منچستریونایتد – تاتنهام؛ جنگ بحران‌زده‌ها در اولدترافورد، کامپیوتر اپتا طرف یونایتد است 
منچستریونایتد – تاتنهام؛ جنگ بحران‌زده‌ها در اولدترافورد، کامپیوتر اپتا طرف یونایتد است 
تصاویر مراسم خداحافظی لیونل مسی از تیم ملی آرژانتین 
فیلم مراسم خداحافظی لیونل مسی از تیم ملی آرژانتین بدون سانسور 
خلاصه بازی آرژانتین - بنین | بازی خداحافظی مسی امروز از ساعت ۱۷ در ورزشگاه یادگار امام، فقط استقلال و تراکتور روبه‌روی هم قرار نمی‌گیرند؛ صدر جدول وسط زمین است. تراکتور با ۱۶ امتیاز بالاتر ایستاده و استقلال با ۱۵ امتیاز درست پشت سرش نفس می‌کشد. اما جذاب‌ترین بخش این مسابقه جدول نیست؛ تقابل دو مدل کاملاً متفاوت است: استقلالی که با سه مدافع به تعادل رسیده و تقریباً کامل‌ترین ترکیب فصلش را دارد، مقابل تراکتوری که جواد نکونام به‌دلیل چند غیبت مهم احتمالاً مجبور است برای حفظ قدرت هجومی، دست به ریسک بزند.
به گزارش صبح فوتبالی :
این بازی از آن مسابقه‌هایی نیست که فقط سه امتیاز داشته باشد.
برنده تبریز یک پیام مستقیم برای بقیه مدعیان می‌فرستد: ما برای قهرمانی اینجاییم.
تراکتور صدرنشین است، استقلال فقط یک امتیاز عقب‌تر ایستاده و لیگ هم بعد از وقفه طولانی دوباره شروع می‌شود. یعنی هیچ‌کدام دقیقاً نمی‌دانند بعد از تعطیلی با چه ریتمی وارد زمین خواهند شد.
اما روی کاغذ، یک تفاوت بزرگ وجود دارد.
استقلال تقریباً با تمام نفراتش به تبریز رسیده؛ تراکتور نه.
و همین تفاوت می‌تواند شکل بازی را تعیین کند.
مهم‌ترین اتفاق هفته‌های اخیر برای استقلال شاید برد ۳ بر صفر مقابل السد نباشد.
مهم‌تر این است که سهراب بختیاری‌زاده بالاخره به آرایشی رسیده که بازیکنانش در آن راحت‌ترند.
سیستم سه‌دفاعه با عارف آقاسی، سامان فلاح و رستم آشورماتوف به استقلال اجازه می‌دهد وسط زمین را محکم‌تر نگه دارد و در عین حال صالح حردانی و حسین گودرزی را بالاتر ببرد.
این ساختار یک مزیت مهم دارد: استقلال هنگام دفاع پنج‌نفره می‌شود، اما در حمله می‌تواند خیلی سریع عرض زمین را اشغال کند.
برابر السد همین مدل جواب داد.
استقلال فقط سه گل نزد؛ سه گل با سه الگوی متفاوت ساخت. نشانه مهمی برای تیمی که قبل از آن در خلق موقعیت مشکل داشت.
اگر بختیاری‌زاده همان نسخه را در تبریز حفظ کند، استقلال حداقل از نظر ساختار وارد زمین ناشناخته‌ای نمی‌شود.
اگر استقلال بخواهد تراکتور را بزند، یکی از مسیرهای اصلی کاملاً مشخص است:
توپ را به یاسر آسانی برساند؛ اما نه در کنار خط، بلکه جایی که بتواند به داخل بزند.
آسانی در هشت حضور این فصل در لیگ و آسیا چهار گل و دو پاس گل داشته است.
او زمانی خطرناک‌تر می‌شود که از سمت راست حرکت را شروع کند و با پای چپ وارد نیم‌فضا شود.
در چنین شرایطی مدافع چپ تراکتور دو انتخاب بد دارد؛ یا همراه آسانی به مرکز بیاید و فضای کناره را برای حردانی باز کند، یا بیرون بماند و اجازه بدهد آسانی رو به دروازه حرکت کند.
اگر استقلال بتواند این دو نفر را کنار هم فعال کند، سمت چپ دفاع تراکتور یکی از نقاطی خواهد بود که مرتب تحت فشار قرار می‌گیرد.
همان چیزی که می‌تواند استقلال را خطرناک کند، می‌تواند نابودش هم بکند.
وقتی حردانی و گودرزی جلو می‌روند، پشت سرشان فضا ایجاد می‌شود.
