۶ دوئل پنهان در فینال اسپانیا و آرژانتین؛ مسی چگونه دیوار لاروخا را می‌شکند؟

به گزارش صبح فوتبالی :

اسپانیا و آرژانتین از دو مسیر کاملاً متفاوت به فینال جام جهانی رسیده‌اند.

اسپانیا در نیمه‌نهایی، فرانسه را با نمایشی کنترل‌شده و کم‌اشتباه کنار زد. آرژانتین اما تا دقیقه ۸۵ مقابل انگلیس عقب بود و سپس با دو گل دیرهنگام، مسابقه‌ای را برد که برای بخش زیادی از شب از دست رفته به نظر می‌رسید.

همین تفاوت، فینال را جذاب می‌کند. یک طرف تیمی قرار دارد که سعی می‌کند بازی را از ابتدا تحت کنترل بگیرد و طرف دیگر تیمی که حتی وقتی همه‌چیز علیه او پیش می‌رود، هنوز راهی برای زنده ماندن پیدا می‌کند.

گزارش اختصاصی صبح فوتبالی با استفاده از داده‌های اوپتا، شش گره اصلی این مسابقه را بررسی کرده است؛ گره‌هایی که ممکن است قهرمان جهان را مشخص کنند.

مسی مقابل دفاعی که تقریباً هیچ‌کس از آن عبور نکرد

اسپانیا در این جام فقط خوب دفاع نکرده؛ در بعضی مسابقات اجازه نفس کشیدن به خط حمله حریف را هم نداده است.

فرانسه با حضور کیلیان امباپه، عثمان دمبله و مایکل اولیسه در نیمه‌نهایی فقط ۰.۳۱ گل مورد انتظار ثبت کرد. طبق داده‌های اوپتا، این پایین‌ترین xG یک تیم در نیمه‌نهایی جام جهانی از زمان ثبت این آمار است.

تیم لوئیس دلافوئنته شش بار در جام دروازه‌اش را بسته نگه داشته؛ رکوردی که هیچ تیم دیگری در یک دوره جام جهانی به آن نرسیده بود. اونای سیمون نیز تا پیش از دریافت گل مقابل بلژیک، ۶۴۹ دقیقه متوالی در این رقابت‌ها گل نخورده بود.

اما این بار، مقابل اسپانیا فقط یک مهاجم خوب قرار ندارد.

مسی یکی از بهترین تورنمنت‌های دوران ملی خود را پشت سر گذاشته است. او جام را با هت‌تریک آغاز کرد، در مسابقه دوم دو گل دیگر زد و رکورد گل‌های جام جهانی میروسلاو کلوزه را پشت سر گذاشت. در مراحل حذفی نیز نقش او تغییر کرد؛ کمتر تمام‌کننده بود و بیشتر بازی را برای دیگران ساخت.

کاپیتان آرژانتین مقابل انگلیس چهار موقعیت گل ایجاد کرد و پاس هر دو گل تیمش را داد. او اکنون با ۱۲ پاس گل، بیش از هر بازیکن دیگری در تاریخ جام جهانی پاس گل ثبت کرده است.

اسپانیا احتمالاً سعی نمی‌کند مسی را با یک بازیکن به‌صورت نفر به نفر مهار کند. رودری فضای جلوی مدافعان را می‌بندد، مدافعان میانی فاصله خود را کم می‌کنند و مدافع کناری سمت توپ نیز اجازه چرخیدن آسان به او نمی‌دهد.

مشکل اینجاست که مسی برای تغییر مسابقه لزوماً به فضای زیاد نیاز ندارد. شاید برای ۸۰ دقیقه از بازی دور باشد و سپس با یک پاس، تمام نظم دفاعی اسپانیا را بی‌اثر کند. انگلیس همین اتفاق را تجربه کرد.

جایی که فینال واقعاً شکل می‌گیرد

نام مسی و یامال تیترها را می‌سازد، اما شاید بازی در خط میانی تعیین شود.

رودری در جام جهانی ۲۰۲۶ تعداد پاس‌های صحیح خود را به ۶۵۵ پاس رسانده و رکورد بیشترین پاس موفق یک بازیکن در یک دوره جام جهانی را شکسته است؛ رکورد قبلی نیز در جام ۲۰۲۲ در اختیار خودش بود.

با وجود مالکیت بالای اسپانیا، نقش رودری فقط توزیع توپ نیست. او ۳۴ بار مالکیت را برای تیمش پس گرفته و از این نظر در میان بهترین بازیکنان جام قرار دارد. فابیان رویس قدرت فیزیکی و ورود به محوطه را اضافه می‌کند و پدری با پاس‌های عمقی، جریان بازی را به یک‌سوم دفاعی حریف می‌رساند.

