شایعه عجیب و ترسناک درباره وینیسیوس؛ «بدل» ستاره رئال مادرید از کجا آمد؟ 
شایعه عجیب و ترسناک درباره وینیسیوس؛ «بدل» ستاره رئال مادرید از کجا آمد؟ 
۱۳ سال بدون قهرمانی لیگ؛ قلعهنویی هنوز با اعتبار گذشته روی نیمکت تیم ملی است؟ 
زلزله در فوتبال انگلیس؛ منچسترسیتی در ۱۱۴ اتهام محکوم شد، حالا نوبت مجازات است 
خلاصه بازی نروژ - پرتغال | لیگ ملتهای اروپا هفته ۲ تیم ملی ایران در دیداری که قرار بود بخشی از مسیر آمادهسازی و اصلاح ایرادات باشد، با نمایشی ضعیف و کمرمق ۲ بر صفر مقابل روسیه شکست خورد. ۳۲ درصد مالکیت توپ، دقت پاس فقط ۶۰ درصد و دریافت دو گل در همان نیمه نخست، تصویری از تیمی ساخت که بعد از این همه فرصت هنوز نشانی از پیشرفت جدی ندارد. این دیگر فقط یک شکست دوستانه نیست؛ امیر قلعهنویی باید مسئولیت نتایج و کیفیت تیمش را بپذیرد و استعفا دهد
به گزارش صبح فوتبالی :
دیدار دوستانه روسیه و ایران شامگاه ۷ مهر ۱۴۰۵ از ساعت ۱۹:۳۰ در ورزشگاه Ak Bars Arena برگزار شد و با پیروزی ۲ بر صفر میزبان به پایان رسید.
روسیه هر دو گل خود را در نیمه نخست به ثمر رساند.
دقیقه ۲۱: الکساندر گولووین با پاس الکسی باتراکوف دروازه ایران را باز کرد.
دقیقه ۳۶: گولووین برای دومین بار گلزنی کرد تا روسیه با برتری ۲ بر صفر راهی رختکن شود.
ایران در نیمه دوم با تغییرات متعدد وارد زمین شد، اما نتوانست حتی یکی از گلها را جبران کند.
بحث فقط نتیجه نیست. مسابقه دوستانه دقیقاً جایی است که باید نشانههای پیشرفت فنی، ساختار تاکتیکی و ایدههای تازه دیده شود.
اما ایران مقابل روسیه تنها ۳۲ درصد مالکیت توپ داشت و از ۲۹۴ پاس، فقط ۱۷۶ پاس به مقصد رسید؛ یعنی دقت پاس ۶۰ درصد.
روسیه در سوی مقابل با ۶۸ درصد مالکیت و دقت پاس ۸۳ درصد، کنترل بخش بزرگی از بازی را در اختیار داشت.
آمار شوتها ۱۰ بر ۸ بود و ایران ۳ ضربه در چارچوب داشت، اما خروجی هجومی تیم ملی باز هم صفر گل بود.
وقتی یک تیم ملی در مسابقه تدارکاتی چنین مشکلی در گردش توپ، حفظ مالکیت و ایجاد موقعیت جدی دارد، نمیتوان همهچیز را با عبارت «بازی دوستانه بود» کنار گذاشت.
ایران این بازی را با ساختاری که در گزارش مسابقه ۵-۴-۱ ثبت شده، آغاز کرد؛ آرایشی محافظهکارانه که قاعدتاً باید حداقل استحکام دفاعی بیشتری ایجاد کند.
اما تیم ملی تا دقیقه ۳۶ دو گل دریافت کرد.
ترکیب اولیه ایران شامل سیدحسین حسینی، شجاع خلیلزاده، علی نعمتی، صالح حردانی، آریا یوسفی، رامین رضاییان، سعید عزتاللهی، محمد قربانی، محمدمهدی محبی، مهدی طارمی و سردار آزمون بود.
با وجود حضور طارمی و آزمون، ایران در فاز هجومی نتوانست فشار مستمر و مؤثری روی دروازه روسیه ایجاد کند.
این سؤال جدی مطرح است: اگر قرار است با چنین تعداد بازیکن تدافعی هم دو گل در یک نیمه دریافت کنیم، محافظهکاری تاکتیکی دقیقاً چه دستاوردی داشته است؟
قلعهنویی در جریان مسابقه بارها دست به تعویض زد.
احسان حاجصفی خیلی زود و در دقیقه ۲۷ جای محمدمهدی محبی را گرفت. در شروع نیمه دوم نیز پیام نیازمند به جای سیدحسین حسینی وارد زمین شد و سامان فلاح جای صالح حردانی را گرفت.
