هزینه ۲ میلیاردی سفر پوچ مهدی تاج به کانادا / برگشت از فرودگاه بدون ورود

به گزارش سرویس آسیا صبح فوتبالی :

توپ رسمی رقابت‌های جام جهانی چند وقتی است که رونمایی شده؛ توپی به رنگ سه پرچم کشورهای میزبان مشترک جام جهانی که آدیداس طراحی و تهیه کرده است. جالب است که قیمت این توپ در سایت رسمی این کمپانی آلمانی 170 دلار قید شده است. با حسابی سرانگشتی و با نرخ این روزهای دلار در ایران، یعنی چیزی نزدیک به 32 میلیون تومان. برای برجسته شدن بیشتر این موضوع کافی است اشاره شود که حقوق مصوب وزارت کار برای کارگران، تازه با توجه به تسهیلاتی که قرار است در اختیارشان گذاشته شود، 22 میلیون تومان در ماه است؛ حالا اگر فرزند داشته باشند و سابقه کاری هم در رزومه، این عدد تا 24 میلیون تومان بالا می‌رود. 

«درد» زمانی بیشتر خودش را نشان می‌دهد که اگر یک کارگر در ایران بخواهد توپ جام جهانی را داشته باشد باید 2 ماه هزینه‌هایش را جمع کند، به پس‌انداز فکر نکند، در خورد و خوراک هم حداقل‌ها را رعایت کند تا بتواند یک «توپ» فوتبال بخرد؛ البته به شرط آنکه این روزها از کار «تعدیل» نشده باشد و صاحب‌خانه هم غم مضاعفی برایش نتراشیده باشد! جالب است در چنین شرایطی «خبرآنلاین» گزارشی از هزینه سفر «پوچ» مهدی تاج به کانادا منتشر کرده و هزینه بلیت او و دو همراه دیگرش در این رفت و برگشت را 2 میلیارد تومان برآورد کرده است. باز کاش این سفر، حاصل و دستاوردی برای فوتبال ایران داشت؛ چراکه به تاج و تیم همراهش اجازه ندادند از گیت‌های فرودگاه خارج شوند و از همان‌جا برگشتند.
می‌توانید بگویید پولش را فیفا می‌دهد

در اینکه این روزها اوضاع اقتصادی به گونه‌ای است که احتمال بی‌ارزش شدن پول ملی هر روز بیش از گذشته است، تردیدی نیست. شاید این روزها، شرایط جنگی مزید بر علت شده باشد؛ اما به لطف هنر مسئولان و دولتمردان، حتی پیش از جنگ هم ارز «آرام و قرار» نداشت و این شیب آزاردهنده، سفره مردم را نشانه رفته بود. شاید نیاز به بازگویی چنین مواردی در مباحث ورزشی چندان حس نمی‌شود اما واقعا درک صرف هزینه برای سفر به کشوری که از پیش هم مشخص بود به این سادگی‌ها مهدی تاج را نمی‌پذیرفت، کار ساده‌ای نیست.

این هم درست که فدراسیون تا پای مباحث این چنینی مطرح می‌شود با یک بیانیه فوری یک جمله تکراری دارد که «هزینه‌ها با فیفا است»؛ ولی ماجرای علاقه اعضای فدراسیون به حضور در مراسم قرعه‌کشی جام جهانی در آمریکا، ثابت کرد الزاما چنین ادعایی هم درست نیست. آن روزها هم فدراسیون در روزهای نخست با قدرت از این می‌گفت که هزینه‌ها با فیفا است ولی هرچه زمان جلوتر رفت از قطعیت این ادعا کاسته شد و رفته‌رفته به این مورد اشاره شد که «بخشی» از این هزینه‌ها را فیفا می‌دهد. 

شاید در دوره‌ای که دکل‌های نفتی گم‌وگور می‌شوند و اختلاس‌های چند همتی رخ می‌دهد، 2 میلیارد و ارقام مشابه «چشم مورچه» محسوب شوند ولی حداقل کاش از «هیچ»، دستاوردسازی نمی‌شد. در همین مورد مشخص، مهدی تاج را برگردانده‌اند ولی مجموعه‌اش به گونه‌ای رفتار می‌کند که رئیس فدراسیون را یک قهرمان ملی معرفی کند.

