حسینی‌نسب: قلعه‌نویی هم به این بازی‌ها اعتقاد ندارد / کل فوتبال تعطیل است چه کنیم؟

به گزارش سرویس آسیا صبح فوتبالی :

حسینی‌نسب، مربی سابق پرسپولیس، تیم امید و سرمربی چند تیم باشگاهی از جمله سایپا است که مثل همیشه حضوری فعال در تماشای رقابت‌های فوتبالی دارد. حسینی‌نسب در پاسخ درباره مسابقه درون‌ گروهی تیم ملی گفت: حقیقتش چندان با این موافق نیستم و فلسفه آن را هم نمی‌دانم اما به هر حال با توجه به محدودیت‌های شدیدی که تیم ملی برای انجام بازی دوستانه دارد و با در نظر گرفتن شرایط جدید فوتبال ایران، کاری به جزئیات نمی‌شد. من مطمئنم خود آقای قلعه‌نویی هم چندان به این بازی‌ها اعتقاد ندارد اما وقتی کل فوتبال تعطیل است و حتی تیم باشگاهی برای انجام رقابت پیدا نمی‌شود، چه می‌شود کرد؟ به قول معروف کاچی به از هیچی.

حسینی‌نسب در ادامه صحبت‌هایش درباره کیفیت بازیکنان تیم ملی در این مسابقه هم گفت: به نظرم بازیکنان درگیر بدنسازی بودند و هنوز بدن‌ها به اصطلاح باز نشده و شادابی خاصی را در حرکات ملی‌پوشان ندیدم. البته می‌دانم برنامه‌ریزی خوبی برای دوره‌بندی تمرینات برای حضور ملی‌پوشان در جام جهانی صورت گرفته و امیدوارم با توجه به تعطیلی دو ماهه فوتبال و فشاری که در حال حاضر به ملی‌پوشان از سوی کادرفنی وارد می‌شود، آنها در بهترین شرایط بدنی به جام جهانی برسند و در آنجا اوج‌شان را ببینیم.

او درباره تقسیم شدن بازیکنان تیم ملی به دو گروه هم گفت: فکر می‌کنم بهتر بود برای دو تیم از دو مربی باشگاهی استفاده می‌کردند، چرا که موضوع مربی و تاثیر آن روی بازی یک تیم به اندازه کیفیت بازیکنان اهمیت دارد و وقتی دو تیم زیر نظر یک سرمربی (قلعه‌نویی) و البته با هدایت دو مربی کارشان را دنبال می‌کنند، دیگر همه چیز فقط به عملکرد بازیکنان بستگی دارد، چون تفکر فنی یکسانی بر تیم‌ها حاکم است و در حالی که شاید منِ مربی (خودم را نمی‌گویم) بخواهم استراتژی متفاوت بازی بچینم و مثلا فقط دفاع کنم یا از تاکتیک‌های متفاوتی بهره ببرم یا خشن بازی کنم یا هر چیز دیگر و به نظر من حضور دو مربی باشگاهی از چهره‌های شاخص باتجربه‌ای مثل آقای تارتار یا گل‌محمدی یا چهره‌های دیگر می‌توانست رنگ و بوی واقعی‌تری به بازی بدهد و کیفیت آن را بالا ببرد.
حسینی‌نسب در ادامه صحبت‌هایش گفت: آقای قلعه‌نویی همچنان با علاقه خاص و انرژی تیم را هدایت می‌کند و جایش در لب خط خالی بود و من فکر می‌کنم اگر خود قلعه‌نویی و نحوه هدایت او برای هر دو تیم وجود داشت، کیفیت بازی دوچندان بالا می‌رفت، چراکه هیچ بازیکنی نمی‌تواند در زمین باشد و حرص و جوش خوردن امیرخان را ببیند و بی تفاوت بازی کند.

او در خصوص اینکه کدام بازیکنان را پسندیده هم گفت: در تیم سفید حبیبی‌نژاد خوب کار کرد و کنعانی و علی نعمتی هم نمایش خوبی داشتند. در تیم قرمز هم که کنترل توپ را بیشتر در دست داشت اما بازنده بیرون آمد، از بازی محبی بدم نیامد. البته هر دو تیم از مشکل عدم هماهنگی رنج می‌بردند و این مسئله هم طبیعی بود چون علاوه بر مسائل بدنی، بازیکنان دو تیم کنار یکدیگر بازی نکرده و هماهنگ نبودند.