پوچتینو به رؤیایش رسید، اما کابوس تازه در راه است؛ آمار ترسناک یونایتد علیه مرد آرژانتینی!

به گزارش صبح فوتبالی :

مائوریسیو پوچتینو بالاخره به منچستریونایتد رسید. انتقالی که سال‌ها درباره‌اش صحبت می‌شد، حالا رسمی شده و مربی آرژانتینی از ۱۸ نوامبر کار خود را در اولدترافورد آغاز می‌کند. اما شرایط با روزهایی که نام پوچتینو برای نخستین بار به یونایتد گره خورد، تفاوت زیادی دارد.

او قرار نیست هدایت تیمی مدعی قهرمانی را بر عهده بگیرد. منچستریونایتد پس از ۱۰ هفته فقط یک پیروزی دارد، با هشت امتیاز در رتبه هجدهم ایستاده و مدت‌هاست از روزهای باشکوه گذشته فاصله گرفته است.

مأموریت پوچتینو فقط بهتر کردن نتایج نیست. او باید به تیمی که اعتمادبه‌نفسش آسیب دیده، دوباره شخصیت و هویت فوتبالی بدهد.

اما بررسی آمار اپتا، یک مانع بزرگ را پیش روی سرمربی جدید قرار می‌دهد؛ مانعی که شاید حتی از جایگاه یونایتد در جدول نگران‌کننده‌تر باشد.

۱۱۲ کیلومتر دوندگی؛ اولین هشدار جدی برای پوچتینو

فوتبال پوچتینو بدون دوندگی، فشار مداوم روی توپ و مشارکت گروهی در دفاع تقریباً معنایی ندارد.

تیم‌های او معمولاً تلاش می‌کنند با پرس شدید، حریف را به اشتباه وادار کنند و بلافاصله پس از توپ‌گیری به سمت دروازه حمله ببرند.

اما منچستریونایتد فعلی فاصله زیادی با این سبک دارد.

طبق آمار اپتا، بازیکنان یونایتد در این فصل به‌طور میانگین تنها ۱۱۲.۵ کیلومتر در هر مسابقه دویده‌اند. فقط لیورپول با میانگین ۱۱۱.۲ کیلومتر آمار پایین‌تری ثبت کرده است.

از نظر تعداد فشارهای دفاعی نیز اوضاع چندان بهتر نیست. یونایتد به‌طور میانگین ۳۷۴ بار در هر مسابقه روی حریف فشار آورده و تنها چهار تیم لیگ آمار کمتری دارند.

البته تعداد کیلومترهای طی‌شده به‌تنهایی معیار تلاش بازیکنان نیست. سبک بازی، میزان مالکیت توپ و وظایف تاکتیکی تعیین‌شده از سوی مربی نیز روی این اعداد اثر می‌گذارند.

با این حال، تفاوت میان سبک فعلی یونایتد و خواسته‌های پوچتینو کاملاً محسوس است.

مربی آرژانتینی از بازیکنانش انتظار دارد با سرعت به توپ فشار بیاورند، فضاها را ببندند و بعد از هر حمله ناموفق برای بازپس‌گیری مالکیت بجنگند.

اگر یونایتد نتواند چنین شدتی را در طول مسابقه حفظ کند، حتی بهترین نقشه‌های تاکتیکی پوچتینو نیز روی کاغذ باقی خواهند ماند.

تاتنهام؛ همان معجزه‌ای که یونایتد دنبالش می‌گردد

دلیل اصلی علاقه قدیمی منچستریونایتد به پوچتینو را باید در دوران حضورش روی نیمکت تاتنهام جست‌وجو کرد.

او سال ۲۰۱۴ هدایت تیمی را بر عهده گرفت که معمولاً برای کسب سهمیه رقابت‌های اروپایی می‌جنگید. چند سال بعد، همان تاتنهام به یکی از جدی‌ترین مدعیان قهرمانی انگلیس تبدیل شد.

شاگردان پوچتینو در سه فصل متوالی در جمع سه تیم نخست لیگ برتر قرار گرفتند.

اوج عملکرد آن تیم در فصل ۲۰۱۷-۲۰۱۶ بود؛ تاتنهام ۸۶ گل به ثمر رساند و تنها ۲۶ گل دریافت کرد. هیچ تیمی در آن فصل بیشتر از تاتنهام گل نزد و هیچ تیمی نیز کمتر از آن گل نخورد.

تیم پوچتینو همچنین تمام مسابقات خانگی آن فصل را بدون شکست به پایان رساند؛ ۱۷ پیروزی و دو تساوی.

