با این سبک بازی، آرسنال باید نهم یا دهم باشد! اما یک قدم تا جاودانگی فاصله دارد

به گزارش سرویس اروپا صبح فوتبالی :

اگر قهرمانی لیگ برتر را بر اساس زیبایی فوتبال تعیین می‌کردند، شاید آرسنال الان جایی در میانه‌های جدول بود. اما فوتبال، به خصوص فوتبالِ میکل آرتتا، بر پایه نتیجه‌گرایی بنا شده است. شب گذشته در ورزشگاه امارات، بار دیگر شاهد همان نسخه‌ای بودیم که بارها در این فصل توپچی‌ها را نجات داده است: یک بازی نه‌چندان زیبا، یک گل از روی ضربه ایستگاهی، و یک برد حیاتی.

گل کای هاورتز با ضربه سر روی ارسال کرنر، نوزدهمین گل آرسنال در این فصل لیگ برتر از روی ضربات ایستگاهی بود. این یک رکورد مشترک در تاریخ لیگ برتر محسوب می‌شود. تیم آرتتا به یک ماشین گلزنی روی ضربات شروع مجدد تبدیل شده و این بار، قربانی این ماشین، برنلیِ سقوط‌کرده بود.

فوتبال زشت، نتیجه شیرین:
بازی آنقدر پراضطراب و کم‌موقعیت بود که حتی هواداران خودی هم در سکوها آرام و قرار نداشتند. برنلی حتی یک شوت در چارچوب نداشت و آرسنال هم فقط دو شوت روانه دروازه حریف کرد. در چنین شبی، این فقط یک گل بود که فاصله بین قهرمانی و ناکامی را تعیین می‌کرد.

جنجال داوری به سود آرسنال:
اما بازی یک صحنه جنجالی هم داشت. تکل خطرناک کای هاورتز روی پای لزلی اوگوچوکو که خیلی‌ها را به یاد کارت قرمز انداخت، در نهایت فقط با یک کارت زرد جریمه شد. این در حالی بود که آرتتا هفته‌ها به داوری‌ها معترض بود و این بار، چرخش شانس به سود تیمش تمام شد.

گیوکرش، از نیمکت تا قهرمان:
در ادامه، ورود ویکتور گیوکرش از روی نیمکت، نقش مهمی در حفظ نتیجه داشت. مهاجمی که روزگاری نقطه ضعف خط حمله محسوب می‌شد، حالا با جنگندگی، نگه داشتن توپ و فشار به خط دفاعی حریف، به یکی از مهره‌های محبوب آرتتا تبدیل شده است. تشویق شدید هواداران پس از یک اوت ساده توسط او، نشانه تغییر نگاه سکوها به این مهاجم سوئدی بود.

در پایان، آرتتا با شوخی گفت: «حالا بزرگ‌ترین هوادار بورنموث خواهم بود!» چرا که اگر سیتی مقابل بورنموث امتیاز از دست بدهد، آرسنال قهرمان می‌شود. فوتبال، گاهی با همین تصادف‌ها و داستان‌های عجیب، قهرمانانش را می‌سازد.