تحلیل فینال لیگ قهرمانان اروپا | آرسنال چگونه بال‌های خطرناک پی‌اس‌جی را مهار می‌کند؟

به گزارش سرویس اروپا صبح فوتبالی :

آمارها یک چیز می‌گویند، شکل بازی چیز دیگر

اگر فقط به اعداد نگاه کنیم، پاری سن ژرمن تیم مسلط‌تر این فصل لیگ قهرمانان اروپا به نظر می‌رسد. نماینده فرانسه با میانگین ۶۳.۴ درصد مالکیت توپ، یکی از بهترین تیم‌های مسابقات بوده و از این حیث تنها پشت سر بارسلونا قرار می‌گیرد. آرسنال با ۵۲.۶ درصد مالکیت در رتبه‌ای پایین‌تر ایستاده و از نظر هجومی هم اختلاف محسوس است؛ ۴۴ گل زده برای پی‌اس‌جی در برابر ۲۹ گل آرسنال.

اما همین‌جا نباید فریب خورد. جایی که ورق برمی‌گردد، در آمارهای دفاعی است. آرسنال در این فصل تنها ۶ گل در لیگ قهرمانان دریافت کرده؛ آماری خیره‌کننده که در برابر ۲۲ گل خورده پی‌اس‌جی، شخصیت متفاوت تیم آرتتا را نشان می‌دهد. در نبردهای هوایی هم آرسنال دست بالا را دارد؛ ۱۳.۴ دوئل هوایی موفق در هر بازی مقابل ۹.۴ برای حریف فرانسوی.

همین تضاد آماری نشان می‌دهد با یک فینال ساده «حمله علیه دفاع» روبه‌رو نیستیم. این مسابقه بیشتر به یک بازی شطرنج شباهت دارد؛ نبردی که جزئیات کوچک، مخصوصاً در کناره‌ها، نتیجه‌اش را تعیین می‌کنند.

سلاح اصلی پی‌اس‌جی؛ انتقال برق‌آسا پس از بازپس‌گیری توپ

بزرگ‌ترین تهدید پی‌اس‌جی نه صرفاً مالکیت بالای توپ، بلکه کیفیت این تیم در تغییر فاز است. آن‌ها در مسیر این فصل چند رقیب بزرگ را با یک الگوی مشترک آزار داده‌اند: بازپس‌گیری توپ و حمله مستقیم به فضاهای خالی.

چلسی، لیورپول و بایرن مونیخ هر کدام در مقاطعی با همین مدل ضربه خورده‌اند. وقتی توپ از دست می‌رود، پی‌اس‌جی با کمترین مکث ممکن به سمت دروازه حمله می‌کند. در این الگو، نقش دزیره دوئه و خویچا کواراتسخلیا حیاتی است. هر دو بازیکن مستقیم، انفجاری و بسیار خطرناک در موقعیت‌های یک‌به‌یک هستند.

آن‌ها از فضاهای پشت مدافعان کناری تغذیه می‌کنند و اگر آرسنال در بستن این کانال‌ها کند عمل کند، ممکن است بازی خیلی زود از کنترلش خارج شود.

بحران سمت راست؛ جایی که آرتتا بیشترین نگرانی را دارد

مهم‌ترین مسئله آرسنال در آستانه فینال، وضعیت سمت راست خط دفاعی است. بن وایت به دلیل مصدومیت زانو در دسترس نیست و یوریان تیمبر هم از هفته‌های اخیر با مشکل کشاله ران درگیر بوده است. همین ابهام، طراحی تاکتیکی آرتتا را پیچیده می‌کند.

اگر تیمبر به بازی نرسد، احتمالاً کریستین موسکرا در این پست قرار می‌گیرد. از نظر فنی، او می‌تواند در برخی دوئل‌ها مفید باشد؛ به‌ویژه در لحظاتی که کواراتسخلیا به داخل می‌زند و نیاز به مدافعی دارید که در بستن زاویه شوت یا پاس آخر دقت داشته باشد. اما مسئله اینجاست که موسکرا یک مدافع کناری تخصصی نیست و در فینالی با این سطح از فشار، این تفاوت می‌تواند تعیین‌کننده باشد.

غیبت وایت فقط یک کمبود دفاعی نیست. ارتباط او با بوکایو ساکا یکی از مهم‌ترین مسیرهای پیشروی آرسنال در سمت راست بوده است. از طرف دیگر، تیمبر به خاطر هوش تاکتیکی و توانایی تصمیم‌گیری در فضاهای فشرده، مهره‌ای حیاتی برای حفظ تعادل تیم به حساب می‌آید.

بنابراین از دست دادن هر کدام از این دو، هم در فاز دفاعی و هم در فاز حمله، دقیقاً در همان مناطقی به آرسنال ضربه می‌زند که احتمالاً سرنوشت فینال لیگ قهرمانان اروپا در آنجا تعیین خواهد شد.

