(تصاویر) سیلویو پیولا: حس ششم گلزنی و ستون قهرمانی ایتالیا در جام جهانی ۱۹۳۸

به گزارش سرویس اروپا صبح فوتبالی :

سیلویو پیولا، بزرگ‌ترین گلزن تاریخ ایتالیا و یکی از افسانه‌های فوتبال دوران قهرمانی پیش و پس از جنگ جهانی دوم است. 

 پیولا اولین بار در سری آ با پیراهن سفید تیم ورچلی در سال ۱۹۳۰ به میدان رفت و در سال ۱۹۵۴ کفش‌هایش را آویزان کرد، در حالی که هنوز در بالاترین سطح لیگ ایتالیا با پیراهن نووارا بازی می‌کرد. در این مسیر، او نه فصل به‌یادماندنی در لاتزیو سپری کرد، در دوران جنگ با پیراهن قرمز تورینو بازی کرد و دو فصل هم برای یوونتوس توپ زد.

پیولا رابطه‌ای ویژه و عمیق با تیم ملی تحت هدایت "ویتو ریو پوزو" داشت و با گل‌های خود باعث شد ایتالیا قهرمان جام جهانی ۱۹۳۸ شود. او رکوردهای زیادی از جمله بیشترین گل زده در تاریخ فوتبال ایتالیا (نزدیک به ۴۰۰ گل در مسابقات رسمی، که ۳۰۰ گل آن فقط در لیگ بود) و بیشترین گل در یک مسابقه (شش گل، که بعداً تنها توسط Omar Sivori مساوی شد) را به ثبت رساند.

اما داستان پیولا تنها با اعداد قابل درک نیست، بلکه با شناخت شخصیت او که مردی خجالتی و کم‌حرف، اما عاشق فوتبال است، روشن می‌شود.

Antonio Ghirelli در مقدمه کتاب «سیلویو پیولا، حس گل» می‌گوید: «پیولا یک حرفه‌ای نمونه بود، چون همیشه به اخلاق ساده، شفاف و صادقانه مردمش وفادار ماند. دیدگاهش نسبت به زندگی، ساده و عمیق بود.»

با این پیشینه و زندگی منظم و دقت وسواسی در آماده‌سازی جسمی، پیولا در سن ۳۶ سالگی، یعنی ۲۲ سال پس از آغاز حضورش در سری آ، آخرین بازی ملی خود را برای تیم ایتالیا در فلورانس مقابل تیم قدرتمند انگلیس در ۱۸ مه ۱۹۵۲ انجام داد. او همچنان به عنوان بهترین گلزن و ستون اصلی تیم ملی شناخته می‌شد.

پیولا در سال ۱۹۱۳ در خانواده‌ای از تاجران پارچه در ورچلی به دنیا آمد. او فوتبال را در تیم نوجوانان Veloces آغاز کرد، در کنار دوستان همیشگی‌اش Depetrini و Pietro Ferraris. در همان زمان، تیم Pro Vercelli آخرین دو اسکودتو تاریخ خود را به دست آورد و حتی مسابقه‌ای دوستانه مقابل لیورپول انگلیس برگزار کرد.

اولین دبل پیولا با پیراهن Pro Vercelli در فرانسه و در مقابل تیم Red Star Olympique رخ داد و جایگاه او در ترکیب اصلی تثبیت شد. مربی مجارستانی، ژوزف ناگی، استعداد پیولا را شناسایی و او را راهنمایی کرد.

کارشناسان فوتبال متوجه شدند که پیولا بازیکنی بسیار مدرن است. او بازی پشت به دروازه را ترجیح می‌داد، توپ را می‌جست، آن را حفظ و پاس می‌داد، مهارت‌هایی که گاهی با دیدگاه برخی مربیان سازگار نبود. اما توانایی‌های فنی و جسمانی او مدل جدیدی از بازیکن را ارائه می‌داد، و این موضوع توسط ویتوریو پوزو نیز دیده شد، که پیولا را در تیم ملی در سال ۱۹۳۳ به میدان فرستاد.

در لاتزیو، پیولا نه سال درخشان داشت (۱۹۳۴–۱۹۴۳). او عاشق خانه و خانواده خود بود و در اوقات فراغت به شکار، ماهیگیری و پیاده‌روی با دوستانش می‌پرداخت. فشار سیاسی و حتی حزب فاشیست او را به تغییر تیم و شهر واداشت و سرانجام به رم و تیم لاتزیو پیوست، جایی که او ضربه برگردان مشهورش را به کمال رساند.

پیولا و جوزپه مئتزا Giuseppe Meazza زوجی افسانه‌ای در خط حمله شدند و ایتالیا را به دومین جام جهانی متوالی رساندند. در دوران جنگ، با بازگشت به ورچلی، او در لیگ جنگی شمال ایتالیا برای تورینو بازی کرد و با بازیکنان بزرگ تورینو همکاری کرد.

پس از دو فصل در یوونتوس (۱۹۴۵–۱۹۴۷)، پیولا به نووارا پیوست و با گل‌هایش این تیم را به سری آ بازگرداند. او تا سال ۱۹۵۴ به فوتبال ادامه داد و همچنان رکورددار گلزنی بود.

پیولا، که از نگاه دخترش Paola یک هنرمند و استاد فوتبال بود، توانایی‌هایش را با عشق و دقت پرورش داد. «حس گل» او تنها استعداد ذاتی نبود، بلکه نتیجه ارزش‌هایی بود که فوتبال برای او داشت: «فوتبال ورزشی دشوار است، اما همه می‌توانند بازی کنند! این بازی هیجان‌انگیز و متنوع، خلاقیت و تصمیم‌گیری فوری می‌طلبد. فوتبال شجاعت می‌خواهد، شکست و پیروزی دارد، و یاد می‌دهد که چگونه بر ناکامی‌ها و بی‌عدالتی‌ها غلبه کنیم و در زندگی از آن بهره ببریم.»

کوتاه از پیولا و فوتبال 

قهرمانی با تیم ملی ایتالیا در سال ۱۹۳۸

۳۰ گل در ۳۴ بازی ملی

نزدیک به ۳۰۰ گل در رقابت‌های باشگاهی

او در سال ۱۹۵۲ برای آخرین بار در پیراهن تیم ملی فوتبال ایتالیا مقابل انگلیس به میدان رفت؛ دیداری که با تساوی یک بر یک خاتمه یافت. او در سال ۱۹۹۶ در سن ۸۳ سالگی از دنیا رفت

 پیولا در کنار کارلو پارولا یکی از مبتکران ضربه برگردان در فوتبال شناخته می‌شود و به اعتقاد کارشناسان نقش مهمی در تکامل این ضربه‌ی آکروباتیک و تماشایی داشته است