ایران، آخرین امید تیم ملی ایتالیاست!

به گزارش سرویس جهان صبح فوتبالی :

 ایتالیا هنوز امیدوار است؛ امیدی باریک، شکننده و شاید حتی غیرواقعی، اما به هر حال زنده. تیمی که با شکست تلخ مقابل بوسنی در پلی‌آف، برای سومین جام جهانی متوالی از صعود بازماند، حالا به جای زمین بازی، چشم به تحولات سیاسی و تصمیمات پشت‌پرده دوخته است.

شب حذف، برای ایتالیا چیزی فراتر از یک شکست بود. شکست در ضربات پنالتی مقابل تیمی که از نظر تاریخی در سطح پایین‌تری قرار دارد، به نوعی نماد افول یک قدرت قدیمی فوتبال اروپا شد. تیمی که روزگاری با اقتدار از دل تورنمنت‌ها عبور می‌کرد، حالا سه دوره متوالی از بزرگ‌ترین ویترین فوتبال جهان جا مانده است. این فقط یک ناکامی ورزشی نیست؛ بحران هویتی است.

با این حال، گزارش سان روی یک سناریوی عجیب تمرکز می‌کند؛ سناریویی که در آن، حذف ایتالیا ممکن است نهایی نباشد. اگر ایران به هر دلیلی از حضور در جام جهانی باز بماند، امکان دارد درهای بسته دوباره به روی ایتالیا باز شود. احتمالی که بیشتر به یک روزنه شبیه است تا یک مسیر واقعی، اما در شرایط فعلی همان هم برای رسانه‌های ایتالیایی و هواداران این تیم کافی است تا به آن چنگ بزنند.

ریشه این امید، نه در زمین فوتبال بلکه در فضای پرتنش سیاسی شکل گرفته است. تنش‌های اخیر میان ایران و آمریکا، که یکی از میزبانان جام جهانی است، باعث شده تردیدهایی درباره حضور ایران در این رقابت‌ها مطرح شود. این تردیدها زمانی جدی‌تر شد که وزیر ورزش ایران در اظهارنظری کم‌سابقه اعلام کرد که شاید امکان حضور در جام جهانی وجود نداشته باشد و همه چیز به تصمیمات کلان دولتی بستگی دارد. جمله‌ای که به سرعت بازتاب گسترده‌ای پیدا کرد و به نوعی سوخت تازه‌ای برای گمانه‌زنی‌ها شد.

در ادامه، حتی رئیس‌جمهور آمریکا نیز وارد این فضای رسانه‌ای شد و به شکلی بحث‌برانگیز اعلام کرد که شاید بهتر باشد ایران برای امنیت خودش در جام جهانی شرکت نکند. این اظهارات، هرچند بیشتر جنبه سیاسی داشت، اما عملاً پای فوتبال را به یک معادله پیچیده‌تر باز کرد؛ جایی که تصمیمات ورزشی دیگر صرفاً در چارچوب فدراسیون‌ها گرفته نمی‌شود.

واکنش ایران نیز تند و قاطع بود. تاکید بر این‌که این تیم را نمی‌توان از جام جهانی حذف کرد و حتی طرح این ایده که اگر قرار بر کنار رفتن باشد، این آمریکا است که باید کنار بکشد، نشان داد که موضوع صرفاً یک شایعه ساده نیست، بلکه به یک کشمکش حیثیتی تبدیل شده است.

در چنین فضایی، نگاه‌ها به فیفا دوخته شده است؛ نهادی که طبق قوانین خود اختیار کامل دارد در صورت انصراف یا حذف یک تیم، تصمیم‌گیری کند. این همان بندی است که امید ایتالیا را زنده نگه داشته. از نظر رتبه‌بندی، ایتالیا یکی از بالاترین تیم‌هایی است که به جام جهانی نرسیده و در صورت نیاز به جایگزین، می‌تواند گزینه‌ای جدی باشد.

اما واقعیت پیچیده‌تر از این سناریوی ساده است. ساختار جام جهانی بر اساس سهمیه‌بندی قاره‌ای تنظیم شده و احتمال اینکه فیفا بخواهد این تعادل را به هم بزند، بسیار پایین است. در صورت حذف ایران، منطقی‌تر این است که تیمی از قاره آسیا جایگزین شود تا توازن حفظ شود. این نکته‌ای است که بسیاری از تحلیلگران نیز بر آن تاکید دارند و عملاً شانس ایتالیا را محدود می‌کند.

از سوی دیگر، اظهارات جانی اینفانتینیو تا حد زیادی به این بحث پایان داده است. رئیس فیفا به صراحت اعلام کرد که ایران در جام جهانی حضور خواهد داشت و هیچ سناریوی جایگزینی در کار نیست. تاکید چندباره او بر اینکه تنها یک برنامه وجود دارد و آن هم حضور ایران است، نشان می‌دهد که حداقل در سطح رسمی، پرونده این ماجرا بسته شده است.

با این حال، در فوتبال و به‌ویژه در تورنمنت‌های بزرگ، همیشه فاصله‌ای میان موضع رسمی و واقعیت‌های احتمالی وجود دارد. ایتالیا دقیقاً در همین فاصله زندگی می‌کند؛ جایی میان ناامیدی مطلق و امیدی بسیار ضعیف. امیدی که بیشتر از آن‌که بر پایه شواهد محکم باشد، بر پایه شرایط غیرقابل پیش‌بینی شکل گرفته است.

نکته مهم اینکه با وجود صحبت‌های مطرح‌شده از سوی رئیس فیفا، شب گذشته احمد دنیامالی بار دیگر تاکید کرد حضور ایران در جام جهانی قطعی نیست. او در این باره گفت: "وضعیت را دولت باید تعیین کند. با توجه به  شرایط و بحث‌هایی که ما در شورای عالی امنیت ملی داریم، طبیعتا تصمیم‌گیری باید در این رده انجام شود. ما موظف هستیم که سازوکار و تیم را آماده نگه داریم. اگر تصمیم بر این شد که شرکت کنیم، قطعا این اتفاق رخ خواهد داد و اگر هم به علتی تصمیم بر این شد که شرکت کنیم، تابع دولت و شورای عالی امنیت ملی هستیم. هنوز هیچ چیزی قطعی نیست."

اما در این بین، نکته مهم‌تر خود ایتالیا است. تیمی که حالا به جای تمرکز بر بازسازی فنی و تاکتیکی، ناخواسته درگیر چنین سناریوهایی شده است. این شاید بزرگ‌ترین نشانه از وضعیت فعلی آتزوری باشد؛ تیمی که روزگاری سرنوشتش را خودش تعیین می‌کرد، حالا منتظر تصمیم دیگران است.

در نهایت، حتی اگر تمام این فرضیات رنگ واقعیت بگیرند، سوال اصلی باقی می‌ماند؛ آیا تیمی که سه دوره متوالی از صعود بازمانده، آماده حضور در جام جهانی است؟ یا این حضور احتمالی، فقط به تعویق انداختن یک بحران عمیق‌تر خواهد بود؟

برای حالا، پاسخ مشخص نیست. اما چیزی که روشن است، این است که ایتالیا هنوز دست از امید نکشیده؛ حتی اگر این امید، بیشتر شبیه یک دعا باشد تا یک برنامه.