جنگ قدرت در فیفا؛ ۲۲ کشور عربی پشت اینفانتینو، یوفا در جست‌وجوی رقیب 
جنگ قدرت در فیفا؛ ۲۲ کشور عربی پشت اینفانتینو، یوفا در جست‌وجوی رقیب 
شوک بعد از جدایی رونالدو؛ یک میلیون نفر صفحه پرتغال را آنفالو کردند 
پرتغال بدون رونالدو چه تغییری کرد؟ تیمی آزادتر، سریع‌تر و غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر 
رسوایی شرط‌بندی در فوتبال ترکیه؛ فوتبال ترکیه درگیر بزرگ‌ترین پرونده شرط‌بندی؛ ۴۴۸ مدیر تعلیق شدند تیم ملی والیبال ایران با یک نمایش جنگنده، باصلابت و پرغرور، ژاپن میزبان را ۳ بر ۱ شکست داد و مدال طلای بازی‌های آسیایی ناگویا را به دست آورد. این فقط یک قهرمانی نبود؛ پاسخ محکم ایران به تیمی بود که چند هفته قبل در فینال قهرمانی آسیا سد راهش شده بود. این بار اما ژاپن در خانه خودش، مقابل تیمی ایستاد که برای پس گرفتن تاج آمده بود.
به گزارش صبح فوتبالی :
این طلا فقط یک مدال نیست.
والیبال ایران در ناگویا فقط یک فینال را نبرد؛ دوباره به آسیا یادآوری کرد که وقتی پای مسابقه بزرگ وسط باشد، هنوز هم یکی از مهم‌ترین قدرت‌های این قاره است.
ملی‌پوشان ایران در دیدار نهایی بازی‌های آسیایی مقابل ژاپن، تیم میزبان، ۳ بر ۱ پیروز شدند و قهرمانی را از دل سالنی بیرون کشیدند که قرار بود جشن ژاپنی‌ها در آن برگزار شود.
اما جشن، رنگ دیگری داشت.
رنگ ایران.
فینال از همان ست اول نشان داد قرار نیست یک بازی عادی باشد.
ایران در ست نخست وارد یک نبرد فرسایشی و پرفشار شد؛ ستی که تا امتیازهای پایانی گره خورده بود و هر دو تیم برای تک‌تک توپ‌ها می‌جنگیدند. در چنین لحظه‌ای، چیزی که تیم قهرمان را از تیم خوب جدا می‌کند، فقط کیفیت فنی نیست؛ شخصیت است.
ایران این شخصیت را داشت.
ملی‌پوشان ست اول را ۲۸ بر ۲۶ بردند؛ ستی که بیشتر از یک برتری امتیازی، یک اعلام حضور بود: ایران آمده بود تا سرنوشت این فینال را خودش بنویسد.
ژاپن در ست دوم واکنش نشان داد و ۲۵ بر ۱۹ برنده شد، اما ایران از بازی خارج نشد.
این همان تفاوت مهم تیم امروز با نسخه‌های متزلزل بعضی سال‌های اخیر است؛ تیمی که با یک ست از دست‌رفته، فرو نمی‌ریزد.
ایران در ست سوم دوباره نبض مسابقه را گرفت.
فشار روی سرویس، انسجام در دفاع روی تور و آرامش در امتیازهای حساس، همه نشانه‌های تیمی بود که می‌دانست برای چه چیزی وارد زمین شده است. ست سوم با برتری ۲۵ بر ۲۱ به سود ایران تمام شد و از آنجا به بعد، ژاپن دیگر فقط با یک حریف فنی طرف نبود؛ با تیمی روبه‌رو بود که بوی طلا را حس کرده بود.
در ست چهارم، ایران کار را تمام کرد.
