتی نداشت

ارسال خامروبکوف به محوطه جریمه رسید و بهروز کریموف برای ضربه دوم به توپ آماده می‌شد؛ بیرانوند اما به جای انتخاب یک تصمیم کم‌ریسک، با مشت به سر بازیکن ازبکستان زد.

پنالتی؛ کارت زرد؛ و یک هدیه کامل به تیم میزبان.

الدور شومورودوف هم پشت توپ ایستاد و با ضربه‌ای مطمئن نتیجه را ۲ بر یک کرد.

مشکل اصلی فقط این نبود که بیرانوند پنالتی داد؛ مشکل این بود که اصلاً چرا باید در آن صحنه چنین خطایی اتفاق می‌افتاد؟

این از آن اشتباهاتی نبود که بتوان آن را گردن بدشانسی، کیفیت مهاجم یا یک واکنش دیرهنگام انداخت. تصمیم اولیه اشتباه بود، زمان‌بندی خروج اشتباه بود و نتیجه هم مستقیم به ضرر تیم ملی تمام شد.

گلر باتجربه‌ای که باید آرامش بدهد، نه بحران

بیرانوند دیگر یک دروازه‌بان جوان و کم‌تجربه نیست که اشتباهات این‌چنینی را بتوان با کمبود تجربه توجیه کرد.

سال‌هاست دروازه‌بان شماره یک تیم ملی است، جام جهانی دیده، بازی‌های بزرگ انجام داده و قرار است یکی از بازیکنان باتجربه تیم باشد.

دقیقاً به همین دلیل، انتظار از او بیشتر است.

وقتی تیم در یک بازی نزدیک قرار دارد، دروازه‌بان باتجربه باید سطح ریسک را پایین بیاورد، خط دفاعی را مدیریت کند و در لحظات حساس آرامش بدهد. بیرانوند در مهم‌ترین لحظه بازی دقیقاً خلاف این کار را انجام داد.

سه گل خورد؛ اما گل دوم داستان دیگری داشت

دروازه‌بان را نمی‌توان بابت هر گلی که دریافت می‌کند مقصر دانست و منصفانه هم نیست که سه گل ازبکستان یکجا گردن بیرانوند انداخته شود.

اما پنالتی گل دوم مستقیماً حاصل خطای او بود و از نظر زمانی هم در بدترین لحظه ممکن اتفاق افتاد.

ایران تازه می‌توانست برای تغییر نتیجه برنامه‌ریزی کند که ناگهان با یک خطای کاملاً قابل اجتناب دوباره عقب افتاد.

این اشتباه فقط یک گل نبود؛ ریتم بازی را هم تغییر داد.

گل سوم؛ پایان تلخ یک شب بد

ایران در دقایق آخر برای جبران جلو کشید و فضای بیشتری پشت سرش ایجاد شد.

در دقیقه ۴+۹۰ حسین نورچائف با یک ضربه چیپ دقیق توپ را از بالای دست بیرانوند عبور داد و گل سوم را به ثمر رساند.

شاید نتوان تمام مسئولیت آن گل را متوجه دروازه‌بان دانست، اما تصویر توپ که از بالای دست بیرانوند وارد دروازه شد، پایان کاملاً متناسبی برای شب بد او بود.

بیرانوند باید با عملکردش جواب بدهد، نه با سابقه‌اش

نام بزرگ، تعداد بازی ملی و خاطرات گذشته نمی‌توانند اشتباه امشب را پاک کنند.

در فوتبال امروز، جایگاه هیچ بازیکنی نباید فقط با سابقه تضمین شود؛ مخصوصاً در پستی مثل دروازه‌بانی که یک تصمیم اشتباه می‌تواند حاصل تلاش کل تیم را تغییر دهد.

بیرانوند هنوز یکی از باتجربه‌ترین دروازه‌بان‌های ایران است، اما این تجربه زمانی ارزش دارد که در زمین دیده شود.

مقابل ازبکستان دیده نشد.

آنچه دیده شد، خروجی بی‌محابا، پنالتی‌ای غیرضروری، سه گل خورده و شکستی بود که گلر شماره یک تیم ملی سهم قابل توجهی در تلخ‌تر شدنش داشت.

ایران در فرغانه ۳ بر یک باخت؛ اما گل دوم را ازبکستان نساخت، بیرانوند با مشت خودش ساخت