انتقاد ایان رایت از بازار آرسنال؛ تعقیب وینیسیوس باعث از دست رفتن راجرز شد؟

به گزارش صبح فوتبالی :

پنجره نقل‌وانتقالات بسته شده، اما بحث درباره تصمیم‌های آرسنال تازه شروع شده است. تیم میکل آرتتا چند خرید مهم برای بخش‌های مختلف زمین انجام داد، با این حال مهاجمی که قرار بود سطح خط حمله را یک پله بالاتر ببرد هرگز به امارات نرسید. ارزیابی رسانه‌های انگلیسی از بازار آرسنال هم تقریباً روی همین نقطه متمرکز است؛ ترکیب تقویت شد، اما پروژه جذب یک ستاره هجومی بزرگ نیمه‌کاره ماند.

ایان رایت حالا انگشتش را روی یکی از حساس‌ترین تصمیم‌های باشگاه گذاشته است.

به اعتقاد مهاجم سابق آرسنال، باشگاه در مقطعی مورگان راجرز را واقعاً می‌خواست. مذاکرات برای بازیکن استون‌ویلا جلو رفته بود و TEAMtalk نوشته راجرز نیز به انتقال به قهرمان فصل گذشته لیگ برتر علاقه داشت، اما هم‌زمان آرسنال پرونده بزرگ‌تری را باز نگه داشته بود: وینیسیوس جونیور.

رایت در برنامه Stick to Football گفت آرسنال برای وینیسیوس تا آخرین حد ممکن تلاش کرد و در همین مدت، راجرز را در انتظار نگه داشت. برداشت او این است که وقتی یک بازیکن می‌بیند باشگاهی که خواهانش شده هم‌زمان تمام توان خود را روی ستاره‌ای دیگر گذاشته، طبیعی است درباره جایگاه واقعی‌اش در پروژه تردید کند.

چلسی چنین تردیدی نداشت.

راجرز در ماه ژوئیه استون‌ویلا را ترک کرد و قراردادی تا سال ۲۰۳۳ با چلسی امضا کرد. مبلغ رسمی از سوی باشگاه اعلام نشد، اما گزارش‌های انگلیسی ارزش معامله را حدود ۱۱۷ میلیون پوند عنوان کرده‌اند. چلسی نیز انتقال هافبک هجومی ۲۳ ساله تیم ملی انگلیس را رسماً تأیید کرده و شماره ۱۷ را به او داده است.

برای رایت، حسرت ماجرا فقط از دست دادن یک بازیکن گران‌قیمت نیست. او معتقد است آرتتا دنبال بازیکنی بود که در یک‌سوم هجومی تفاوت ایجاد کند؛ کسی که مجبور نباشد تمام موقعیت‌ها از قبل برایش ساخته شوند و بتواند در بازی‌های بسته خودش یک صحنه بسازد.

راجرز دقیقاً چنین ویژگی‌ای دارد. بازیکنی قدرتمند در حمل توپ، سخت برای مهار در دوئل مستقیم و قادر به بازی هم در سمت چپ و هم پشت مهاجم. آرسنال گزینه‌های فنی زیادی در این مناطق دارد، اما ویژگی فیزیکی و قدرت پیشروی راجرز با توپ، جنس دیگری است.

این بخش از حرف رایت قابل بحث است، اما منطقی به نظر می‌رسد. مشکل اصلی آرسنال در بعضی بازی‌های بزرگ الزاماً کمبود مالکیت یا کنترل مسابقه نبوده؛ گاهی تیم به بازیکنی نیاز داشته که ساختار منظم حریف را با یک حرکت فردی بشکند.

وینیسیوس نیامد، راجرز رفت و بارکولا هم سر از لیورپول درآورد

ریسک آرسنال روی پرونده وینیسیوس جواب نداد.

ستاره برزیلی در ششم اوت قراردادش را با رئال مادرید تمدید کرد و حالا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۳۲ به این باشگاه متعهد است. به این ترتیب یکی از بلندپروازانه‌ترین اهداف آرسنال عملاً از بازار خارج شد. رئال در بیانیه رسمی تمدید قرارداد یادآوری کرد که وینیسیوس طی هشت فصل، ۳۷۵ بازی انجام داده و ۱۲۸ گل برای این تیم به ثمر رسانده است.

