نوستالژی؛ خلاصه بازی الهلال۱(۲) - استقلال ۱(۳) | فینال جام باشگاههای آسیا ۱۹۹۱
نوستالژی؛ خلاصه بازی الهلال۱(۲) - استقلال ۱(۳) | فینال جام باشگاههای آسیا ۱۹۹۱
رنکینگ نهایی برترین کشتیگیران آزادکار جهان؛ رحمان عموزاد تنها ایرانی صدرنشین
مخالفت کریم باقری با درخواست مالی باشگاه پرسپولیس
نوستالژی؛ خلاصه بازی استقلال - جوبیلو ایواتا | فینال جام باشگاههای آسیا در سال ۱۳۷۸ در ورزشگاه آزادی صعود تیم ملی فوتبال ایران به جام جهانی ۲۰۲۶ برای امیر قلعهنویی پاداشی حدود ۸۰۰ هزار دلاری به همراه داشت؛ رقمی که حالا با پاداشهای متفاوت کارلوس کیروش و دراگان اسکوچیچ مقایسه شده و بحثهای زیادی درباره معیارهای پرداخت پاداش در فوتبال ایران به راه انداخته است.
به گزارش صبح فوتبالی :
صعود تیم ملی فوتبال ایران به جام جهانی ۲۰۲۶، جدا از نتایج و عملکرد فنی، یک بار دیگر موضوع پاداش مربیان تیم ملی را به صدر اخبار آورد؛ جایی که رقم دریافتی امیر قلعهنویی برای رساندن ایران به این رقابتها با پاداشهای کارلوس کیروش و دراگان اسکوچیچ مقایسه میشود؛ سه صعود به جام جهانی که هرکدام داستان مالی متفاوتی داشتند.
جام جهانی ۲۰۲۶ برای فوتبال ایران با سه تساوی در مرحله گروهی به پایان رسید. تیم ملی تا آخرین لحظات آخرین مسابقه مرحله گروهی شانس صعود به عنوان یکی از بهترین تیمهای سوم را داشت، اما در نهایت نتوانست راهی مرحله بعد شود. با این حال، حضور در این رقابتها برای امیر قلعهنویی دستاورد مالی قابل توجهی به همراه داشت؛ مبلغی که حالا با پاداشهای پرداختشده به مربیان قبلی تیم ملی مقایسه میشود.
کارلوس کیروش در دوران حضورش روی نیمکت تیم ملی ایران، یکی از مهمترین دستاوردهای فوتبال کشور را رقم زد؛ صعود به دو جام جهانی متوالی در سالهای ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸. تیم ملی در مسیر صعود به جام جهانی روسیه عملکرد قابل توجهی داشت و همین موضوع باعث شد سرمربی پرتغالی در مذاکرات خود با فدراسیون فوتبال بندی ویژه در قراردادش قرار دهد.
بر اساس این بند، کیروش سهمی از درآمد حضور ایران در جام جهانی ۲۰۱۸ دریافت میکرد. این سهم ابتدا ۱۰ درصد از درآمدهای حاصل از حضور در جام جهانی عنوان شد؛ درآمدی که حدود ۹ میلیون دلار برآورد میشد. پس از پایان جام جهانی روسیه، پرداخت حدود یک میلیون و ۶۰۰ هزار دلار به کیروش با واکنشهای زیادی همراه شد و به یکی از جنجالیترین پروندههای مالی فوتبال ایران تبدیل شد.
در مقابل، داستان دراگان اسکوچیچ کاملاً متفاوت بود. این مربی کروات در شرایطی هدایت تیم ملی را برعهده گرفت که ایران پس از شکست برابر عراق و بحرین در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲، در موقعیت دشواری قرار داشت.
اسکوچیچ ابتدا تیم ملی را از مرحله سخت انتخابی عبور داد و سپس با کسب نتایج درخشان، سریعترین صعود تاریخ فوتبال ایران به جام جهانی را رقم زد. با این حال، برخلاف کیروش، در قرارداد او پاداش ویژهای برای صعود به جام جهانی وجود نداشت و تنها حدود ۲۰ هزار دلار به عنوان پاداش برای این موفقیت در نظر گرفته شد.
این در حالی بود که اسکوچیچ با تیمی که در بحران قرار داشت، ایران را به جام جهانی قطر رساند؛ جام جهانیای که سهمیه آسیا در آن تنها ۴.۵ تیم بود و مسیر صعود بسیار دشوارتر از دورههای بعدی محسوب میشد.
در دوره امیر قلعهنویی، شرایط متفاوت بود. افزایش سهمیه آسیا در جام جهانی ۲۰۲۶ و حضور ۴۸ تیم در این رقابتها، مسیر صعود را نسبت به دورههای قبل تغییر داده بود. با این حال، مسئولان فدراسیون فوتبال برای سرمربی تیم ملی پاداش قابل توجهی در نظر گرفتند.
بر اساس گزارشها، مبلغی حدود ۱۴۰ میلیارد تومان، معادل تقریبی ۸۰۰ هزار دلار، در چند مرحله به حساب قلعهنویی واریز شده است؛ رقمی که حالا با پاداش ۲۰ هزار دلاری اسکوچیچ مقایسه میشود و واکنشهای زیادی را به دنبال داشته است.
مقایسه این سه دوره نشان میدهد فوتبال ایران هنوز چارچوب مشخصی برای ارزشگذاری موفقیتها ندارد. در شرایطی که کیروش با جایگاه بینالمللی خود توانست بندی ویژه در قراردادش ایجاد کند، اسکوچیچ با وجود ثبت یک موفقیت بزرگ، از پاداش محدودی برخوردار شد و قلعهنویی نیز با توافقی متفاوت مبلغی قابل توجه دریافت کرد.
منتقدان معتقدند نبود استاندارد مشخص در تعیین پاداشها باعث شده ارزش موفقیتهای مختلف به شکل یکسان سنجیده نشود و گاهی قدرت مذاکره یا شرایط مدیریتی بیش از عملکرد فنی در میزان دریافتی مربیان تأثیر بگذارد.
اکنون پرسش اصلی این است که در فوتبال ایران، پاداشها باید بر اساس نتیجه نهایی، سختی مسیر صعود، شرایط تیم یا قدرت قراردادها تعیین شوند؟ موضوعی که همچنان یکی از چالشهای جدی مدیریت فوتبال ملی به شمار میرود.