همین‌جا باید روی یک نکته مکث کرد: بردن ژاپن در خانه خودش، در فینال، زیر فشار سالن و بعد از شکست قبلی مقابل همین تیم، فقط با توانایی فنی ممکن نیست. این مدل بردها را تیم‌هایی می‌گیرند که از نظر ذهنی، دوباره بزرگ شده‌اند.
ارزش این قهرمانی وقتی بیشتر می‌شود که مسیر چند هفته اخیر را کنار آن بگذاریم.
ژاپن همین اواخر در فینال قهرمانی آسیا ایران را شکست داده بود و با همان برد، هم جام را برد و هم سهمیه مهمی گرفت. طبیعی بود که فینال ناگویا برای ایران فقط یک مسابقه معمولی نباشد.
این بازی، فرصت پاسخ بود.
نه با حرف.
نه با حاشیه.
با والیبال.
و ایران بهترین جواب ممکن را داد؛ پیروزی ۳ بر ۱ در خانه حریف.
این همان بردی است که می‌تواند روحیه یک تیم را عوض کند. از آن بردهایی که بازیکنان، کادر فنی و حتی هواداران تا مدت‌ها آن را فراموش نمی‌کنند.
ایران برای رسیدن به این قهرمانی، مسیر ساده‌ای نداشت.
در یک‌چهارم نهایی، کره‌جنوبی ایران را تا مرز دردسر برد، اما تیم ملی با یک بازگشت مهم برنده شد. در نیمه‌نهایی هم پاکستان با اقتدار کنار رفت تا ایران به فینال برسد.
این مسیر یک پیام روشن داشت: این تیم فقط در فینال قهرمان نشد؛ قدم‌به‌قدم خودش را به فینال رساند، فشار را تحمل کرد و در شب آخر، بهترین بازی‌اش را رو کرد.
قهرمان‌ها معمولاً همین‌طور ساخته می‌شوند.
والیبال ایران در سال‌های گذشته هم روزهای پرافتخار دیده و هم مقاطعی که از آن تصویر باشکوه فاصله گرفته بود.
اما این قهرمانی یک نشانه مهم دارد: این تیم هنوز می‌تواند دوباره بسازد، دوباره بلند شود و دوباره در سطح اول آسیا بایستد.
مهم‌تر از خود مدال، حسی است که این تیم به والیبال ایران برگرداند؛ حس جنگیدن، حس ایستادن در بازی‌های بزرگ و حس بردن حریفی که همه منتظر قهرمانی‌اش بودند.
ژاپن میزبان بود، سالن را داشت، جو را داشت و از حمایت تماشاگرانش بهره می‌برد.
اما ایران چیزی داشت که از همه این‌ها مهم‌تر بود: عطش قهرمانی.
این قهرمانی فقط یک موفقیت مقطعی نیست؛ می‌تواند شروع دوباره یک اعتماد بزرگ باشد.
وقتی تیم ملی در بازی نهایی، آن هم مقابل ژاپن، چنین واکنشی نشان می‌دهد، یعنی هنوز ریشه‌های قدرت در این تیم زنده است. یعنی والیبال ایران هنوز تمام نشده، هنوز از مدعی بودن فاصله نگرفته و هنوز می‌تواند در آسیا حرف اول را بزند.
شاید به همین دلیل این طلا فقط برای یک شب نیست.
این جام، بیشتر شبیه یک پیام بود:
تاج از سر ایران پایین نیامده بود؛ فقط منتظر لحظه‌ای بود که دوباره برداشته شود.
ایران در ناگویا قهرمان شد، اما اهمیت واقعی ماجرا در نحوه قهرمانی است.
بردن ژاپن با نتیجه ۳ بر ۱ در فینال، در خانه حریف، بعد از آن شکست قبلی، یک قهرمانی عادی نیست. این برد، ترکیبی از کیفیت، شخصیت، انتقام ورزشی و بازگشت غرور بود.
والیبال ایران در ناگویا فقط طلا نگرفت؛ دوباره خودش را پیدا کرد.