کالافیوری و لوئیس-اسکلی؛ کلید بستن سمت چپ

در سمت مقابل، به نظر می‌رسد آرتتا برنامه روشن‌تری دارد. ریکاردو کالافیوری گزینه اصلی برای پوشش سمت چپ است؛ بازیکنی که فقط قرار نیست یک مدافع کلاسیک باشد. او باید هم دزیره دوئه را مهار کند و هم در لحظه از دست رفتن توپ، با ورود به فضاهای مرکزی، مسیر ضدحمله پی‌اس‌جی را کور کند.

در این ساختار، نقش مایلز لوئیس-اسکلی هم مهم می‌شود. احتمال دارد او جلوتر از زوبیمندی و کنار دکلان رایس قرار بگیرد؛ تصمیمی که دو دلیل مهم دارد: نخست، آشنایی با وظایف دفاع چپ و دوم، توانایی پوشش‌دهی به کالافیوری هنگام پیشروی.

این یک زنجیره کاملاً دقیق و ظریف است. اگر یکی از حلقه‌ها در جای‌گیری یا زمان‌بندی اشتباه کند، پی‌اس‌جی با سرعتی که در انتقال دارد فوراً از آن بهره خواهد برد.

درس چلسی؛ الگویی که می‌تواند به کار آرسنال بیاید

یکی از نمونه‌های قابل توجه برای مهار پی‌اس‌جی، بازی چلسی برابر این تیم در فینال جام باشگاه‌های جهان بود. در آن مسابقه، انزو مارسکا با رویکردی نامتقارن سعی کرد در کناره‌ها تعادل ایجاد کند.

کول پالمر در برخی دقایق عملاً به بازیکنی با مسئولیت‌های دفاعی در سمت راست تبدیل شد و هم‌زمان از فضای میان نونو مندس و مدافع میانی چپ بهره برد. در سمت مقابل نیز مارک کوکوریا بارها به مرکز زمین متمایل می‌شد و پدرو نتو تا حد یک وینگ‌بک عقب می‌آمد تا مسیر نفوذ اشرف حکیمی بسته شود.

این الگو نشان می‌دهد برای متوقف کردن پی‌اس‌جی، فقط داشتن مدافعان خوب کافی نیست؛ وینگرها و هافبک‌ها هم باید در کار بدون توپ، فداکار و منظم باشند.

اگر آرتتا بخواهد از همین منطق استفاده کند، احتمالاً نقش لئاندرو تروسارد در فاز بدون توپ پررنگ‌تر از بازیکنی مثل ازه خواهد شد؛ به‌ویژه اگر سرمربی آرسنال سیستم ۴-۳-۳ را به ۴-۲-۳-۱ ترجیح دهد.

فینال در کجا تعیین می‌شود؟

در ظاهر، نگاه‌ها به ستاره‌ها و لحظات درخشان هجومی دوخته شده است، اما این مسابقه احتمالاً در جاهایی تعیین می‌شود که کمتر در خلاصه بازی‌ها دیده می‌شوند:

• پوشش پشت مدافعان کناری
• زمان‌بندی فشار پس از از دست رفتن توپ
• فاصله بین وینگر و فول‌بک
• کیفیت تصمیم‌گیری در ثانیه‌های اول انتقال

پی‌اس‌جی می‌خواهد بازی را باز کند، آرسنال باید بازی را کنترل کند. تیم فرانسوی به فضا نیاز دارد و تیم انگلیسی باید فضا را خفه کند. همین تضاد، هویت فینال لیگ قهرمانان اروپا را می‌سازد.

طنز بزرگ این فینال در اینجاست که آرسنال در طول فصل بارها به عنوان تیمی بیش از حد محتاط، متکی به ساختار دفاعی و ضربات ایستگاهی توصیف شده است. اما شاید دقیقاً همین ویژگی‌ها حالا بزرگ‌ترین شانس این تیم برای قهرمانی باشند.

نکته مهم این است که استحکام دفاعی آرسنال فقط حاصل کیفیت مدافعانش نیست؛ بلکه محصول نوعی فوتبال حساب‌شده است. تیمی که کمتر بی‌محابا حمله می‌کند، کمتر هم در وضعیت انتقال منفی گرفتار می‌شود. به بیان ساده‌تر، آرسنال در این فصل با کنترل ریسک، به یکی از سخت‌ترین تیم‌های اروپا برای ضربه خوردن تبدیل شده است.

اما فینال، آزمون نهایی این مدل است. اگر آرتتا بدون بن وایت و شاید بدون تیمبر بتواند همان نظم را حفظ کند، آرسنال شانس واقعی برای خفه کردن خطرناک‌ترین کانال تهاجمی پی‌اس‌جی خواهد داشت. اگر نه، سرعت و کیفیت دوئه و کواراتسخلیا می‌تواند همه‌چیز را ظرف چند دقیقه برهم بزند.

در نهایت، پاسخ یک سؤال شاید قهرمان اروپا را مشخص کند:

آیا آرسنال می‌تواند در مهم‌ترین شب فصل، کناره‌هایش را زنده نگه دارد؟