و تراکتور بازیکنی دارد که دقیقاً برای حمله به همین فضاها ساخته شده:
امیرحسین حسین‌زاده.
حسین‌زاده چهار گل در هفت مسابقه لیگ زده و فقط یک مهاجم ثابت داخل محوطه نیست. مرتب از مهاجم فاصله می‌گیرد، به کناره‌ها می‌رود، پشت هافبک دفاعی ظاهر می‌شود و مدافع را مجبور می‌کند از منطقه خودش خارج شود.
اگر تراکتور با حسین‌زاده و شهریار مغانلو به‌عنوان زوج هجومی وارد زمین شود، سه مدافع استقلال دائماً با یک تصمیم سخت مواجه خواهند بود.
چه کسی با حسین‌زاده بیرون بیاید؟
اگر مدافع دنبال او حرکت کند، برای مغانلو داخل محوطه فضا باز می‌شود.
اگر حرکت نکند، حسین‌زاده فرصت چرخیدن و حمل توپ پیدا می‌کند.
اینجاست که نقش روزبه چشمی و امیرمحمد رزاقی‌نیا حیاتی می‌شود.
اسم آسانی، حسین‌زاده، مغانلو و سحرخیزان بیشتر دیده می‌شود، اما من فکر می‌کنم سرنوشت این مسابقه را هافبک‌ها تعیین می‌کنند.
استقلال احتمالاً با چشمی و رزاقی‌نیا وارد مرکز میدان می‌شود.
مأموریت آنها فقط توپ‌گیری نیست.
باید جلوی رسیدن پاس اول تراکتور به مهاجمان را بگیرند.
اگر حسین‌زاده مجبور شود برای گرفتن توپ تا میانه میدان عقب بیاید، استقلال بخش بزرگی از خطر تراکتور را کنترل کرده است.
اما اگر تراکتور بتواند با یک یا دو پاس از خط اول پرس استقلال عبور کند، فضای زیادی پشت هافبک‌های آبی ایجاد می‌شود.
در آن لحظه دیگر سه‌دفاعه بودن استقلال تضمین امنیت نیست.
چون مدافعان باید رو به عقب بدوند؛ چیزی که هیچ خط دفاعی دوست ندارد.
جواد نکونام برای این مسابقه یک مشکل جدی دارد.
مهدی ترابی و اودیل خامروبکوف در دسترس نیستند و مهدی هاشم‌نژاد هم تازه از مصدومیت برگشته است.
ترابی فقط یک وینگر نیست.
او بازیکنی است که می‌تواند بین خطوط توپ بگیرد، سرعت بازی را عوض کند و در زمینی که فضای زیادی وجود ندارد با یک حرکت دفاع را بشکند.
خامروبکوف هم در تعادل مرکز میدان اهمیت دارد.
نبود این دو نفر می‌تواند تراکتور را مجبور کند آرایش متفاوتی انتخاب کند؛ از جمله استفاده از ۴-۴-۲ و جلو بردن دو مهاجم.
این انتخاب جذاب است، اما هزینه دارد.
دو مهاجم یعنی فشار بیشتر روی سه مدافع استقلال؛ در عوض اگر تراکتور نتواند خط میانی را پر کند، استقلال می‌تواند در مرکز زمین برتری عددی بگیرد.
این دقیقاً ریسکی است که نکونام باید درباره‌اش تصمیم بگیرد.
بازی در تبریز است.
و این برای تراکتور فقط مزیت میزبانی نیست؛ یک سلاح تاکتیکی است.
انتظار دارم تراکتور ۱۵ تا ۲۰ دقیقه اول با فشار زیادی شروع کند.
پرس بالا، ارسال توپ دوم، شوت از پشت محوطه و استفاده از جو ورزشگاه.
هدف باید این باشد که استقلال فرصت پیدا نکند بازی را آرام کند.
چون اگر بازی بعد از نیم ساعت همچنان صفر-صفر باشد، شرایط ممکن است بیشتر به نفع استقلال شود.
آبی‌ها ابزار لازم برای پایین آوردن ریتم را دارند. چشمی باتجربه است، سه مدافع دارند و در ضدحمله هم آسانی و سحرخیزان می‌توانند خطرناک باشند.
پس تراکتور احتمالاً بیشتر از استقلال نیاز دارد بازی را زود از حالت کنترل‌شده خارج کند.
یک لایه دیگر هم وجود دارد.
جواد نکونام مقابل استقلال.
سرمربی‌ای که سال‌ها بخشی از هویت این باشگاه بوده و حالا روی نیمکت یکی از مستقیم‌ترین رقبای قهرمانی نشسته است.