پدری در این جام ۲۰۲ پاس داشته که در یک‌سوم هجومی به مقصد رسیده‌اند؛ بیشتر از هر هافبک دیگری.

آرژانتین در سمت مقابل، خط میانی متفاوتی دارد. بازی آلبی‌سلسته شاید به نرمی اسپانیا نباشد، اما الکسیس مک‌آلیستر، انزو فرناندز، رودریگو دی‌پائول و لئاندرو پاردس برای درگیری، فشار و گرفتن توپ دوم ساخته شده‌اند.

مک‌آلیستر ۳۳ دوئل را برده و ۱۰ قطع توپ داشته است. انزو نیز مقابل انگلیس یکی از بهترین نمایش‌هایش در جام را ارائه کرد؛ گل زد، ۱۰۴ بار توپ را لمس کرد، ۸۲ پاس صحیح داشت و ۳۸ پاس او در یک‌سوم هجومی به مقصد رسید. در هر چهار شاخص، بهترین بازیکن زمین بود.

اسپانیا می‌خواهد بازی را با پاس کنترل کند. آرژانتین تلاش می‌کند این کنترل را با برخورد، پرس و شکستن ریتم از بین ببرد.

اگر رودری بتواند بدون فشار صاحب توپ شود، اسپانیا معمولاً حریف را عقب می‌راند. مأموریت دی‌پائول و مک‌آلیستر این است که اجازه ندهند این اتفاق راحت رخ دهد.

دو انتخابی که ممکن است قهرمان را مشخص کنند

دلافوئنته و اسکالونی برای انتخاب ترکیب اصلی با دو تصمیم جدی روبه‌رو هستند.

مربی اسپانیا باید بین پدری و فابیان رویس یکی را انتخاب کند. فابیان در ۴۹ مسابقه ملی بزرگسالان هرگز شکست نخورده و پس از حضور غیرمنتظره در ترکیب اصلی برابر بلژیک، گل نخست اسپانیا را زد.

او مقابل فرانسه نیز هفت بار توپ را بازپس گرفت و هشت مرتبه توپ را وارد یک‌سوم هجومی کرد؛ در هر دو زمینه بهترین بازیکن اسپانیا بود.

پدری اما خلاقیت بیشتری به تیم می‌دهد. او در این جام ۱۰ بار توپ را در یک‌سوم دفاعی حریف پس گرفته و با ۱.۶۸ پاس گل مورد انتظار بالاتر از تمام بازیکنان اسپانیا قرار دارد.

انتخاب فابیان یعنی اسپانیا برای نبرد فیزیکی‌تر آماده می‌شود. حضور پدری، نشانه تمایل دلافوئنته به کنترل توپ و باز کردن دفاع آرژانتین با پاس‌های کوتاه‌تر است.

تصمیم اسکالونی حتی سخت‌تر است: خولیان آلوارس یا لائوتارو مارتینز؟

آلوارس بدون توپ بهتر فشار می‌آورد و به آرژانتین کمک می‌کند ساخت بازی اسپانیا را از خط دفاع مختل کند. اما او در هفت مسابقه این جام تنها یک گل زده است.

لائوتارو از زمانی که در مرحله یک‌هشتم نهایی جایگاه ثابتش را از دست داد، در هر سه مسابقه بعدی یا گل زده یا پاس گل داده است. او در نیمه‌نهایی نیز به‌عنوان بازیکن تعویضی وارد شد و گل صعود را مقابل انگلیس به ثمر رساند.

اسکالونی باید میان نظم بدون توپ و تهدید بیشتر در محوطه جریمه یکی را انتخاب کند. شاید راه‌حل او همان فرمول نیمه‌نهایی باشد: شروع با آلوارس برای خسته‌کردن مدافعان و فرستادن لائوتارو به زمین در زمانی که بازی بازتر می‌شود.

این دو تیم تا سوت پایان نمی‌میرند

آرژانتین در هیچ‌کدام از مسابقات حذفی خود در دقیقه ۹۰ جلو نبوده است. بااین‌حال، هر بار راهی برای عبور پیدا کرده.

آلبی‌سلسته مقابل مصر تا ۱۲ دقیقه مانده به پایان، دو بر صفر عقب بود. سوپرکامپیوتر اوپتا در آن لحظه فقط ۰.۶ درصد شانس برای پیروزی آرژانتین در وقت قانونی در نظر گرفته بود؛ اما تیم اسکالونی سه گل زد و مسابقه را برد.

