زنوزی و روایت همیشگی محاصره تراکتور؛ وقتی اعتراض از سند جلو می‌زند

محمدرضا زنوزی دوباره حرف زده و مثل بسیاری از دفعات قبل، بخشی از فوتبال ایران را مقابل تراکتور قرار داده است.

مالک تراکتور در مصاحبه تازه خود مدعی شده «برخی ستاد تشکیل داده‌اند تا به تراکتور ضربه بزنند»، گفته در ورزشگاه‌های مختلف علیه تیمش جبهه وجود دارد، حدود ۸۰ درصد برنامه‌های تلویزیونی را «رنگی» توصیف کرده و حتی VAR فوتبال ایران را نه کمک‌داور ویدئویی، بلکه «یار کمیته داوران» دانسته است.

مجموع این حرف‌ها یک پیام مشخص دارد: تراکتور فقط با حریف داخل زمین نمی‌جنگد؛ مجموعه‌ای از داوری، رسانه و بخشی از ساختار فوتبال هم مقابلش ایستاده‌اند.

مشکل دقیقاً همین‌جاست.

«ستاد علیه تراکتور»؛ کجاست و چه کسانی عضو آن هستند؟

سنگین‌ترین بخش صحبت زنوزی همین ادعاست.

وقتی مالک یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های ایران می‌گوید «ستاد تشکیل داده‌اند» تا به تیمش ضربه بزنند، دیگر درباره یک اشتباه داوری یا اعتراض معمول فوتبالی صحبت نمی‌کنیم.

چنین جمله‌ای نیاز به توضیح دارد.

این ستاد کجاست؟ چه کسانی آن را تشکیل داده‌اند؟ چه تصمیم‌هایی گرفته؟ چه سندی وجود دارد که نشان دهد اقدامات مشخصی با هدف ضربه زدن به تراکتور انجام شده است؟

در گزارشی که از مصاحبه زنوزی منتشر شده، پاسخ روشنی برای این سؤال‌ها وجود ندارد. ادعا مطرح می‌شود، اما مصداق مشخصی برای اثبات وجود چنین ساختاری ارائه نمی‌شود.

و همین باعث می‌شود یک اعتراض احتمالا قابل بررسی، خیلی سریع تبدیل به ادعایی بسیار بزرگ‌تر از شواهد موجود شود.

تراکتور می‌تواند از داوری ناراضی باشد؛ اما این یک بحث دیگر است

اینکه تراکتور از بعضی تصمیم‌های داوری ناراضی باشد، عجیب نیست.

خود زنوزی به بازی‌های شمس‌آذر و چادرملو اشاره کرده و نسبت به عملکرد داوران و VAR اعتراض دارد. او همچنین می‌گوید سیستم موجود خط آفساید ندارد و در مواردی درست کار نمی‌کند.

فوتبال ایران هم واقعاً در استفاده از VAR بی‌حاشیه نبوده و کیفیت تجهیزات و شیوه اجرای آن بارها محل بحث قرار گرفته است.

اما وجود اشکال در VAR یک چیز است و نتیجه گرفتن اینکه ساختاری برای ضربه زدن به یک باشگاه شکل گرفته، چیز دیگری.

اگر یک تصمیم داوری اشتباه است، باید همان صحنه بررسی شود.

اگر تجهیزات ناقص است، باید درباره همان نقص صحبت کرد.

وقتی همه این مسائل کنار هم قرار می‌گیرند و تبدیل می‌شوند به «جبهه علیه تراکتور»، دیگر تحلیل فنی جای خودش را به یک روایت کلی می‌دهد.

وقتی همه‌چیز علیه تراکتور تعریف می‌شود

زنوزی در همان مصاحبه رسانه‌ها را هم وارد ماجرا کرده است.

او گفته بخش بزرگی از برنامه‌های تلویزیونی رنگی هستند و معتقد است رسانه‌ها رفتار دیگران علیه تراکتور را برجسته نمی‌کنند، اما واکنش اعضای تراکتور را زیر ذره‌بین می‌برند. در ماجرای خداداد عزیزی نیز گفته صحبت‌های او را محکوم می‌کند، اما در عین حال از برخورد رسانه‌ها با آن اتفاق گلایه دارد.