ماجرای جام فصل گذشته هم فضای قبل مسابقه را داغ‌تر کرده، هرچند نکونام در نشست خبری ترجیح داد وارد آن بحث نشود.
اما استقلال نباید وارد این فضای احساسی شود.
برای آبی‌ها بهترین سناریو اتفاقاً مسابقه‌ای سرد و حساب‌شده است.
اگر بازی تبدیل به نبرد درگیری، اعتراض، دوئل‌های بی‌وقفه و رفت‌وبرگشت شود، تراکتور با حمایت ورزشگاه انرژی بیشتری خواهد گرفت.
استقلال باید بازی را از هیجان به تاکتیک بکشاند.
اگر بخواهیم برای این بازی یک تصویر انتخاب کنیم، شاید همین باشد:
یاسر آسانی در یک سمت؛ امیرحسین حسین‌زاده در سمت دیگر.
هر دو چهار گل زده‌اند.
آسانی با پای چپ و شوت‌هایش مسابقه را می‌شکند.
حسین‌زاده با حرکت بدون توپ و حضور ناگهانی در فضا.
یکی باید مقابل خط دفاعی‌ای بازی کند که شجاع خلیل‌زاده و محمد دانشگر را دارد؛ دیگری مقابل خط سه‌نفره‌ای که آقاسی، فلاح و آشورماتوف را کنار هم قرار می‌دهد.
اگر بازی بسته شود، یک حرکت فردی از یکی از همین دو نفر می‌تواند کل مسابقه را تغییر دهد.
تراکتور احتمالاً برای برد جلو خواهد آمد.
صدرنشین است، در خانه بازی می‌کند و مقابل رقیبی قرار گرفته که فقط یک امتیاز با او فاصله دارد.
اما جلو آمدن تراکتور دقیقاً همان چیزی است که استقلال می‌تواند از آن استفاده کند.
سحرخیزان برای دویدن پشت مدافعان مناسب است.
آسانی توپ را سریع جلو می‌برد.
کوشکی هم اگر فضای انتقال پیدا کند، می‌تواند با حمل توپ سرعت ضدحمله را بالا ببرد.
استقلال لازم نیست در تبریز مالکیت بیشتری داشته باشد.
حتی ممکن است بهترین نسخه استقلال، تیمی باشد که توپ را برای مقاطعی به تراکتور بدهد و منتظر لحظه اشتباه بماند.
برد ۳ بر صفر مقابل السد هم نشان داد این تیم برای خطرناک بودن الزاماً نیاز ندارد ۶۰ درصد توپ را داشته باشد.
روی کاغذ، استقلال شرایط بهتری برای ورود به مسابقه دارد.
ترکیب کامل‌تر است.
سیستمش طی هفته‌های اخیر تثبیت شده.
و با سه مدافع می‌تواند مقابل دو مهاجم احتمالی تراکتور پوشش مناسبی داشته باشد.
اما یک فاکتور را نمی‌شود روی تخته تاکتیکی کشید:
یادگار امام.
اگر تراکتور بتواند فشار ورزشگاه را به فشار داخل زمین تبدیل کند و استقلال را در شروع بازی عقب ببرد، همه محاسبات تغییر می‌کند.
برای من کلید مسابقه فقط یک جمله است:
اگر استقلال ۲۰ دقیقه اول را سالم رد کند، شانس بزرگی برای گرفتن بازی دارد؛ اگر تراکتور در همان شروع ریتم خودش را تحمیل کند، استقلال شب بسیار سختی خواهد داشت.
و یک دوئل را حتماً دنبال کنید:
فضای پشت وینگ‌بک‌های استقلال مقابل حرکت‌های امیرحسین حسین‌زاده.
همان‌جا ممکن است بازی برنده و بازنده‌اش را پیدا کند.
این بازی از آن صفر-صفرهای معمول لیگ نمی‌تواند باشد؛ دو تیم بیش از حد ابزار هجومی دارند و جدول هم اجازه محافظه‌کاری کامل نمی‌دهد.
صدر فقط یک امتیاز فاصله دارد. امشب در تبریز، هر اشتباه ممکن است به اندازه سه امتیاز و شاید خیلی بیشتر قیمت داشته باشد.
تراکتور 
استقلال 
پرسپولیس 
آلومینیوم اراک 
سپاهان 
گل گهر 
فولاد 
پیکان 
نساجی مازندران 
چادرملو اردکان 
فجر سپاسی 
ملوان 
خیبر خرم‌آباد 
ذوب‌آهن 
استقلال خوزستان 
شمس آذر قزوین 
مس شهر بابک 
صنعت نفت آبادان 
