اتهام تازه علیه مایکل اولیسه؛ اولیسه فرزند خود را قبول نکرد! 
اتهام تازه علیه مایکل اولیسه؛ اولیسه فرزند خود را قبول نکرد! 
(ویدئو) خداحافظی احساسی سروش رفیعی با هواداران پرسپولیس 
سایت فوتبال ۳۶۰ از دسترس خارج شد؛ بغض عادل فردوسیپور شکست + ویدئو 
اولین پیام مسی بعد از شکست در فینال و افشای یک زخم عمیق من امید آهنگر، توی این آموزش میخوام برم سراغ مهارتی که ساده به نظر میرسه، اما خیلی وقتها تفاوت بین یک بازیکن معمولی و یک بازیکن باهوش رو میسازه: دریافت توپ. با هم بررسی میکنیم بازیکن قبل از رسیدن پاس باید چه چیزهایی رو ببینه، چطور خودش رو از مدافع جدا کنه، بدنش رو در چه زاویهای قرار بده و با اولین لمس چطور از فشار خارج بشه. سعی کردم نکتهها رو همونطور بگم که در تمرین به بازیکن توضیح میدم؛ مستقیم، کاربردی و بدون پیچیدهکردن موضوع.
به گزارش صبح فوتبالی :
وقتی درباره دریافت توپ صحبت میکنیم، خیلی از بازیکنان فقط به لحظه تماس پا با توپ فکر میکنند. تصورشان این است که اگر توپ از پایشان دور نشود، دریافت خوبی داشتهاند.
اما در بازی واقعی، ماجرا به همین سادگی نیست.
ممکن است بازیکن توپ را کاملاً کنترل کند، اما چون قبل از دریافت اطرافش را ندیده، بلافاصله تحت فشار قرار بگیرد. ممکن است لمس اولش بد نباشد، ولی بدنش بسته باشد و تنها انتخابش پاس رو به عقب شود.
برای همین من دریافت توپ را از لحظه لمس آموزش نمیدهم. دریافت از زمانی شروع میشود که توپ هنوز زیر پای همتیمی است.
بازیکن باید قبل از پاس بفهمد چه فضایی اطرافش دارد، مدافع از کدام سمت نزدیک میشود و بعد از گرفتن توپ چه تصمیمی میخواهد بگیرد. اگر این اطلاعات را زودتر جمع کند، لمس اولش هم هدفمندتر میشود.
یکی از اشتباههایی که زیاد در تمرین دیده میشود، ایستادن بازیکن پشت مدافع و درخواست توپ است.
بازیکن تصور میکند چون دستش را بالا برده یا همتیمیاش را صدا کرده، پاس باید به او برسد. در حالی که خودش هیچ کاری برای بازکردن مسیر پاس انجام نداده است.
بازیکن بدون توپ هم مسئولیت دارد. باید خودش را از سایه مدافع خارج کند و در زاویهای قرار بگیرد که پاسدهنده او را ببیند.
برای این کار همیشه به دویدن بلند نیاز نیست. گاهی یک حرکت دو یا سه متری کافی است. یک قدم به داخل، بعد تغییر جهت به بیرون. نزدیکشدن کوتاه و سپس جداشدن. یا حتی فقط تغییر سرعت در لحظه درست.
نکته اصلی زمان حرکت است
اگر بازیکن خیلی زود حرکت کند، مدافع همراهش میرود. اگر دیر اقدام کند، صاحب توپ مجبور میشود گزینه دیگری را انتخاب کند. حرکت باید تقریباً زمانی شروع شود که پاسدهنده سرش را بالا میآورد و آماده ارسال توپ میشود.
توی تمرینها از بازیکن میخوام فقط برای گرفتن توپ حرکت نکند. گاهی حرکت او باید فضا را برای بازیکن دیگری باز کند.
ممکن است مهاجم به سمت توپ نزدیک شود و مدافع را با خودش بیاورد. همین حرکت، فضای پشت سر را برای وینگر یا هافبک باز میکند. بازیکن شاید خودش پاس نگیرد، اما با حرکت درست به ساخت حمله کمک کرده است.
این همان چیزی است که بازیکنان جوان باید بهمرور بفهمند:
حرکت بدون توپ فقط برای دریافت پاس نیست
بازیکن باید قبل از دریافت، اطلاعات داشته باشد
دومین نکتهای که روی آن تأکید دارم، نگاهکردن قبل از رسیدن توپ است
بازیکنی که فقط به توپ خیره میشود، بعد از دریافت تازه متوجه میشود مدافع پشت سرش قرار دارد. در این شرایط معمولاً مجبور میشود عجولانه پاس بدهد یا با اولین فشار توپ را از دست بدهد.
نگاهکردن قبل از دریافت باید به یک عادت تبدیل شود.
لازم نیست بازیکن سرش را برای چند ثانیه کامل برگرداند. یک نگاه کوتاه کافی است. مهم این است که بداند پشت سرش چه خبر است.