این بخش از صحبت‌های او هم می‌تواند محل بحث باشد.

رسانه ورزشی ایران بدون تعصب نیست. مجری، کارشناس و رسانه هوادار یک تیم بودن چیز عجیبی نیست.

اما از این واقعیت نمی‌توان مستقیم به این نتیجه رسید که یک شبکه منسجم علیه تراکتور وجود دارد.

این همان نقطه‌ای است که زنوزی معمولاً از یک مسئله واقعی، نتیجه‌ای بسیار بزرگ‌تر استخراج می‌کند.

حتی «ما از استقلال و پرسپولیس بالاتریم»

زنوزی در بخش دیگری از صحبت‌هایش گفته تراکتور «بالاتر از استقلال و پرسپولیس» قرار دارد و به تعداد هواداران باشگاه در داخل و خارج ایران اشاره کرده است.

این جمله هم نمونه دیگری از همان ادبیات است.

تراکتور امروز یکی از بزرگ‌ترین و پرهوادارترین باشگاه‌های ایران است و قهرمانی‌های اخیر جایگاه ورزشی آن را تقویت کرده؛ اما «بالاتر بودن» از استقلال و پرسپولیس یک گزاره قابل اندازه‌گیری ساده نیست.

از چه نظر؟

افتخارات تاریخی؟ تعداد هواداران؟ ارزش تیم؟ نتایج چند فصل اخیر؟ زیرساخت؟ درآمد؟

وقتی معیار مشخص نیست، جمله بیشتر کارکرد احساسی دارد تا تحلیلی.

زنوزی اعتراض می‌کند، اما خودش قدرت حرفش را کم می‌کند

مسئله این نیست که زنوزی نباید اعتراض کند.

اتفاقاً مالک باشگاه باید وقتی احساس می‌کند حق تیمش ضایع شده، مطالبه‌گر باشد.

اما اعتراض مؤثر با تعداد ادعاها قوی نمی‌شود؛ با سند قوی می‌شود.

اگر یک باشگاه معتقد است VAR ایراد دارد، تصاویر و داده فنی منتشر کند.

اگر معتقد است تصمیم‌های داوری علیه آن الگوی مشخصی دارد، پرونده صحنه‌ها را ارائه کند.

و اگر مالک باشگاه می‌گوید «ستادی» برای ضربه زدن به تراکتور تشکیل شده، این ادعا آن‌قدر سنگین است که نمی‌توان آن را بدون نام، سند و جزئیات رها کرد.

در غیر این صورت، نتیجه برعکس می‌شود.

حتی اعتراض‌های درست تراکتور هم ممکن است زیر سایه جمله‌های بزرگ‌تر گم شوند.

تراکتور برای بزرگ بودن نیازی به روایت محاصره ندارد

تراکتور امروز باشگاهی نیست که برای دیده شدن نیاز به ساختن دشمن داشته باشد.

قهرمان شده، هوادار میلیونی دارد، بازیکنان بزرگ جذب کرده و در فوتبال ایران یکی از مراکز اصلی قدرت است.

دقیقاً به همین دلیل، ادبیات مدیریتی آن هم باید متناسب با همین جایگاه باشد.

اگر داوری اشتباه کرده، باید محکم اعتراض کرد.

اگر فدراسیون مشکل دارد، باید شفاف گفت.

اما اینکه داور، VAR، رسانه و مجموعه‌ای نامعلوم را کنار هم بگذاریم و همه را بخشی از جبهه مقابل تراکتور معرفی کنیم، بدون ارائه سند کافی، بیشتر به بزرگ کردن فضای تقابل کمک می‌کند تا حل مشکل.

تراکتور آن‌قدر بزرگ هست که برای دفاع از خودش به روایت «همه علیه ما هستند» احتیاج نداشته باشد.