اینجا دقیقاً همان نقطه‌ای است که انتقاد رایت جدی‌تر می‌شود: آرسنال نه وینیسیوس را گرفت و نه راجرز را.

بعد هم نوبت بردلی بارکولا رسید.

وینگر فرانسوی پاری‌سن‌ژرمن یکی دیگر از نام‌هایی بود که در طول تابستان اطراف آرسنال دیده می‌شد. رایت معتقد است وقتی مشخص شد معامله وینیسیوس و دیگر اهداف بزرگ جلو نمی‌رود، بارکولا همان بازیکنی بود که باشگاه باید برایش فشار بیشتری وارد می‌کرد.

این اتفاق نیفتاد و لیورپول در ۳۱ اوت انتقال او را نهایی کرد. خود باشگاه لیورپول قرارداد بلندمدت بارکولا را رسماً اعلام کرده و او با شماره ۲۹ بازی خواهد کرد. گزارش‌های معتبر رقم معامله را ۱۰۶ میلیون پوند به‌علاوه ۱۷ میلیون پوند پاداش احتمالی اعلام کرده‌اند؛ یعنی ارزش نهایی قرارداد می‌تواند به ۱۲۳ میلیون پوند برسد.

رایت درباره بارکولا حتی صریح‌تر حرف زد و او را بازیکنی دانست که آرسنال به آن نیاز داشت. دلیلش هم فقط سرعت و دریبل نیست؛ بارکولا از تیمی آمده که در بالاترین سطح فوتبال اروپا بازی کرده و حالا قرار است همان تجربه را به خط حمله لیورپول اضافه کند.

جیمی کرگر نیز از زاویه‌ای متفاوت با او هم‌نظر بود. مدافع سابق لیورپول معتقد است در سمت چپ خط حمله آرسنال هنوز فاصله‌ای با کیفیتی وجود دارد که بوکایو ساکا در سمت مقابل ارائه می‌کند. کریستوس تزولیس شروع قابل‌قبولی داشته، اما قرار بود خرید تابستانی دیگری نیز به این بخش اضافه شود.

آرسنال جذب تزولیس را در تابستان رسمی کرد، ولی او تنها پاسخ هجومی باشگاه به بازاری شد که در آن نام‌های وینیسیوس، راجرز، بارکولا و خولیان آلوارس مطرح بودند.

آیا آرسنال واقعاً اشتباه کرد؟

اینجا نمی‌شود فقط با نتیجه نهایی قضاوت کرد.

اگر آرسنال واقعاً فرصتی عملی برای جذب وینیسیوس داشته، تلاش برای بازیکنی در آن سطح تصمیم عجیبی نیست. وینیسیوس در بهترین سال‌های دوران حرفه‌ای خود قرار دارد و آوردن چنین بازیکنی می‌توانست سقف فنی تیم آرتتا را تغییر دهد.

مشکل زمانی ایجاد می‌شود که یک باشگاه برای هدف شماره یک آن‌قدر منتظر بماند که گزینه شماره دو دیگر منتظرش نماند.

حرف رایت درباره راجرز فعلاً تحلیل او از اتفاقات بازار است، نه یک واقعیت اثبات‌شده درباره دلیل انتخاب چلسی توسط بازیکن. راجرز خودش بعد از انتقال گفت پروژه چلسی، مربی جدید و مسیری که باشگاه در پیش گرفته دلیل تصمیم او بوده است. بنابراین نمی‌توان گفت فقط پیگیری وینیسیوس باعث رفتنش به استمفوردبریج شد.

اما ترتیب اتفاقات برای هواداران آرسنال آزاردهنده است: راجرز به چلسی رفت، وینیسیوس تا ۲۰۳۲ در مادرید ماند و بارکولا در آخرین روزهای بازار پیراهن لیورپول را پوشید.

آرسنال حالا دیگر نمی‌تواند این بحث را در بازار حل کند. پاسخ باید داخل زمین داده شود؛ جایی که تزولیس و دیگر مهاجمان تیم باید ثابت کنند نرسیدن یکی از آن خریدهای ۱۰۰ میلیون پوندی، نقصی نیست که در مسابقات بزرگ دوباره خودش را نشان بدهد.