جدول لیگ قهرمانان اروپا بعد از پایان هفته چهارم؛ صدرنشینی پاری سن ژرمن، صعود رئال مادرید و سقوط لیورپول
جدول لیگ قهرمانان اروپا بعد از پایان هفته چهارم؛ صدرنشینی پاری سن ژرمن، صعود رئال مادرید و سقوط لیورپول
خلاصه بازی لانس ۱ - ۹ کومو | لیگ قهرمانان اروپا هفته ۴
خلاصه بازی منچستریونایتد ۳ - ۲ رم | لیگ قهرمانان اروپا هفته ۴
خلاصه بازی بارسلونا ۳ - ۰ استون ویلا | لیگ قهرمانان اروپا هفته ۴ خواننده سرشناس و فقید ایرانی که سالها در لس آنجلس و دبی زندگی کرد، طرفدار پرسپولیس بود.
به گزارش صبح فوتبالی :
دیشب این خبر منتشر شد که عارف عارفکیا هنرمند و خواننده قدیمی ایران روز ۲۹ اسفند ۱۴۰۴ چشم از جهان فرو بست.
او به شدت طرفدار فوتبال بود و هر وقت پرسپولیس یا استقلال در دبی بازی داشتند و او دبی بود، برای دیدن بازی به ورزشگاه میرفت. حتی بازی تیم ملی مقابل عراق در جام ملتهای آسیا 2019 را از نزدیک تماشا کرد.
دیداری که 26 دی سال 1397 در ورزشگاه آل مکتوم شهر دبی بین ایران و عراق در جام ملتهای آسیا برگزار شد و عارف از جایگاه ویژه، این بازی را در کنار تاج و ساکت، رییس و دبیرکل وقت فدراسیون فوتبال دید.
در آن مقطع، حشمت مهاجرانی سرمربی اسبق تیم ملی، در مصاحبهای حرفهای جالبی درباره ارف زده و گفته بود:" من او را سالیان درازی است که میشناسم و میدانم واقعا عاشقانه وطن خود را دوست دارد.عارف هیچوقت دیدگاههای سیاسی منفی علیه کشورش نداشته و واقعا دلش برای ایران میتپد. او در دبی زندگی میکند که نزدیک به خاک کشورش باشد."
درباره این خواننده فقید بد نیست به این نکته هم اشاره کنیم که زنده یاد عارف در یکی از مصاحبههای خود گفته بود که از جوانی طرفدار شاهین و بعد از آن پرسپولیس بوده و از طرف دیگر به سبک بازی علی پروین و مهدی مهدویکیا علاقه زیادی داشت و این دو نفر هر کدام در مقاطعی فوتبالیستهای مورد علاقه او بودهاند.
دوستدختر لامین یامال کیست؟ راز زندگی عاشقانه ستاره بارسلونا و عکس خبرساز با پدرش
همسر دومینیک سوبوسلای کیست؟ از آشنایی دوران کودکی تا عکسهای تازه خانواده ستاره لیورپول
شبی که ستاره اورتون گل میزد، سارقان خانهاش را خالی کردند؛ سرقت تلخ در جشن پیروزی!
تصاویر جدید جورجینا در پرتغال؛ حرکت جالب دختر کوچک رونالدو توجهها را جلب کرد + عکس
همسر علیرضا بیرانوند هالووینی شد؛ چهره متفاوت اکرم بیرانوند با شاخهای قرمز! + عکس
اعتراف جنجالی کنعانیزادگان؛ «با یک پا بازی کردم»؛ چه کسی این ریسک را پذیرفت؟