داستان پسری که دنیا او را به حال خود رها کرد؛ تراژدی تلخ زندگی ماریو بالوتلی

به گزارش صبح فوتبالی :

ماریو بالوتلی در سه‌سالگی، به‌دلیل مشکلات مالی و شرایط دشوار خانواده بیولوژیکی‌اش، از آن‌ها جدا شد و تحت سرپرستی خانواده‌ای ایتالیایی قرار گرفت.

سال‌های کودکی برای او آسان نبود. بالوتلی به‌دلیل رنگ پوستش بارها در مدرسه مورد تمسخر و توهین قرار گرفت. فشار این رفتارها تا جایی بر ذهن کودکانه او اثر گذاشت که مدتی تصور می‌کرد شاید با شستن دست‌هایش بتواند رنگ پوست خود را تغییر دهد.

با وجود این شرایط، فوتبال به پناهگاه بالوتلی تبدیل شد. استعدادش به‌سرعت مورد توجه قرار گرفت و او سرانجام به اینتر میلان رسید؛ جایی که از یک کودک طردشده به یکی از ستاره‌های مطرح فوتبال ایتالیا تبدیل شد.

اما شهرت، زخمی قدیمی را دوباره باز کرد. پس از مطرح‌شدن نام بالوتلی، خانواده بیولوژیکی او برای برقراری دوباره رابطه وارد زندگی‌اش شدند؛ اتفاقی که با واکنش تلخ این بازیکن همراه شد.

بالوتلی با ناراحتی از آن‌ها پرسید: «وقتی هیچ‌کس نبودم، کجا بودید؟ حالا که معروف شده‌ام، همه یادشان افتاده من پسرشان هستم.»

داستان زندگی بالوتلی، روایت فوتبالیستی است که تنها با مدافعان حریف نجنگید؛ او از کودکی با طردشدن، تبعیض و بحران هویت مبارزه کرد. موفقیت‌هایش شاید بخشی از این زخم‌ها را پنهان کرده باشد، اما هرگز نتوانست گذشته تلخ او را به‌طور کامل پاک کند.