پشت پرده حذف آلمان از جام جهانی؛ خشم کیمیش، سکوت نویر و تیمی پر از «تک‌روها»

به گزارش صبح فوتبالی :

آلمان جام جهانی را به‌عنوان صدرنشین گروهش تمام کرد، اما نمایش‌های متزلزل تیم از همان مرحله نخست زنگ خطر را به صدا درآورده بود. پایان کار در مرحله یک‌شانزدهم نهایی رقم خورد؛ جایی که ژرمن‌ها پس از تساوی یک بر یک مقابل پاراگوئه، ضربات پنالتی را ۴ بر ۳ واگذار کردند و خیلی زود به خانه برگشتند. فیفا این شکست را نخستین باخت آلمان در ضربات پنالتی تاریخ جام جهانی ثبت کرده است.

شکست مقابل پاراگوئه چیزی را علنی کرد که ظاهراً مدت‌ها در داخل اردو جریان داشت. نشریه آلمانی اشپیگل پس از گفت‌وگو با چند منبع نزدیک به تیم، تصویری از اردویی ارائه کرده که در آن ارتباط میان سرمربی و بازیکنان ضعیف بود، بعضی ستاره‌ها از شرایط خود رضایت نداشتند و تیم نتوانسته بود یک هدف مشترک بسازد. گزارش 90min نیز جزئیات این بازسازی را منتشر کرده است.

ناگلزمان می‌خواست همه راضی باشند؛ در نهایت هیچ‌کس راضی نبود

یکی از مهم‌ترین انتقادها به ناگلزمان، شیوه ارتباط او با بازیکنانی بود که در ترکیب اصلی قرار نمی‌گرفتند. براساس روایت اشپیگل، سرمربی آلمان هنگام کنار گذاشتن یک بازیکن یا تغییر جایگاه او، توضیح روشنی ارائه نمی‌کرد و گاهی خود بازیکنان مجبور بودند برای فهمیدن وضعیتشان سراغ مربی بروند.

برخی از این گفت‌وگوها نیز به نتیجه مشخصی نمی‌رسید. گفته شده ناگلزمان بازیکنان را منتظر نگه می‌داشت، جواب قطعی نمی‌داد و در مواردی وعده‌هایی مطرح می‌کرد که بعداً قادر به اجرای آنها نبود.

احتمالاً هدف او جلوگیری از تنش و حفظ آرامش اردو بود، اما نتیجه دقیقاً برعکس شد. بازیکنانی که نمی‌دانستند چه نقشی دارند، به‌جای تمرکز روی مسابقه بعدی، درگیر تصمیم‌های سرمربی شدند.

شیوه صحبت ناگلزمان در رسانه‌ها نیز به آرامش تیم کمکی نکرد. انتقادهای مداوم او از دنیز اونداف، به یک موضوع تکراری در نشست‌های خبری تبدیل شده بود و پیش از هر مسابقه، بحث تازه‌ای درباره ترکیب اصلی و آینده این مهاجم شکل می‌گرفت.

یکی از منابع ناشناس اشپیگل، مشکل عمیق‌تر تیم را این‌طور توصیف کرده است: بعضی استعدادها به مجموعه‌هایی شخصی با صدها عامل حواس‌پرتی در اطرافشان تبدیل شده‌اند و خود فوتبال کم‌کم از مرکز توجه آنها خارج شده است.

در گزارش از عبارت تند «تک‌روهای زیاد» استفاده شده؛ بازیکنانی که بیشتر نگران شرایط، آمار، جایگاه و تصویر شخصی خود بودند تا اینکه برای موفقیت تیم در یک مسیر حرکت کنند. این ادعا از سوی افراد نام‌برده تأیید نشده و بر روایت منابع ناشناس اشپیگل استوار است.

جاه‌طلبی کیمیش چه زمانی آزاردهنده شد؟

هیچ‌کس درباره جدیت و روحیه رقابتی یوشوا کیمیش تردید ندارد. او از هم‌تیمی‌هایش چیزی نمی‌خواهد که خودش حاضر به انجامش نباشد؛ اما ظاهراً شدت این رفتار برای بعضی بازیکنان بیش از حد بوده است.

