هالند از نفس افتاد؛ زنگ خطر برای سیتی پیش از نبرد با لیورپول 
هالند از نفس افتاد؛ زنگ خطر برای سیتی پیش از نبرد با لیورپول 
از قلعه‌نویی تعریف کن، فیکس تیم ملی شو؟ سوال بزرگ بعد از شکست مقابل روسیه 
توماس مولر بالاخره انتخاب کرد؛ مسی بهتر است یا رونالدو؟ 
برونو سکوت رختکن پرتغال را شکست؛ پاسخ مستقیم به شایعه اختلاف با رونالدو ماجرای کریستیانو رونالدو و تیم ملی پرتغال وارد مرحله تازه‌ای شده است. چند روز بعد از خروج ناگهانی او از اردو، ژرژ ژسوس و رئیس فدراسیون فوتبال پرتغال اعلام کردند راه بازگشت کاپیتان ۴۱ ساله همچنان باز است؛ پیامی که بیش از هر چیز شبیه دعوت به آشتی است، اما تصمیم نهایی را به خود رونالدو سپرده‌اند.
به گزارش صبح فوتبالی :
چند روز قبل همه‌چیز بوی جدایی می‌داد.
رونالدو اردو را ترک کرد، شایعه اختلاف با ژرژ ژسوس بالا گرفت، پرتغال بدون او دو بازی را برد و حتی بحث پایان دوران ملی CR7 دوباره جدی شد.
حالا اما لحن‌ها عوض شده است.
ژرژ ژسوس صریحاً گفته اگر رونالدو بخواهد، می‌تواند به تیم ملی برگردد. پدرو پروئنسا، رئیس فدراسیون فوتبال پرتغال، هم ماجرای اخیر را بیشتر یک «سوءتفاهم» توصیف کرده تا یک جدایی قطعی.
یعنی دری که چند روز قبل بسته به نظر می‌رسید، دوباره باز شده است.
سرمربی پرتغال تلاش کرده ماجرا را از نقطه تقابل دور کند.
پیامش ساده است: رونالدو همچنان برای تیم ارزش دارد، حتی اگر قرار نباشد همیشه در ترکیب اصلی باشد.
این بخش دقیقاً همان نقطه حساس ماجراست.
رونالدو بعد از نیمکت‌نشینی در دیدار با نروژ و اطلاع از اینکه مقابل دانمارک نیز از ابتدا بازی نخواهد کرد، اردو را ترک کرد. حالا ژسوس عملاً می‌گوید بازگشت ممکن است، اما با یک شرط نانوشته: جایگاه گذشته دیگر تضمین‌کننده فیکس بودن نیست.
برای بازیکنی با سابقه و شخصیت رونالدو، پذیرش همین مسئله شاید مهم‌ترین بخش تصمیم آینده باشد.
ماجرا وقتی پیچیده‌تر شد که پرتغال در غیاب کاپیتانش نه‌تنها سقوط نکرد، بلکه نتیجه هم گرفت.
برد ۴ بر ۲ مقابل دانمارک و سپس پیروزی ۲ بر ۱ برابر نروژ، پرتغال را به مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ ملت‌ها رساند.
گونسالو راموس در خط حمله گل زد و تیم ژسوس نشان داد بدون رونالدو هم گزینه‌های هجومی کافی دارد.
این نتایج یک واقعیت تازه ساخته‌اند: پرتغال دیگر مجبور نیست برای بقا به رونالدو تکیه کند.
اما این با بی‌نیازی کامل از او فرق دارد.
رونالدو با ۱۴۶ گل در ۲۳۴ بازی ملی همچنان بهترین گلزن تاریخ پرتغال است.
چنین بازیکنی فقط یک مهاجم معمولی نیست که با دو مسابقه روی نیمکت از داستان تیم حذف شود.
تجربه، شخصیت، قدرت تمام‌کنندگی و وزن روانی او هنوز برای پرتغال ارزش دارد؛ موضوعی که هم ژسوس و هم رئیس فدراسیون روی آن تأکید کرده‌اند.
بحث اصلی امروز این نیست که رونالدو هنوز بازیکن بزرگی است یا نه.
سؤال این است که آیا او حاضر است در ۴۱ سالگی نقشی متفاوت از گذشته بپذیرد؟
فاصله اتفاقات فقط چند روز است.
در کپنهاگ، ژسوس و پروئنسا حتی برای متقاعد کردن رونالدو به ماندن به فرودگاه رفتند، اما او با پرواز خصوصی اردو را ترک کرد.
بعدتر رونالدو در شبکه‌های اجتماعی نوشت که در زمان مناسب دلایل تصمیمش را توضیح خواهد داد.
آن توضیح هنوز منتشر نشده است.
در همین فاصله، لایک جنجالی او پای پستی انتقادی از هم‌تیمی‌های پرتغال و صحبت‌های برونو فرناندز درباره نبود شکاف در رختکن، ماجرا را پیچیده‌تر کرد.
حالا پیام تازه ژسوس را می‌توان تلاش برای پایان دادن به همین فضای مبهم دانست.
بازگشت رونالدو از نظر فنی ساده‌تر از بازگشت از نظر روانی است.
اگر او دوباره به اردو برگردد، اولین سؤال این خواهد بود که نقش او چیست.
فیکس؟
بازیکن تعویضی؟
یا مهاجمی که بسته به حریف و شرایط مسابقه استفاده می‌شود؟
ژسوس فعلاً پاسخ نهایی نداده، اما از حرف‌هایش مشخص است که قرار نیست تضمین بازی کردن به رونالدو بدهد.
همین موضوع می‌تواند تعیین کند این آشتی واقعی خواهد بود یا فقط یک آرامش موقت.
پرتغال بازی‌های بعدی خود را در ماه نوامبر مقابل دانمارک و ولز برگزار می‌کند.
تا آن زمان، رونالدو فرصت دارد تصمیم بگیرد.
فدراسیون در را نبسته.
سرمربی هم در را نبسته.
رختکن هم طبق گفته برونو فرناندز علیه او نیست.
حالا مهم‌ترین حرکت باید از سمت خود کاپیتان انجام شود.
رونالدو می‌تواند برگردد؛ اما احتمالاً نه به همان پرتغالی که سال‌ها تمام حمله‌اش حول شماره ۷ می‌چرخید.
و شاید همین، سخت‌ترین تصمیم دوران ملی او باشد.