پیش از رسیدن توپ، بازیکن باید حداقل این سه مورد را بررسی کند:
وقتی جواب این سؤالها مشخص باشد، دریافت توپ دیگر یک حرکت جداگانه نیست. بخشی از یک تصمیم کامل است.
بازیکن از قبل میداند توپ را به کدام سمت ببرد، آیا میتواند بچرخد یا بهتر است مالکیت را حفظ کند. حتی ممکن است قبل از دریافت بفهمد بهترین تصمیم، پاس یکضرب است.
در فوتبال سریع، زمان تصمیمگیری بعد از دریافت بسیار کم است. بازیکن باید بخش بزرگی از تصمیم را قبل از رسیدن توپ گرفته باشد.
گاهی بازیکن فضا را میبیند، اما بدنش را طوری قرار میدهد که نمیتواند از آن استفاده کند.
فرض کنید هافبک وسط کاملاً پشت به دروازه حریف توپ میگیرد. حتی اگر هیچکس نزدیکش نباشد، برای حرکت رو به جلو ابتدا باید بچرخد. همین چرخش زمان میگیرد و به مدافع اجازه نزدیکشدن میدهد.
من معمولاً از بازیکن میخوام بدنش را نیمهباز قرار بده؛ یعنی هم پاسدهنده را ببیند و هم تا حد ممکن به سمت زمین حریف دید داشته باشد.
این وضعیت چند مزیت دارد. بازیکن میتواند با لمس اول رو به جلو حرکت کند، جهت بازی را تغییر دهد یا توپ را سریعتر به بازیکن بعدی برساند.
البته همیشه امکان دریافت با بدن باز وجود ندارد. گاهی مدافع کاملاً نزدیک است و بازیکن مجبور میشود پشت به حریف توپ بگیرد.
در این شرایط باید اول مالکیت را حفظ کرد.
بازیکن باید مرکز ثقلش را پایین بیاورد، تعادل داشته باشد و بدنش را میان توپ و مدافع قرار دهد. توپ نیز بهتر است روی پای دورتر باشد.
اگر مدافع از سمت راست فشار میآورد، کنترل با پای چپ معمولاً امنتر است. بازیکن با بدنش مسیر مستقیم مدافع به توپ را میبندد.
اینجا استفاده از دستها هم مهم است؛ نه برای هلدادن، بلکه برای احساس فاصله و حفظ تعادل. بازیکن باید بداند مدافع کجاست، بدون اینکه تمام مدت پشت سرش را نگاه کند.
بعضی بازیکنان فکر میکنند دریافت خوب یعنی حتماً با اولین لمس بچرخند و حمله کنند. این طرز فکر باعث ازدسترفتن توپ میشود.
گاهی بهترین تصمیم این است که بازیکن توپ را نگه دارد، فشار را تحمل کند و منتظر حمایت همتیمی بماند. مخصوصاً وقتی مدافع پشت سرش قرار دارد و فضای چرخش بسته است.
بازیکن نباید برای نشاندادن جسارت، هر توپ را به سمت جلو ببرد. جسارت بدون دیدن شرایط، بیشتر شبیه عجله است.
اولین لمس باید متناسب با موقعیت باشد.
اگر فضای آزاد وجود دارد، توپ باید با لمس اول به همان فضا هدایت شود.
اگر مدافع از یک سمت نزدیک میشود، لمس اول باید توپ را از فشار دور کند.
اگر امکان چرخش نیست، لمس کوتاه و امن برای حفظ مالکیت تصمیم بهتری است.
اگر همتیمی در موقعیت مناسبتری قرار دارد، شاید اصلاً نیازی به کنترل اضافه نباشد و پاس یکضرب بهترین انتخاب باشد.
پس کیفیت دریافت را فقط با نرمبودن لمس نسنجید. لمس اول زمانی خوب است که حرکت بعدی را آسانتر کند.
یکی دیگر از عادتهایی که باید اصلاح شود، ایستادن بازیکن بعد از ارسال پاس است.
بازیکن پاس میدهد و همانجا میماند. عملاً خودش را از ادامه حمله حذف میکند.
بعد از هر پاس باید یک حرکت تازه شکل بگیرد. بازیکن میتواند برای دریافت دوباره زاویه بسازد، به فضای دیگری برود یا با حرکت خود یکی از مدافعان را جابهجا کند.
من در بعضی تمرینها یک قانون ساده میگذارم: بازیکن بعد از پاس اجازه ندارد در جای قبلی خودش بماند.
این قانون قرار نیست بازیکنان را بیهدف بدواند. هدفش این است که پاس و حرکت به هم متصل شوند.
وقتی بازیکن بعد از پاس حرکت میکند، صاحب توپ گزینه تازهای پیدا میکند. همچنین مدافعان مجبور میشوند مدام تصمیم بگیرند که همراه او بروند یا در منطقه خود باقی بمانند.