این موفقیت‌ها اتفاقی نبودند.

تاتنهام با حضور بازیکنانی مانند هری کین، سون هیونگ مین، دله آلی و کریستین اریکسن، تیمی خطرناک در حمله و منظم در اجرای پرسینگ بود.

پوچتینو ثابت کرد می‌تواند گروهی از بازیکنان مستعد را به تیمی تبدیل کند که برابر بزرگ‌ترین حریفان هم شخصیت داشته باشد.

حالا منچستریونایتد امیدوار است همان اتفاق در اولدترافورد تکرار شود.

اما یک تفاوت مهم وجود دارد: پوچتینو در تاتنهام فرصت ساختن تیمش را داشت. در منچستر، نخست باید تیم را از بحران خارج کند.

روی دیگر کارنامه؛ مربی محبوبی که همیشه برنده نیست

پوچتینو مربی بی‌افتخاری نیست، اما تعداد جام‌هایش با اعتباری که در فوتبال اروپا دارد، تناسب چندانی ندارد.

او تاتنهام را در سال ۲۰۱۹ به فینال لیگ قهرمانان اروپا رساند، اما مقابل لیورپول شکست خورد.

در پاری‌سن‌ژرمن قهرمانی لیگ فرانسه و جام حذفی را تجربه کرد، ولی در نخستین فصل حضورش نتوانست قهرمانی لیگ را به دست آورد و تیمش پایین‌تر از لیل قرار گرفت.

دوران حضورش در چلسی هم ترکیبی از امید و ناامیدی بود.

او تیم جوان چلسی را در فصل ۲۰۲۴-۲۰۲۳ به رتبه ششم لیگ برتر رساند و فصل را با پنج پیروزی متوالی تمام کرد. با این حال، بی‌ثباتی نتایج و مشکلات انضباطی اجازه نداد دوران موفق و طولانی‌ای در استمفوردبریج داشته باشد.

چلسی در همان فصل ۱۰۵ کارت زرد و چهار کارت قرمز دریافت کرد؛ رکوردی بی‌سابقه در یک فصل لیگ برتر.

این بخش از کارنامه پوچتینو را نباید نادیده گرفت.

او در ساختن تیم‌های پرانرژی و پیشرفت دادن بازیکنان جوان توانایی خود را نشان داده، اما تبدیل کردن تیم‌های خوب به تیم‌های قهرمان، همچنان یکی از پرسش‌های جدی درباره کار اوست.

تیم ملی آمریکا؛ نشانه‌هایی که یونایتد را امیدوار می‌کند

پوچتینو در تیم ملی آمریکا نیز تلاش کرد همان هویت فوتبالی مورد علاقه‌اش را پیاده کند.

تیم آمریکا در جام جهانی ۲۰۲۶ به مرحله یک‌هشتم نهایی رسید و از نظر شدت پرسینگ، آمار قابل توجهی به ثبت رساند.

طبق داده‌های اپتا، آمریکا در این رقابت‌ها به‌طور میانگین هشت بار در هر مسابقه مالکیت توپ را در مناطق بالایی زمین به دست آورد.

آمار PPDA این تیم نیز ۱۰.۲ بود؛ معیاری که تعداد پاس‌های مجاز حریف پیش از یک اقدام دفاعی را می‌سنجد و معمولاً عدد پایین‌تر آن نشانه پرس تهاجمی‌تر است.

در میان تیم‌هایی که حداقل پنج مسابقه در جام جهانی انجام دادند، تنها اسپانیا و کانادا در این شاخص‌ها عملکرد بهتری داشتند.

این اعداد نشان می‌دهند پوچتینو همچنان توانایی سازمان‌دهی تیمی پرتلاش و هماهنگ را دارد.

اما موفقیت در تیم ملی با نجات باشگاهی بحران‌زده تفاوت دارد. در اولدترافورد، او هر هفته با فشار نتیجه گرفتن و توقعات سنگین هواداران روبه‌رو خواهد بود.

فرگوسن سال‌ها پیش او را پسندیده بود

ارتباط پوچتینو و منچستریونایتد اتفاق تازه‌ای نیست.

در یک دهه گذشته، نام مربی آرژانتینی چند بار به نیمکت شیاطین سرخ نزدیک شد، اما هر بار باشگاه مسیر دیگری انتخاب کرد.

در سال ۲۰۱۹ اوله گونار سولسشر انتخاب شد. سال ۲۰۲۲ نوبت اریک تن‌هاخ بود و در سال ۲۰۲۴ نیز مدیران باشگاه روبن آموریم را ترجیح دادند.

