همه تقصیر VAR نبود؛ پنج دلیل شکست تراکتور مقابل استقلال خوزستان 
همه تقصیر VAR نبود؛ پنج دلیل شکست تراکتور مقابل استقلال خوزستان 
بازگشت منچستریونایتد به لیگ قهرمانان با پنج غایب؛ شب بدون بهانه مقابل صباح 
کارشناسی داوری استقلال و پیکان؛ پنالتی سرنوشتساز VAR درست بود؟ 
کارشناسی داوری استقلال خوزستان و تراکتور؛ دو گل مردود مغانلو و VAR در مرکز جنجال استقلال بعد از سه تساوی متوالی بالاخره برنده شد و شکست تراکتور هم ارزش این سه امتیاز را دوچندان کرد. پنالتی یاسر آسانی نتیجه را یک بر صفر کرد، اما برد آبیها فقط محصول یک تصمیم VAR نبود؛ صبر در مسابقه، برتری در فاز هجومی، ورود مؤثر ماشاریپوف، ادامه استحکام دفاعی و مدیریت دقایق پایانی استقلال را تا یک امتیازی صدر جدول بالا برد.
به گزارش صبح فوتبالی :
استقلال در هفتهای که بیش از هر چیز به برد احتیاج داشت، سه امتیاز را گرفت. آبیها پس از سه تساوی متوالی برابر فولاد، پرسپولیس و آلومینیوم، پیکان را یک بر صفر شکست دادند و با توجه به باخت تراکتور مقابل استقلال خوزستان، فاصله خود با صدر جدول را به تنها یک امتیاز رساندند. استقلال حالا از هفت مسابقه ۱۵ امتیاز دارد و دوباره مستقیماً پشت سر صدرنشین ایستاده است.
این برد شاید از آن پیروزیهایی نبود که هوادار را با فوتبال پرزرقوبرق از ورزشگاه بیرون بفرستد، اما برای تیم سهراب بختیاریزاده چیزی داشت که در سه هفته گذشته گم شده بود: توانایی تمام کردن مسابقه.
سه تساوی متوالی میتوانست استقلال را مقابل پیکان بیقرار کند. مخصوصاً وقتی نیمه اول بدون گل تمام شد و حریف هم حاضر نبود بازی را باز کند.
اما استقلال گرفتار بازی احساسی نشد. فشار را در نیمه دوم افزایش داد و به جای اینکه ساختار تیم را برای رسیدن فوری به گل قربانی کند، منتظر فرصت ماند.
آمار هم نشان میدهد آبیها حضور بیشتری در مناطق هجومی داشتند؛ استقلال ۱۳ شوت زد که پنج تای آن در چارچوب بود، در حالی که پیکان ۹ شوت و فقط دو ضربه در چارچوب داشت. استقلال همچنین هفت کرنر گرفت و پیکان فقط دو کرنر. مالکیت توپ ۵۰-۵۰ بود، اما سهم استقلال از تهدید دروازه بیشتر بود.
این دقیقاً یکی از تفاوتهای تیم مدعی با تیمی است که تحت فشار نتیجه از هم میپاشد؛ استقلال مجبور نبود مالکیت ۷۰ درصدی داشته باشد تا کنترل مسابقه را در دست بگیرد.
شاید مهمترین تصمیم سهراب بختیاریزاده، نه در ترکیب اولیه بلکه از روی نیمکت گرفته شد.
جلالالدین ماشاریپوف در دقیقه ۶۹ جانشین اسماعیل قلیزاده شد. تنها چند دقیقه بعد، او خودش را به توپ داخل محوطه جریمه رساند و برخورد حجت احمدی با پایش، پس از بازبینی VAR به پنالتی استقلال تبدیل شد.
اینجا ارزش داشتن بازیکنی با تجربه و کیفیت ماشاریپوف مشخص شد.
استقلال تا آن لحظه فشار آورده بود اما قفل پیکان باز نشده بود. ماشاریپوف لازم نبود یک نیمه کامل بازی کند؛ حضورش در همان فضای محدود کافی بود تا یک تصمیم درست، مسیر مسابقه را تغییر دهد.
این برای بختیاریزاده هم نکته مهمی است. مسابقات همیشه با یازده نفر اولیه برده نمیشوند. گاهی نیمکت همان چیزی است که فاصله یک امتیاز با سه امتیاز را میسازد.
پنالتی گرفتن یک مرحله بود؛ گل کردنش مرحله بعد.
یاسر آسانی در دقیقه ۷۶ پشت توپ قرار گرفت و تنها گل مسابقه را زد. در یک بازی صفر-صفر و بعد از سه مسابقه بدون پیروزی، وزن روانی چنین ضربهای کم نیست.
آسانی بار دیگر نشان داد در لحظات تعیینکننده میتواند مسئولیت بگیرد.