فوتبال خوب از همین حرکتهای کوچک ساخته میشود.
برای شروع، یک مربع یا مستطیل کوچک با چهار مخروط درست کنید. سه یا چهار بازیکن در اطراف محدوده قرار بگیرند و یک مدافع داخل زمین باشد.
بازیکنان بیرونی باید توپ را حفظ کنند، اما بعد از هر پاس موظف باشند جای خود را تغییر دهند.
در شروع تمرین، فشار مدافع را کم کنید. اجازه دهید بازیکنان روی سه موضوع تمرکز کنند: نگاه قبل از دریافت، وضعیت بدن و حرکت بعد از پاس.
بعد از چند دقیقه فشار را بیشتر کنید.
در این تمرین فقط تعداد پاسها مهم نیست. به شکل دریافت توجه کنید
اگر بازیکنان بهراحتی توپ را حفظ میکنند، محدوده را کوچکتر کنید یا مدافع دیگری اضافه کنید. اگر مدام توپ از دست میرود، فضا را کمی بزرگتر کنید.
تمرین باید چالش داشته باشد، اما نباید آنقدر سخت شود که بازیکن فرصت فکرکردن درباره جزئیات را نداشته باشد.
در مرحله بعد میتوان از دو توپ استفاده کرد.
بازیکنان در یک محدوده مشخص حرکت میکنند و دو توپ همزمان میان آنها در گردش است. وجود توپ دوم باعث میشود کسی نتواند برای مدت طولانی از تمرین خارج شود.
بازیکن باید مرتب سرش را بالا بیاورد، مسیر هر دو توپ را دنبال کند و جای خودش را نسبت به دیگران تغییر دهد.
در ابتدای تمرین احتمال شلوغی، برخورد و پاس اشتباه زیاد است. این طبیعی است.
هدف اصلی اجرای یک پاسکاری کاملاً تمیز نیست. میخواهیم بازیکن در محیطی شلوغتر اطلاعات جمع کند و زودتر تصمیم بگیرد.
میتوان از بازیکنان خواست قبل از دریافت، نام بازیکنی را که در کنارشان قرار دارد بگویند. این کار ساده نشان میدهد واقعاً اطرافشان را دیدهاند یا فقط به توپ نگاه کردهاند.
بعد از هر پاس نیز باید چند قدم جابهجا شوند و زاویه تازهای بسازند.
اگر بازیکن پاس بدهد و همانجا بایستد، خیلی زود مسیر حرکت توپها بسته میشود. تمرین خودش به او نشان میدهد که بدون حرکت، بازی متوقف خواهد شد.
تمرین پاسکاری لازم است، اما کافی نیست.
بازیکن باید همان رفتارها را مقابل حریف واقعی اجرا کند. برای همین در پایان جلسه یک بازی کوچک سهبهسه، چهاربهچهار یا پنجبهپنج برگزار کنید.
قوانین اضافه را کم نگه دارید. بازیکنان باید آزاد باشند و خودشان تصمیم بگیرند.
مربی در این بخش بهتر است بیشتر مشاهده کند.
به بازیکنان بدون توپ نگاه کنید. چه کسی خودش را از پشت مدافع بیرون میآورد؟ چه کسی فقط منتظر پاس میماند؟ کدام بازیکن بعد از پاس حرکت میکند؟ چه کسی قبل از دریافت اطرافش را میبیند؟
وقتی توپ به بازیکن میرسد، لمس اول او را هم بررسی کنید
کیفیت واقعی دریافت در همین بازی کوچک مشخص میشود، نه زمانی که بازیکن بدون فشار توپ را کنترل میکند.
مربی نباید جواب تمام موقعیتها را بگوید
یکی از اشتباههای مربیگری، متوقفکردن تمرین بعد از هر اشتباه است.
بازیکن باید فرصت داشته باشد اشتباه کند، شرایط را تجربه کند و خودش راهحل پیدا کند. اگر مربی بعد از هر پاس ناموفق تمرین را متوقف کند، بازیکن بهجای دیدن بازی منتظر دستور میماند.
بهجای توضیح طولانی، سؤال کوتاه بپرسید
هدف سؤال این نیست که بازیکن جواب موردنظر مربی را حفظ کند. باید به تصمیم خودش فکر کند.
گاهی بازیکن راهحل متفاوتی پیدا میکند که از پیشنهاد مربی هم بهتر است. فوتبال بازی تصمیمگیری است و مربی نباید تمام تصمیمها را از بازیکن بگیرد.
دریافت خوب فقط یک تکنیک نیست.
بازیکن اول باید ببیند، بعد حرکت کند، بدنش را آماده نگه دارد و در آخر توپ را لمس کند. وقتی سه مرحله اول درست انجام شوند، کنترل توپ هم سادهتر خواهد شد.
فوتبالیست خوب توپ را مهار میکند. فوتبالیست باهوش، قبل از رسیدن توپ میداند قرار است با آن چه کاری انجام دهد.