مقابل انگلیس نیز تا دقیقه ۸۵ شکست‌خورده بود. آرژانتین دیرتر از هر تیم دیگری در تاریخ نیمه‌نهایی جام جهانی عقب بود و در نهایت مسابقه را در وقت قانونی به سود خود تمام کرد.

اسپانیا نیز در مسیر فینال به گل‌های دیرهنگام نیاز داشته است. دو گل میکل مرینو در دقایق پایانی، این تیم را از پرتغال و بلژیک عبور داد و به نیمه‌نهایی رساند.

این آمار یک هشدار جدی برای هر دو تیم است: در این فینال، گل دقیقه ۷۰ یا حتی ۸۵ پایان کار نیست.

آرژانتین به بازگشت ایمان دارد و اسپانیا بازیکنان متعددی دارد که می‌توانند از نیمکت وارد شوند و مسابقه را تغییر دهند. احتمال اینکه بازی در دقایق پایانی یا وقت‌های اضافه به نقطه اصلی خود برسد، کم نیست.

مربیانی که برای فوتبال ملی ساخته شده‌اند

جام جهانی تاکنون هرگز توسط تیمی با سرمربی خارجی فتح نشده و این رکورد در فینال ۲۰۲۶ نیز حفظ خواهد شد. دلافوئنته اسپانیایی است و اسکالونی آرژانتینی.

هر دو مربی مسیر متفاوتی نسبت به نام‌های بزرگ فوتبال باشگاهی طی کرده‌اند. دلافوئنته پس از تجربه‌ای کم‌فروغ در باشگاه‌ها، وارد ساختار تیم‌های پایه اسپانیا شد و قدم‌به‌قدم به تیم بزرگسالان رسید. او در سال ۲۰۲۴ اسپانیا را قهرمان اروپا کرد.

اسکالونی نیز به‌جز مدتی دستیاری در سویا، تقریباً تمام تجربه مربیگری‌اش را در فوتبال ملی به دست آورده و آرژانتین را به قهرمانی جام جهانی ۲۰۲۲ رسانده است.

توماس توخل، کارلو آنچلوتی و مائوریسیو پوچتینو همگی با سابقه‌ای بزرگ از فوتبال باشگاهی وارد این جام شدند، اما تیم‌هایشان پیش از فینال کنار رفتند.

فوتبال ملی فرصت چندانی برای تمرین روزانه و ساختن سیستم‌های پیچیده ندارد. شاید به همین دلیل مربیانی که فضای اردو، احساسات ملی و مدیریت یک تورنمنت کوتاه را بهتر می‌شناسند، در پایان باقی مانده‌اند.

یک فینال بی‌سابقه میان قهرمان اروپا و آمریکای جنوبی

برای نخستین بار، قهرمان وقت اروپا و قهرمان آمریکای جنوبی در فینال جام جهانی مقابل یکدیگر قرار می‌گیرند.

اسپانیا با قهرمانی یورو ۲۰۲۴ وارد این مسابقه شده و آرژانتین مدافع عنوان قهرمانی کوپا آمریکا و جام جهانی است. لغو دومین دوره فینالیسیما نیز باعث شده این فینال عملاً جای همان نبرد بزرگ میان دو قاره را بگیرد.

پیش از جام جهانی ۲۰۲۶، هشت تیم از ۱۰ فینالیست اخیر اروپایی بودند و چهار دوره از پنج جام قبلی به تیم‌های اروپا رسیده بود. آرژانتین تنها تیم آمریکای جنوبی است که از سال ۲۰۰۶ به بعد توانسته به فینال برسد.

پیروزی آلبی‌سلسته، تعداد قهرمانی‌های آمریکای جنوبی را به ۱۱ می‌رساند؛ فقط یک قهرمانی کمتر از اروپا. برد اسپانیا نیز برتری قاره اروپا در فوتبال ملی را پررنگ‌تر می‌کند.

بااین‌حال، وقتی مسابقه آغاز شود این روایت‌های تاریخی اهمیت چندانی برای بازیکنان ندارند. فینال احتمالاً به یک صحنه کوچک وابسته خواهد بود: فرار یامال از سمت راست، پاس مسی میان دو مدافع، توپ دوم لائوتارو یا ورود دیرهنگام مرینو به محوطه.

در مسابقه‌ای با این حجم از کیفیت، قهرمانی شاید به تیمی نرسد که بیشتر توپ را در اختیار دارد؛ جام را تیمی می‌برد که لحظه خودش را زودتر تشخیص دهد.