شیاطین سرخ علیه غیرممکن؛ شاهکار تاریخی در تاریک‌ترین روزهای منچستریونایتد

به گزارش صبح فوتبالی :

منچستریونایتد هنوز تسلیم شدن را یاد نگرفته است. تیم مایکل کریک در شبی که دو بار تا آستانه شکست سنگین پیش رفت، مقابل استون‌ویلا به تساوی ۴ بر ۴ رسید و رکوردی بی‌سابقه در تاریخ لیگ برتر انگلیس ثبت کرد. اما آمار منتشرشده از سوی اپتا، پشت این کامبک تماشایی حقیقتی تلخ را آشکار می‌کند؛ شیاطین سرخ در چهلمین سالگرد ورود سر الکس فرگوسن، دوباره به روزهای تاریک سال ۱۹۸۶ رسیده‌اند.

چهار گل خورده، هشت بازی متوالی بدون پیروزی در لیگ برتر و قرار گرفتن در رتبه هجدهم جدول. این‌ها اعدادی نیستند که حتی گل دقیقه ۹۶ پاتریک دورگو بتواند به‌سادگی از ذهن هواداران پاک کند.

دو بار از جهنم برگشتند؛ رکوردی که هیچ تیمی ثبت نکرده بود

استون‌ویلا تنها به سه دقیقه و ۴۰ ثانیه نیاز داشت تا منچستریونایتد را با اختلاف دو گل عقب بیندازد. آلیسون در ثانیه ۵۹ گل نخست را زد و نیکلاس جکسون در دقیقه چهارم نتیجه را ۲ بر صفر کرد.

بر اساس آمار اپتا، منچستریونایتد هرگز در تاریخ لیگ برتر به این سرعت با اختلاف دو گل عقب نیفتاده بود.

اما برونو فرناندش در دقیقه ۱۶ از روی نقطه پنالتی اختلاف را کاهش داد و یوری تیلمانس در دقیقه ۴۴ گل تساوی را به ثمر رساند.

نیمه دوم هم با کابوسی تازه آغاز شد. جان مک‌گین در دقیقه ۴۸ از روی نقطه پنالتی و لئون گورتسکا در دقیقه ۵۳ برای استون‌ویلا گل زدند تا میزبان بار دیگر با اختلاف دو گل عقب بیفتد.

این بار بازگشت تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید.

جاشوا زیرکزی در دقیقه ۹۲ روی پاس پاتریک دورگو گل سوم را زد و چهار دقیقه بعد، خود دورگو با ضربه سر روی ارسال کرنر برونو فرناندش نتیجه را ۴ بر ۴ کرد.

اتفاقی که از نظر آماری ارزش ویژه‌ای داشت؛ منچستریونایتد نخستین تیم تاریخ لیگ برتر شد که در یک مسابقه، دو مرتبه اختلاف دوگله را جبران می‌کند.

پاتریک دورگو؛ قهرمانی که از روی نیمکت آمد

اگر قرار باشد یک بازیکن را به‌عنوان چهره اصلی کامبک انتخاب کنیم، پاتریک دورگو شایسته این عنوان است.

مدافع دانمارکی منچستریونایتد که مسابقه را از روی نیمکت آغاز کرده بود، در حساس‌ترین لحظات جریان بازی را تغییر داد.

ابتدا پاس او در دقیقه دوم وقت‌های تلف‌شده به زیرکزی رسید تا امید به اولدترافورد برگردد. سپس در دقیقه ۹۶، در محوطه جریمه استون‌ویلا بالاتر از دیگران پرید و با ضربه سر گل تساوی را ثبت کرد.

در روزی که مدافعان یونایتد بارها مرتکب اشتباه شدند، این یک بازیکن دفاعی بود که تیم را از شکست نجات داد.

نقش دورگو فقط در گل و پاس گل خلاصه نمی‌شود. حضور مؤثر او در دقایق پایانی نشان داد منچستریونایتد هنوز بازیکنانی دارد که می‌توانند جریان مسابقه را تغییر دهند.

اما اتکای مداوم به چنین لحظاتی، جای یک برنامه قابل اعتماد برای پیروزی را نمی‌گیرد.

رکوردی تلخ‌تر از چهار گل خورده؛ بازگشت یونایتد به سال ۱۹۸۶

درست در روزی که منچستریونایتد چهلمین سالگرد ورود سر الکس فرگوسن به باشگاه را پشت سر می‌گذاشت، آمار اپتا یک مقایسه دردناک ارائه کرد.

یونایتد پس از ۱۰ مسابقه با هشت امتیاز در رتبه هجدهم لیگ برتر قرار دارد؛ پایین‌ترین جایگاه این تیم در این مقطع از یک فصل لیگ دسته اول انگلیس از فصل ۱۹۸۷-۱۹۸۶ تاکنون.

شیاطین سرخ برای دومین بار در تاریخ حضور خود در لیگ برتر، هشت مسابقه متوالی را بدون پیروزی پشت سر گذاشته‌اند. بار قبلی چنین اتفاقی در آوریل و مه ۲۰۲۵ رخ داده بود.

نگران‌کننده‌تر اینکه تیم کریک در هر ۱۰ مسابقه ابتدایی لیگ این فصل گل دریافت کرده است.

آخرین بار منچستریونایتد در فصل ۱۹۸۷-۱۹۸۶، ده بازی نخست لیگ را بدون کلین‌شیت پشت سر گذاشته بود.