در ادامه شهاب زاهدی، عارف حاجیعیدی و امید نورافکن هم به میدان آمدند و امیرحسین محمودی آخرین تعویض ایران بود.
اما حجم بالای تعویضها نیز نتوانست چهره تیم را به اندازهای تغییر دهد که ایران به گل برسد.
مشکل تیم ملی دیگر با یک یا دو تعویض حل نمیشود. مسئله اصلی، ساختار بازی است.
داشتن نامهای بزرگ در خط حمله وقتی تیم نتواند توپ را با کیفیت به منطقه خطر برساند، به تنهایی کافی نیست.
مهدی طارمی و سردار آزمون از ابتدا در ترکیب حضور داشتند، اما تیم ملی نتوانست از ظرفیت دو مهاجم باتجربهاش استفاده کند.
آزمون بین دو نیمه تعویض شد و طارمی تا پایان در زمین ماند، اما ایران مسابقه را بدون گل به پایان رساند.
مسئله فقط مهاجمان نیستند. وقتی اتصال خط میانی به حمله مختل است و تیم در مالکیت تحت فشار با مشکل جدی مواجه میشود، مهاجم نیز خوراک لازم برای اثرگذاری را دریافت نمیکند.
آمار مسابقه بخش مهمی از ضعف ایران را نشان میدهد:
| آمار | روسیه | ایران |
|---|---|---|
| مالکیت توپ | ۶۸٪ | ۳۲٪ |
| امید گل | ۰.۴۱ | ۰.۳۸ |
| مجموع شوت | ۱۰ | ۸ |
| شوت در چارچوب | ۵ | ۳ |
| پاس موفق | ۵۳۵ | ۱۷۶ |
| دقت پاس | ۸۳٪ | ۶۰٪ |
| کرنر | ۵ | ۵ |
| خطا | ۱۰ | ۱۷ |
حتی اگر اختلاف امید گل زیاد نباشد، تفاوت در مالکیت، کیفیت پاس و کنترل مسابقه کاملاً محسوس است.
تیم ملی ایران نباید با این میزان ضعف در حفظ توپ و انتقال بازی وارد مراحل مهم آینده شود.
پیش از این مسابقه، ایران در پنج بازی اخیرش فقط یک پیروزی داشت؛ برابر مالی.
شکست مقابل ازبکستان، تساوی برابر مصر، بلژیک و نیوزیلند و حالا شکست ۲ بر صفر مقابل روسیه، یعنی ایران در شش مسابقه اخیر فقط یک بار برنده شده است.
این دیگر یک اتفاق یا یک شب بد نیست.
وقتی روند نتایج و کیفیت بازی همزمان افت میکند، مسئولیت مستقیم آن متوجه کادر فنی است.
قلعهنویی مدت کافی برای شناخت بازیکنان، ساخت تیم و ارائه یک مدل مشخص داشته است.
مسئله دیگر این نیست که تیم ملی در یک مسابقه دوستانه شکست خورده؛ مسئله این است که بعد از مدت طولانی هنوز مشخص نیست ایران قرار است با چه هویت فوتبالی بازی کند.
تیم گاهی مالکیت را واگذار میکند، اما ضدحمله قدرتمندی ندارد. گاهی با نفرات تدافعی بیشتر وارد زمین میشود، اما باز هم گل میخورد. مهاجمان بزرگی دارد، اما موقعیتسازی پایدار دیده نمیشود.
این تناقضها دیگر قابل چشمپوشی نیستند.
استعفا همیشه به معنای پاک کردن گذشته یک مربی نیست. امیر قلعهنویی در فوتبال ایران افتخارات و سابقهای طولانی دارد و این بخش از کارنامه او قابل حذف نیست.
اما نیمکت تیم ملی را نمیتوان با اعتبار گذشته حفظ کرد.
معیار باید عملکرد امروز باشد.
شکست ۲ بر صفر مقابل روسیه بهتنهایی دلیل این مطالبه نیست؛ مجموعه نتایج، کیفیت پایین بازی و ناتوانی در ایجاد روند رو به رشد، دلیل اصلی است.
تیم ملی برای ادامه مسیر به تغییر، ایدههای تازه و فضایی متفاوت نیاز دارد.
این بار دیگر نمیتوان همهچیز را به زمین، داوری، بدشانسی، فرصتسوزی یا دوستانه بودن مسابقه نسبت داد. آقای قلعهنویی، این تیم پیشرفت نکرده است؛ مسئولیتش را بپذیرید و استعفا بدهید.
