غندی‌پور و سهم تلخ شیرین فیفا؛ چرا سپاهان به جای فروش میلیونی، دنبال درصدهای کوچک است؟

به گزارش سرویس آسیا صبح فوتبالی :

در فوتبال حرفه‌ای امروز، سودآوری تنها به فروش مستقیم بازیکنان محدود نمی‌شود. باشگاه‌هایی که در تربیت استعدادها نقش دارند، حتی سال‌ها بعد نیز می‌توانند از انتقال آن‌ها بهره‌مند شوند؛ موضوعی که حالا برای سپاهان در پرونده رضا غندی‌پور به واقعیت تبدیل و اجرایی شده است.

انتقال رضا غندی‌پور، مهاجم جوان و آینده‌دار فوتبال ایران، به شباب‌الاهلی امارات، برای باشگاه سپاهان نیز بی‌حاصل نبوده است. این باشگاه به‌واسطه حضور این بازیکن در رده‌های پایه، موفق شده سهمی از این جابه‌جایی بین‌المللی را به‌عنوان «سهم مشارکت» دریافت کند؛ رقمی معادل ۰.۷ درصد از مبلغ انتقال که طبق مقررات فیفا به باشگاه‌های سازنده تعلق می‌گیرد.

کسب درآمد از استعدادپروری

این سازوکار که با هدف حمایت از باشگاه‌های پرورش‌دهنده تعریف شده، باعث شده سپاهان بدون نقش مستقیم در انتقال اخیر، از مسیر رشد یکی از استعدادهای سابق خود به درآمد برسد؛ مدلی که در فوتبال حرفه‌ای جهان به یکی از منابع پایدار درآمدی برای باشگاه‌ها تبدیل شده است.

غندی‌پور که مسیر حرفه‌ای خود را با عبور از تیم‌های مختلف طی کرده، در ماه‌های اخیر یکی از پررفت‌وآمدترین بازیکنان جوان فوتبال ایران بوده است. وی پس از پایان دوران سربازی و بازگشت به پیکان، در نهایت با توافقی چندجانبه راهی فوتبال امارات شد و به شباب‌الاهلی پیوست؛ انتقالی که با وجود پیشنهادهایی از تیم‌های بزرگ داخلی، مسیر لژیونر شدن را برای این مهاجم ۱۹ ساله هموار کرد.

نکته قابل توجه درباره این بازیکن، تجربه حضور در چند تیم طی مدت زمانی کوتاه است؛ از ملوان انزلی در دوران سربازی تا بازگشت به پیکان و سپس انتقال به امارات و حضور قرضی در الوحده که این جابه‌جایی‌های متوالی، نشان‌دهنده توجه بازار به این استعداد جوان است و البته می‌تواند چالشی برای ثبات فنی وی نیز محسوب شود.

نقش‌آفرینی موفق آکادمی باشگاه سپاهان در تربیت بازیکنانی است که حتی در ادامه مسیر حرفه‌ای خود نیز برای باشگاه درآمدزایی می‌کنند. دریافت سهم از انتقال غندی‌پور، نمونه‌ای روشن از بازگشت سرمایه در حوزه استعدادیابی و پرورش بازیکن است؛ مسیری که می‌تواند در آینده نیز برای باشگاه‌های ایرانی به یک الگوی اقتصادی قابل اتکا تبدیل شود.

سود هنگفت یک استعداد در جیب باشگاه دیگر

با این حال، اما ماجرای غندی‌پور برای سپاهان فقط به یک درآمد محدود از «سهم مشارکت» ختم نمی‌شود؛ بلکه این پرونده، یک فرصت از دست‌رفته بزرگ را هم یادآوری می‌کند. باشگاهی که در سال‌های پایه در مسیر رشد این بازیکن نقش داشته، می‌توانست با برنامه‌ریزی دقیق‌تر، از این استعداد در تیم بزرگسالان خود بهره ببرد و حتی با درخشش وی در سطح اول فوتبال ایران، زمینه یک انتقال مستقیم و چندبرابر پرسودتر را فراهم کند، مسیری که حالا به‌سادگی از دست رفته است.

واقعیت این است که در فوتبال حرفه‌ای، همه‌چیز به درآمدهای غیرمستقیم و درصدهای مشارکت خلاصه نمی‌شود. سپاهان می‌توانست غندی‌پور را به یک سرمایه فنی و اقتصادی توأمان تبدیل کند؛ بازیکنی که هم در زمین به تیم کمک کند و هم در زمان مناسب با رقمی قابل توجه به فروش برسد. اما آنچه رخ داد، بیشتر شبیه به نمونه‌ای از «استعدادسوزی» بود؛ جایی که یک بازیکن آینده‌دار بدون استفاده جدی، مسیرش را جدا کرد و حالا سود اصلی، نه در زمین نصیب سپاهان شده و نه در بازار نقل‌وانتقالات به شکل حداکثری به جیب این باشگاه رفته است.