بالاتر از مسی؟ آینده لامین یامال به کجا می‌رسد؟

به گزارش سرویس اروپا صبح فوتبالی :

لیونل مسی تردیدی ندارد. او در مراسم رونمایی از یک تبلیغ جام جهانی، وقتی از او خواسته شد بهترین بازیکن نسل جدید را نام ببرد، گفت: «لامینه. بدون هیچ شکی؛ برای من او بهترین است.»

در همان هفته، شبکه CBS از لامین یامال پرسید آیا اسپانیا قهرمان جام جهانی می‌شود؟ او لبخند زد و به انگلیسی پاسخ داد: «بله.»

آنچه لامین یامال، پدیده جوان فوتبال اسپانیا را واقعاً خاص می‌کند، فقط تعریف و تمجیدهایی نیست که از او می‌شود؛ بلکه آرامش، اعتمادبه‌نفس و وضوحی است که در شکل دادن به هویت فوتبالی و شخصیتی‌اش دارد.

او تنها ۱۸ سال دارد؛ اما همین حالا در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا بازی کرده، قهرمان یورو شده و پیراهن شماره ۱۰ بارسلونا – همان شماره‌ای که مسی نزدیک به ۱۵ سال بر تن داشت – را به او سپرده‌اند. با این حال، مهم‌ترین ویژگی او نه سن کمش، بلکه آرامش مثال‌زدنی‌اش است.

مقایسه با مسی؛ اجتناب‌ناپذیر اما زودهنگام

مقایسه با مسی، چه بخواهد چه نه، همیشه همراه اوست. هر دو چپ‌پا هستند و بازی یامال همان هوش در دریبل‌زنی و سادگی فریبنده‌ای را دارد که کارهای دشوار را ساده جلوه می‌دهد.

از نظر تأثیرگذاری در این سن، حتی از مسی جلوتر بوده، اما هنوز زود است که گفته شود می‌تواند به همان سطح برسد.

با این حال، یک آمار جالب نشان می‌دهد که او در مسیر تبدیل شدن به وارث شایسته مسی قرار دارد: یامال در ۱۸ سالگی ۱۵۱ بازی برای بارسلونا انجام داده، در حالی که مسی تا قبل از ۱۹ سالگی تنها ۴۱ بازی در سطح اول برای این باشگاه انجام داده بود.

رونالدینیو، هم‌تیمی سابق مسی، نیز این مسیر را تأیید می‌کند: «ما تاریخ‌سازی کردیم و حالا نوبت لامین یامال است. آنچه او در این سن نشان داده، فوق‌العاده است.»

ریو فردیناند حتی پا را فراتر گذاشته و گفته است: «پتانسیل او شاید از مسی و رونالدو هم بیشتر باشد. کاری که در ۱۷ سالگی انجام داده، بی‌سابقه است.»

استعدادی فراتر از سن

لوئیس دلا فوئنته، سرمربی اسپانیا، درباره او می‌گوید: «او بازیکنی است که خدا به او استعداد ویژه‌ای داده. نابغه‌های فوتبال چیزی متفاوت دارند و او این ویژگی را دارد.»

هانسی فلیک، سرمربی بارسلونا نیز می‌گوید: «او خاص است، یک نابغه. در بازی‌های بزرگ خودش را نشان می‌دهد. بازیکنان معمولاً تا ۲۴ یا ۲۵ سالگی به این سطح از بلوغ نمی‌رسند.»

یامال نمی‌خواهد مسی باشد

با وجود همه این مقایسه‌ها، یامال مسیر خودش را می‌خواهد: «مسی بهترین بازیکن تاریخ است، اما من نمی‌خواهم او باشم. می‌خواهم مسیر خودم را داشته باشم.»

او درباره رونالدو هم همین نگاه را دارد: «بهتر است خودت را با کسی مقایسه نکنی. من می‌خواهم خودم باشم.»

فشار؟ وجود ندارد

یامال برخلاف بسیاری از استعدادهای بزرگ که زیر فشار از بین رفتند، ذهنیتی متفاوت دارد: «فشار وجود ندارد، این فقط یک بهانه است. اگر از بازی لذت ببری، فشاری حس نمی‌کنی.»

او حتی به توپ طلا هم فکر نمی‌کند: «می‌خواهم لذت ببرم و با بارسلونا و تیم ملی قهرمان شوم.»

الهام از مودریچ؛ نشانه‌ای از آینده؟

نکته جالب اینجاست که یامال در کودکی بیشتر از دریبل‌زنی، به پاس دادن و دید بازی علاقه داشت و از لوکا مودریچ الهام می‌گرفت؛ نه صرفاً وینگرهایی مثل روبن یا ریبری.

مربیان آکادمی بارسلونا نیز معتقدند او می‌تواند مثل مسی به مرکز زمین نزدیک‌تر شود و به یک بازی‌ساز تبدیل شود. آمارها هم این روند را تأیید می‌کنند؛ یامال در دو فصل اخیر بیشتر به مناطق مرکزی زمین متمایل شده است.

برخی حتی معتقدند او می‌تواند در آینده در نقش «مهاجم کاذب» بازی کند.

چشم به جام جهانی

یامال حالا به جام جهانی فکر می‌کند؛ تورنمنتی که همیشه رؤیای حضور در آن را داشته است: «همیشه خودم را در جام جهانی تصور کرده‌ام، با مادرم در سکوها. امیدوارم بتوانم قهرمان شوم.»

او در ۱۸ سالگی وارد این رقابت‌ها می‌شود و اسپانیا نیز با محوریت او یکی از مدعیان جدی قهرمانی است.

شاید هنوز برای مقایسه با مسی زود باشد؛ اما یک چیز مشخص است: فوتبال جهان با پدیده‌ای روبه‌روست که می‌تواند آینده را تغییر دهد.