سفر به ترکیه؛ چرا و با چه هزینه‌ای؟
وقتی بحث درباره مجموعه فدراسیون می‌شود هزینه‌های 2 میلیاردی برای تهیه بلیت چندان موردی برای‌شان نیست. با این حال، این روزها بهتر است کسی از همین مجموعه توضیحی دهد که سفر به ترکیه و اردوی چند هفته‌ای تیم ملی، آن‌هم خارج از فیفادی به غیر از هزینه‌تراشی، چه دستاورد دیگری دارد؟ آیا قرار است در ترکیه بازی‌های تدارکاتی برگزار شود و یا اینکه صرفا آب‌وهوایش نسبت به تهران مناسب و مساعدتر است؟ فدراسیون به خوبی می‌داند تیمی حاضر به بازی کردن با ایران نمی‌شود. آن‌ها در اقدامی بحث‌برانگیز که شان تیم ملی را زیر سوال می‌برد 2 بازی تدارکاتی با تیم‌های باشگاهی ترکیه برای این اردو درنظر گرفته‌اند! بازی با تیم‌های باشگاهی به خودی خود ایرادی ندارد؛ به شرط آنکه تیم موردنظر، شناخته‌شده و متشکل از ستاره‌های بین‌المللی باشد، وگرنه بازی کردن با تیم‌های باشگاهی ناشناخته که نتوانند تیم ملی را محکی جدی بزنند، سفر به ترکیه نیاز ندارد. 

ضمن اینکه فدراسیون ظاهرا با یک کشور آفریقایی هم در حال رایزنی برای بازی تدارکاتی است که آن قدر سطحش پایین است که از گفتن اسمش هم این روزها طفره می‌روند. جالب آنکه برای همین بازی هم مجبور هستند هزینه کنند، پیشنهاد مالی به تیم گمنام بدهند، هزینه‌های‌شان را متقبل شوند تا به ترکیه سفر کرده و با شاگردان قلعه‌نویی دیدار کنند. واقعا به غیر از هزینه اضافی، این اردوی ترکیه چه دستاوردی قرار است برای تیم ملی داشته باشد که در تهران نمی‌توان به آن رسید؟

با پول فیفا چه می‌کنید؟

این هم غم بزرگی است؛ فدراسیون تاج سال‌هاست پشت این داستان پنهان شده که فوتبال ایران درآمدزایی می‌کند. همین حالا پُز درآمد صعود به جام جهانی را می‌دهند و یا اینکه می‌گویند فیفا پول اردوی پیش‌ از جام جهانی را می‌پردازد. اصلا مگر تحریم‌های بانکی اجازه می‌دهد پولی به حساب فدراسیون واریز شود؟ فدراسیون با وعده آزادسازی این پاداش‌ها، مدت‌هاست از دولت ارتزاق می‌کند و به پولی که سهم همین مردم است، چشم دارد. جالب آنکه درآمد ایران در فیفا هم صرف شاهکارهای مدیریتی همین دوستان می‌شود. بزرگ‌ترین نمونه آن، «ویلموتس گیت» است که هزینه چند میلیون دلاری آن قرارداد ننگین، از پول فوتبال ایران که نزد فیفا بود، به جیب ویلموتس واریز شد. یعنی پولی که باید صرف زیرساخت فوتبال در ایران می‌شد به واسطه هنرنمایی مهدی تاج، از کف رفت. 

حالا هم ماجرا تفاوت زیادی نکرده؛ فدراسیون اسپانسری ندارد، کمیته اقتصادی‌اش فقط یک اسم است و هزینه‌هایش از جیب دولت پرداخت می‌شود. پُز عالی و سفرهای خارجی و بدون دستاوردش هم سهم مدیرانی است که بیش از فایده، هزینه روی دست مملکت گذاشته‌اند. تازه فخر هم به کارگرانی می‌فروشند که دستمزدشان با کلی چانه زنی، شده 22 میلیون تومان در ماه!