آخرین فرصت کریک؟ منچستریونایتد دوباره در بحران

مایکل کریک چند ماه قبل یکی از چهره‌های محبوب اولدترافورد بود؛ مربی‌ای که منچستریونایتد را دوباره به لیگ قهرمانان رساند و با نتایج قابل توجه، امید را به تیم برگرداند.

اما فوتبال در منچستر خیلی سریع تغییر می‌کند.

یونایتد حالا بعد از چهار هفته لیگ برتر فقط یک پیروزی دارد و در رده سیزدهم جدول قرار گرفته است. شکست یک بر صفر در دربی منچستر فشار را بیشتر کرد و چند روز بعد، اتفاقی حتی تلخ‌تر در اولدترافورد رخ داد.

منچستریونایتد مقابل برایتون در جام اتحادیه تنها ۱۰ دقیقه زمان لازم داشت تا با گل‌های شی لیسی و میسون مانت ۲ بر صفر جلو بیفتد.

اما همه‌چیز فرو ریخت.

برایتون با سه گل بازی را برگرداند و ۳ بر ۲ برنده شد؛ شکستی که برای یونایتد یک رکورد تلخ هم ساخت. این نخستین بار در ۵۰ سال گذشته بود که این تیم در اولدترافورد با وجود برتری دوگله، بازی را واگذار می‌کرد.

فروپاشی‌ای که کریک مسئولیتش را پذیرفت

کریک بعد از مسابقه تلاش نکرد پشت بازیکنان یا اتفاقات بازی پنهان شود.

او مسئولیت شکست را پذیرفت و تأکید کرد چنین نمایشی قابل قبول نیست. مشکل اصلی هم مشخص بود؛ تیمی که بازی را کاملاً در اختیار داشت، بعد از دریافت گل اول نتوانست مسابقه را کنترل کند و در فاصله کوتاهی تمام برتری خود را از دست داد.

این همان چیزی است که نگرانی درباره یونایتد را بیشتر می‌کند.

بحث فقط چند نتیجه بد نیست.

تیم در شروع فصل بارها در لحظات حساس مسابقه کنترلش را از دست داده و حتی زمانی که شرایط به سودش بوده، نتوانسته بازی را مدیریت کند.

از بدشانسی در دربی تا فاجعه مقابل برایتون

کریک البته می‌تواند به بخشی از اتفاقات اخیر اعتراض داشته باشد.

در شکست یک بر صفر مقابل منچسترسیتی، تصمیم VAR درباره گل ارلینگ هالند بعداً به‌عنوان اشتباه داوری پذیرفته شد. مسئولان داوری اعلام کردند تیم VAR نقش انزو فرناندز در وضعیت آفساید را به‌درستی بررسی نکرده است.

اما حتی آن اشتباه هم نمی‌تواند تمام مشکلات یونایتد را توضیح دهد.

مقابل برایتون دیگر خبری از VAR بحث‌برانگیز نبود. یونایتد دو گل جلو افتاد و خودش بازی را از دست داد.

همین تفاوت مهم است.

یک مربی می‌تواند از اشتباه داوری ضربه بخورد، اما وقتی تیمش از برتری ۲ بر صفر در خانه به شکست ۳ بر ۲ می‌رسد، مسئله از داوری فراتر می‌رود.

فولام؛ مسابقه‌ای که ناگهان بزرگ شد

حالا یونایتد باید در لیگ برتر به خانه فولام برود.

روی کاغذ، فولام هم شروع خوبی نداشته و هنوز در لیگ به پیروزی نرسیده است. سابقه نیز به سود یونایتد است؛ شیاطین سرخ از سال ۲۰۰۹ در کریون کاتیج شکست نخورده‌اند.

اما شرایط این مسابقه را نمی‌توان فقط با آمار گذشته سنجید.

برای یونایتد، یک نتیجه منفی دیگر یعنی ادامه سقوط درست در هفته‌هایی که تیم باید ثبات پیدا می‌کرد.

و برای کریک، هر امتیازی که از دست برود، سؤال‌ها درباره آینده نیمکت را بلندتر خواهد کرد.

مشکل یونایتد فقط نتیجه نیست

این تیم در پایان فصل گذشته با کریک دوباره به لیگ قهرمانان رسید و همین عملکرد انتظارات را برای فصل جدید بالا برد.

اما شروع فصل جدید خلاف آن مسیر بوده است.

یونایتد در لیگ فقط ایپسویچ را شکست داده و هرچند در اروپا برابر صباح پیروز شده، نتایج داخلی باعث شده فشار روی تیم خیلی زود بالا برود.

کریک حالا باید ثابت کند موفقیت فصل گذشته فقط محصول یک موج کوتاه نبوده است.

چالش اصلی او نه فقط پیدا کردن ترکیب مناسب، بلکه بازگرداندن آرامش به تیمی است که با اولین ضربه، بیش از حد شکننده نشان می‌دهد.

کریک هنوز فرصت دارد؛ اما نه بی‌نهایت

منچستریونایتد هنوز در ابتدای فصل است و چهار بازی لیگ برای صدور حکم نهایی کافی نیست.

اما در اولدترافورد، زمان همیشه سریع‌تر می‌گذرد.

وقتی تیم در رده سیزدهم است، یک دربی را باخته و از جام اتحادیه هم با چنین فروپاشی تلخی کنار رفته، طبیعی است که دیگر کسی درباره «شروع فصل» حرف نزند.

بازی با فولام برای کریک الزاماً مسابقه مرگ و زندگی نیست.

اما می‌تواند تعیین کند فضای اطراف او در هفته‌های آینده چگونه باشد.

پیروزی، چند روز آرامش می‌خرد؛ یک لغزش دیگر، بحران را جدی‌تر از همیشه وارد اولدترافورد می‌کند.