همچنین گل چهارم استون‌ویلا، تعداد گل‌های دریافتی منچستریونایتد در تمام رقابت‌های فصل جاری را به ۳۰ رساند؛ آماری که طبق گزارش اپتا، در زمان پایان این مسابقه هیچ تیمی در پنج لیگ معتبر اروپایی رکورد بدتری از آن نداشت.

این دیگر یک لغزش مقطعی نیست. وقتی یک تیم در شروع هر دو نیمه آسیب می‌بیند و در ۱۰ هفته حتی یک بار دروازه‌اش را بسته نگه نمی‌دارد، ایرادها فراتر از چند اشتباه فردی هستند.

کریک هنوز رختکن را دارد، اما آیا زمان هم دارد؟

مهم‌ترین پیام این مسابقه برای مایکل کریک احتمالاً نتیجه ۴ بر ۴ نبود؛ واکنش بازیکنانش بود.

تیمی که در دقیقه چهارم دو گل عقب می‌افتد و در نیمه دوم دوباره با اختلاف دو گل شکست می‌خورد، فرصت‌های زیادی برای تسلیم شدن دارد.

اما بازیکنان منچستریونایتد تا آخرین لحظه جنگیدند.

چند روز قبل نیز یونایتد در لیگ قهرمانان اروپا شکست ۲ بر صفر مقابل رم را با پیروزی ۳ بر ۲ عوض کرده بود.

دو کامبک متوالی نشان می‌دهد کریک حداقل در حفظ انگیزه و روحیه جنگندگی بازیکنانش موفق بوده است. این نشانه‌ای مهم برای مربی‌ای است که آینده‌اش با تردید روبه‌روست.

با این حال، مدیران باشگاه باید مسئله دیگری را هم بررسی کنند.

چرا یونایتد برای ارائه نمایشی تهاجمی و پرانرژی، ابتدا باید کنترل مسابقه را کاملاً از دست بدهد؟ چرا تیمی که توانایی زدن چهار گل مقابل استون‌ویلا را دارد، نمی‌تواند از دریافت چهار گل جلوگیری کند؟

کریک به بازیکنانش انگیزه داده، اما هنوز ساختار دفاعی قابل اعتمادی نساخته است.

منطقه سقوط؛ واقعیتی که شادی اولدترافورد تغییرش نداد

تساوی مقابل استون‌ویلا به معنای فرار منچستریونایتد از منطقه سقوط نبود.

پیروزی ۳ بر یک ناتینگهام فارست مقابل منچسترسیتی باعث شده بود یونایتد پیش از این مسابقه به جمع سه تیم انتهای جدول سقوط کند.

شیاطین سرخ با تساوی مقابل ویلا تنها به هشت امتیاز رسیدند و در رتبه هجدهم باقی ماندند.

مطابق محاسبات اپتا، یونایتد پیش از مسابقه بعدی برابر لیورپول، دست‌کم ۱۵ روز متوالی را در منطقه سقوط سپری خواهد کرد؛ طولانی‌ترین دوره حضور این باشگاه در منطقه خطر لیگ از سپتامبر و اکتبر ۱۹۸۶.

برای تیمی با تاریخ منچستریونایتد، چنین آماری سنگین‌تر از هر شکست معمولی است.

تحلیل صبح فوتبالی؛ باشگاهی که قلبش هنوز می‌تپد، اما زخمش عمیق است

تساوی ۴ بر ۴ مقابل استون‌ویلا را باید از دو زاویه متفاوت دید.

از منظر روحیه و شخصیت، منچستریونایتد شایسته تحسین است. بازگشت از اختلاف دو گل، آن هم دو بار در یک مسابقه، اتفاقی نیست که صرفاً با شانس توضیح داده شود.

این تیم هنوز توانایی جنگیدن دارد. برونو فرناندش همچنان مسئولیت می‌پذیرد، بازیکنان تعویضی می‌توانند تأثیرگذار باشند و اولدترافورد هنوز ظرفیت تبدیل شدن به یک ورزشگاه ترسناک برای حریفان را دارد.

اما از منظر فنی، یونایتد همچنان تیمی شکننده است.

گل‌های زودهنگام استون‌ویلا در هر دو نیمه، اشتباهات دروازه‌بان و مدافعان و ناتوانی در کنترل جریان مسابقه، نشانه مشکلاتی هستند که یک کامبک نمی‌تواند آن‌ها را برطرف کند.

مایکل کریک با این مسابقه شاید کمی از فشار فوری بر نیمکت خود کم کرده باشد، اما بعید است مدیران باشگاه بتوانند با چشم‌پوشی از رتبه هجدهم و هشت بازی بدون پیروزی، فقط به جنگندگی تیم دل خوش کنند.

شاید بزرگ‌ترین تناقض منچستریونایتد همین باشد: تیمی که در شش دقیقه پایانی می‌تواند از یک شکست تقریباً قطعی فرار کند، هنوز نمی‌تواند در طول ۹۰ دقیقه امنیت و ثبات داشته باشد.

شیاطین سرخ زنده‌اند، اما برای نجات فصل، چیزی بیشتر از زنده ماندن لازم دارند.

این بار منچستریونایتد از جهنم برگشت؛ سؤال بزرگ این است که آیا کریک می‌تواند راه خروج دائمی از آن را هم پیدا کند؟