چرا انگلیس به آرژانتین باخت؟ ترس بعد از گل و تعویض‌هایی که فینال را از سه‌شیر‌ها گرفت

به گزارش صبح فوتبالی :

انگلیس در دقیقه ۵۵ با گل آنتونی گوردون پیش افتاد. دکلان رایس حرکت را آغاز کرد، مورگان راجرز توپ را به تیر دوم فرستاد و گوردون دروازه امیلیانو مارتینز را باز کرد. در آن لحظه به نظر می‌رسید برنامه توماس توخل به نتیجه رسیده و انگلیس تنها ۳۵ دقیقه با فینال فاصله دارد.

اتفاقی که پس از گل افتاد، نقطه اصلی شکست انگلیس بود. سه‌شیرها به‌جای حفظ فشار و استفاده از فضای پشت خط دفاع آرژانتین، خطوط خود را عقب کشیدند و عملاً توپ و زمین را در اختیار حریف قرار دادند.

انگلیس بعد از گل، از بازی دست کشید

طبق داده‌های منتشرشده از مسابقه، انگلیس از زمان رسیدن به گل نخست تا دریافت گل دوم تنها حدود ۱۲ درصد مالکیت توپ داشت. این آمار نشان می‌دهد عقب‌نشینی سه‌شیرها صرفاً یک تغییر جزئی در رویکرد تاکتیکی نبود؛ انگلیس تقریباً به‌طور کامل از بازی مالکانه و حمله دست کشید.

بازیکنان توخل در این بازه به‌ندرت توانستند چند پاس متوالی ردوبدل کنند. توپ‌های دفع‌شده خیلی زود به آرژانتین بازمی‌گشت و فاصله زیاد هری کین با سایر بازیکنان هجومی، امکان حفظ توپ در زمین حریف را از بین برد.

انگلیس مسابقه را تنها با یک ضربه در چارچوب تمام کرد؛ همان ضربه‌ای که به گل گوردون منجر شد. این تیم پس از پیش افتادن، تهدید جدی دیگری برای دروازه آرژانتین ایجاد نکرد و به مدافع عنوان قهرمانی اجازه داد بدون نگرانی از ضدحمله، نفرات بیشتری را وارد زمین انگلیس کند.

تعویض محافظه‌کارانه توخل به آرژانتین پیام داد

تصمیم توخل برای خارج کردن آنتونی گوردون و فرستادن ازری کونسا به زمین، انگلیس را به یک آرایش پنج‌دفاعه منتقل کرد. گوردون یکی از معدود بازیکنانی بود که می‌توانست با سرعت خود مدافعان آرژانتین را عقب نگه دارد؛ با خروج او، آخرین تهدید جدی انگلیس در انتقال‌های سریع نیز از بین رفت.

این تغییر به بازیکنان آرژانتین پیام روشنی داد: انگلیس دیگر قصد حمله ندارد.

لیونل اسکالونی در سمت مقابل مسیر کاملاً متفاوتی انتخاب کرد. او با کاهش نیروهای تدافعی و ورود بازیکنان هجومی، فشار را افزایش داد. نیکولاس گونزالس به‌جای لئاندرو پاردس وارد زمین شد و لائوتارو مارتینز نیز در دقیقه ۸۱ به خط حمله اضافه شد؛ دو تغییری که آرژانتین را تهاجمی‌تر کرد.

توخل پس از مسابقه پذیرفت که آرژانتین با ریسک و ریتم بیشتری بازی کرد، در حالی که انگلیس پس از پیش افتادن با احساس «داشتن چیزی برای از دست دادن» عقب نشست. این توضیح، تصویر دقیقی از وضعیت روانی دو تیم در دقایق پایانی بود.

خط میانی انگلیس زیر فشار فرو ریخت

الکسیس مک‌آلیستر و انزو فرناندز با جلو رفتن در زمین، کنترل مرکز مسابقه را در اختیار گرفتند. بازیکنان میانی انگلیس بیش از حد به محوطه جریمه خود نزدیک شدند و دیگر امکان اعمال فشار روی حامل توپ را نداشتند.

نتیجه این عقب‌نشینی در دقیقه ۸۵ دیده شد. لیونل مسی توپ را به انزو فرناندز رساند و هافبک آرژانتینی در حالی از پشت محوطه شوت زد که فشار مؤثری روی او وجود نداشت. ضربه فرناندز دور از دست جردن پیکفورد به گل تساوی تبدیل شد.

پیش از این گل نیز نشانه‌های فروپاشی انگلیس دیده شده بود. پیکفورد چند بار مانع گلزنی آرژانتین شد و مک‌آلیستر نیز با ضربه سر تیر دروازه را لرزاند. گل مساوی نه یک اتفاق ناگهانی، بلکه نتیجه فشار مداومی بود که انگلیس برای مهار آن برنامه مؤثری نداشت.

هری کین از جریان بازی خارج شد

کین بخش زیادی از نیمه دوم را در نزدیکی محوطه جریمه خودی سپری کرد و به‌جای نگه داشتن توپ در زمین آرژانتین، درگیر دفع ارسال‌های حریف شد. عقب رفتن کاپیتان انگلیس باعث شد تیم پس از تصاحب توپ هیچ هدف مشخصی برای پاس‌های رو به جلو نداشته باشد.

جود بلینگام نیز نتوانست تیم را از زیر فشار خارج کند. هر بار که او برای حمل توپ تلاش می‌کرد، چند بازیکن آرژانتین اطرافش را می‌بستند. فاصله زیاد میان بلینگام، کین و بازیکنان کناری، حملات انتقالی انگلیس را پیش از شکل‌گیری متوقف کرد.

کین پس از مسابقه اعتراف کرد انگلیس پس از رسیدن به گل برتری، فقط تلاش کرد نتیجه را حفظ کند و این رویکرد در چنین سطحی کافی نبود. این جمله کاپیتان سه‌شیرها، خلاصه‌ای دقیق از دلیل شکست تیمش بود.

اشتباه نهایی؛ دفاع بدون کنترل

پس از گل تساوی، انگلیس نتوانست ساختار خود را بازیابی کند. آرژانتین همچنان حمله کرد و در دقیقه دوم وقت‌های تلف‌شده به گل دوم رسید.

ضربه مک‌آلیستر ابتدا به تیر دروازه برخورد کرد، اما مسی توپ برگشتی را در سمت راست به دست آورد و با ارسالی دقیق، لائوتارو مارتینز را صاحب موقعیت کرد. مهاجم تعویضی آرژانتین با ضربه سر گل پیروزی را به ثمر رساند.

شکست انگلیس را نمی‌توان تنها به یک اشتباه فردی یا لحظه درخشش مسی محدود کرد. سه‌شیرها پس از گل نخست، ابتکار عمل را واگذار کردند، ابزارهای هجومی خود را از زمین بیرون کشیدند و بیش از نیم ساعت تلاش کردند مقابل یکی از باتجربه‌ترین تیم‌های جهان فقط دفاع کنند.

آرژانتین از این ضعف استفاده کرد، اما زمینه شکست را خود انگلیس فراهم کرده بود؛ تیمی که در آستانه فینال، به‌جای تلاش برای زدن گل دوم، از ترس دریافت گل اول دست از فوتبال بازی کردن کشید.