جالب اینکه پیکان برای او حریف آشنایی است؛ آسانی فصل گذشته نیز نخستین گلهایش با پیراهن استقلال را برابر همین تیم زده بود.
استقلال برای قهرمانی به بازیکنانی احتیاج دارد که وقتی مسابقه روی یک لحظه ایستاده، از آن لحظه فرار نکنند. آسانی مقابل پیکان همین کار را انجام داد.
بخش مهم برد استقلال شاید پشت گل آسانی پنهان مانده باشد.
پیکان فقط دو ضربه در چارچوب داشت و استقلال دوباره مسابقه را بدون دریافت گل تمام کرد. تیم بختیاریزاده پیش از مسابقه هم یکی از نقاط قوتش را در محدود کردن موقعیتهای حریف نشان داده بود و خود سرمربی نیز تأکید کرده بود تیمش به رقبا فرصتهای زیادی نمیدهد.
برای تیمی که در هفتههای اخیر گل زدن برایش همیشه آسان نبوده، چنین ساختار دفاعی ارزش دوچندان دارد.
وقتی میدانی یک گل ممکن است برای برد کافی باشد، فشار روی مهاجمان هم کمتر میشود.
استقلال فعلاً یکی از مهمترین فرمولهای تیم قهرمان را دارد: حتی وقتی عالی حمله نمیکند، سخت گل میخورد.
گل دقیقه ۷۶ پایان مسابقه نبود. پیکان هنوز زمان داشت و استقلال هم در سه هفته گذشته تجربه از دست دادن امتیاز را پشت سر گذاشته بود.
بختیاریزاده بعد از گل سراغ مدیریت مسابقه رفت. روزبه چشمی، محمدرضا آزادی و یک بازیکن تازهنفس دیگر در دقیقه ۸۱ وارد زمین شدند و استقلال توانست برتری را تا پایان نگه دارد.
شاید این بخش مسابقه هیجان گل را نداشته باشد، اما برای یک مدعی قهرمانی حیاتی است.
گل زدن هنر است؛ حفظ گل هم هنر است.
استقلال این بار برخلاف هفتههایی که امتیاز از دست داده بود، اجازه نداد یک مسابقه قابل کنترل دوباره از دستش خارج شود.
برد پیکان ارزشمند بود، اما نتیجه نباید تمام ضعفها را پنهان کند.
استقلال برای رسیدن به تک گل مسابقه تا دقیقه ۷۶ منتظر ماند و گره بازی سرانجام با یک پنالتی باز شد. این پنالتی از نگاه صبح فوتبالی درست بود؛ ماشاریپوف زودتر به توپ رسید و بازیکن پیکان پای او را زد.
اما سؤال فنی همچنان باقی است: اگر آن صحنه ایجاد نمیشد، آیا استقلال راه دیگری برای شکستن دفاع پیکان داشت؟
۱۳ شوت عدد بدی نیست، اما تیمی که میخواهد برای قهرمانی بجنگد و در آسیا هم نتیجه بگیرد، باید در بازیهای بسته راههای بیشتری برای رسیدن به گل داشته باشد؛ ترکیبهای کوتاه پشت محوطه، نفوذ از نیمفضا، کیفیت پاس آخر و حضور بیشتر در منطقه خطر.
برد نباید این نکته را پنهان کند.
از نگاه صبح فوتبالی، استقلال مقابل پیکان نمایشی بینقص ارائه نکرد اما مسابقهای را برد که تیم مدعی باید ببرد.
این شاید مهمترین تعریف برای پیروزی امشب باشد.
بعد از سه تساوی متوالی، استقلال میتوانست وارد یک دوره فرسایشی شود. فشار هوادار بالا برود، اعتماد به نفس تیم پایین بیاید و فاصله با صدر بیشتر شود. اتفاقی که در عوض افتاد دقیقاً برعکس بود؛ تراکتور باخت و استقلال برد.
فاصله صدر حالا فقط یک امتیاز است.
ورود ماشاریپوف نتیجه داد، آسانی مسئولیت گل را پذیرفت، خط دفاع دوباره بسته ماند و استقلال در مسابقهای که زیباییاش کمتر از اهمیت نتیجهاش بود، کار را تمام کرد.
اما همین بازی یک هشدار هم داشت: استقلال هنوز باید در باز کردن دفاعهای فشرده بهتر شود. همیشه VAR، پنالتی یا یک حرکت فردی قفل مسابقه را باز نمیکند.
اگر بختیاریزاده بتواند کیفیت هجومی را به همین استحکام دفاعی اضافه کند، استقلال فقط یک تعقیبکننده صدر نخواهد بود.
آن وقت واقعاً میشود درباره تیمی حرف زد که برای قهرمانی ساخته شده است.