حتی سر الکس فرگوسن هم سال‌ها پیش از توانایی‌های پوچتینو تمجید کرده بود.

حالا پس از چند فرصت ازدست‌رفته، منچستریونایتد سرانجام سراغ مربی‌ای رفته که مدت‌ها در فهرست گزینه‌هایش حضور داشت.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، باشگاه برای آزادسازی پوچتینو از قرارداد تیم ملی آمریکا حدود ۷.۴ میلیون پوند و برای همراهی اعضای کادر فنی او نزدیک به پنج میلیون پوند دیگر هزینه می‌کند.

اگر این همکاری موفق شود، چنین مبلغی در مقیاس هزینه‌های فوتبال امروز چندان بزرگ نیست. اما اگر پروژه شکست بخورد، پوچتینو نیز به فهرست مربیانی اضافه می‌شود که نتوانستند بحران پس از فرگوسن را پایان دهند.

اولین امتحان در آنفیلد؛ فرصتی برای نفس کشیدن وجود ندارد

پوچتینو نخستین مسابقه خود روی نیمکت منچستریونایتد را یکشنبه ۲۲ نوامبر برابر لیورپول برگزار خواهد کرد.

آن هم در آنفیلد.

برای مربی‌ای که به زمان نیاز دارد تا شیوه پرسینگ، سازمان دفاعی و ساختار هجومی تیمش را تغییر دهد، چنین شروعی اصلاً ایده‌آل نیست.

او تنها چند روز فرصت خواهد داشت تا بازیکنانش را بشناسد و نخستین تغییرات را اجرا کند.

در چنین شرایطی، انتظار یک تحول تاکتیکی کامل در اولین مسابقه منطقی نیست.

اما پوچتینو می‌تواند از همان ابتدا چند پیام روشن به بازیکنان بدهد: هیچ‌کس بدون تلاش دفاعی جایگاه تضمین‌شده ندارد و بازپس‌گیری توپ باید مسئولیت تمام اعضای تیم باشد.

اگر یونایتد حتی پیش از رسیدن به نتیجه مطلوب، در این دو زمینه پیشرفت کند، نخستین نشانه‌های تغییر قابل مشاهده خواهند بود.

تحلیل صبح فوتبالی؛ مشکل یونایتد با یک مربی بزرگ حل نمی‌شود

انتصاب پوچتینو انتخابی جذاب است. او لیگ برتر را می‌شناسد، تجربه کار با بازیکنان جوان دارد و فوتبال تهاجمی‌اش با انتظارات تاریخی هواداران منچستریونایتد هماهنگ است.

اما جذاب بودن یک انتخاب، موفقیت آن را تضمین نمی‌کند.

مشکل منچستریونایتد در سال‌های اخیر فقط نام سرمربی نبوده است. تیم بارها در جذب بازیکنان متناسب با نیازهای تاکتیکی، ایجاد تعادل در ترکیب و حفظ ثبات عملکرد ناکام مانده است.

پوچتینو می‌تواند شیوه تمرین و بازی تیم را تغییر دهد، اما برای ساختن یک تیم موفق به حمایت مدیریتی، ترکیبی متناسب و زمان کافی احتیاج دارد.

نگرانی بزرگ‌تر این است که همان چیزی که پوچتینو را به مربی جذابی تبدیل کرده، ممکن است در منچستر علیه او عمل کند.

فوتبال پرفشار بدون بازیکنانی که آماده دویدن و اجرای هماهنگ وظایف باشند، می‌تواند به باز شدن فضاهای دفاعی و دریافت گل‌های بیشتر منجر شود.

یونایتد همین حالا هم در دفاع شکننده است. افزایش بی‌محابای فشار روی حریف، بدون اصلاح فاصله خطوط، ممکن است مشکلات را تشدید کند.

مربی آرژانتینی باید ابتدا میان جاه‌طلبی تاکتیکی و شرایط واقعی تیمش تعادل برقرار کند.

او پیش‌تر ثابت کرده می‌تواند یک تیم معمولی را به مدعی تبدیل کند. اما این بار باید تیمی را نجات دهد که از نظر اعتمادبه‌نفس، نتیجه‌گیری و ساختار دفاعی در وضعیت دشواری قرار گرفته است.

پوچتینو به نیمکتی رسید که سال‌ها انتظارش را می‌کشید؛ حالا باید مراقب باشد همان نیمکت به بزرگ‌ترین ضربه دوران مربیگری‌اش تبدیل نشود.