یکی از منابع اشپیگل گفته کیمیش گاهی «یک قدم جلوتر از حد لازم» می‌رود و واکنش بعضی بازیکنان به این رفتار، بی‌تفاوتی یا کنار کشیدن بوده است.

برای کاپیتانی که می‌خواهد تیم را تکان دهد، مرز میان رهبری و فشار اضافی بسیار باریک است. کیمیش احتمالاً قصد داشت استانداردهای تمرین و مسابقه را بالا نگه دارد، اما در اردویی که از قبل با نارضایتی و ابهام روبه‌رو بود، همین انرژی به منبع تازه‌ای از اصطکاک تبدیل شد.

شرایط لئون گورتزکا حتی آشکارتر توصیف شده است. گفته می‌شود او پس از پیروزی ۷ بر یک آلمان در مسابقه نخست مقابل کوراسائو، از نیمکت‌نشینی ناراضی بود و این ناراحتی را پنهان نکرد.

رفتار گورتزکا آن‌قدر در اردو جلب توجه کرده بود که چند بازیکن مستقیماً درباره آن با او صحبت کردند. نکته عجیب اینجاست که آلمان مسابقه را با نتیجه‌ای پرگل برده بود، اما یکی از بازیکنان باتجربه تیم همچنان بیشتر درگیر جایگاه شخصی خودش بود.

همین اتفاق، توضیح می‌دهد چرا گزارش اشپیگل روی نبود یک ذهنیت مشترک تأکید دارد. پیروزی پرگل هم نتوانست بعضی نارضایتی‌های فردی را برای چند روز کنار بزند.

همه منتظر نویر بودند، اما او سکوت کرد

بازگشت مانوئل نویر به‌عنوان دروازه‌بان شماره یک، یکی از بزرگ‌ترین بحث‌های آلمان پیش از جام جهانی بود. انتظار در داخل تیم این بود که کاپیتان پیشین، علاوه بر عملکرد فنی، نقش رهبر باتجربه رختکن را هم بر عهده بگیرد.

این اتفاق ظاهراً رخ نداد.

براساس گزارش منتشرشده، نویر بیشتر از آنچه هم‌تیمی‌هایش انتظار داشتند، ساکت و محتاط بود. او در ۴۰ سالگی و با تجربه حضور در چندین تورنمنت بزرگ، می‌توانست یکی از صداهای اصلی اردو باشد، اما ترجیح داد عقب‌تر بایستد.

سکوت نویر به‌تنهایی باعث حذف آلمان نشد، اما در تیمی که کاپیتانش با شدت زیاد فشار می‌آورد، چند بازیکن از نیمکت‌نشینی ناراضی بودند و سرمربی ارتباط شفافی نداشت، جای یک شخصیت آرام اما مقتدر در رختکن کاملاً احساس می‌شد.

داستان شکست آلمان را نمی‌توان فقط به رفتار یک بازیکن یا تصمیم یک مربی محدود کرد. تیم در زمین نیز به‌اندازه کافی خوب نبود، فرصت‌هایش را از دست داد و برابر پاراگوئه نتوانست برتری فنی خود را به پیروزی تبدیل کند. اما آنچه از داخل اردو بیرون آمده، نشان می‌دهد این شکست روی زمینی از بی‌اعتمادی، ارتباط ضعیف و نارضایتی‌های شخصی شکل گرفته بود.

ناگلزمان پس از حذف آلمان از سمت خود کنار رفت و فدراسیون فوتبال این کشور مذاکرات برای انتخاب یورگن کلوپ را آغاز کرد. تا این لحظه، توافق نهایی به‌طور رسمی اعلام نشده، هرچند رویترز از پیشرفت گفت‌وگوها و توافق اولیه روی بعضی مفاد خبر داده است.

کلوپ، در صورت نهایی‌شدن قرارداد، فقط مسئول تغییر آرایش یا انتخاب چند بازیکن تازه نخواهد بود. مسئله بزرگ‌تر، ساختن دوباره تیمی است که بازیکنانش نقش خود را بدانند، حرف مربی را باور کنند و موفقیت جمعی را بالاتر از ناراحتی‌ها و پروژه‌های شخصی قرار دهند.

آلمان در جام جهانی با یک ضربه پنالتی حذف شد؛ اما فروپاشی واقعی، احتمالاً مدت‌ها پیش از آن آغاز شده بود.