بلیت آمریکا در زمین خاکی دستگردی گم شد! روایت نبرد پنهان ملی‌پوشان در غیاب هواداران

در هوای مطبوع تهران و سکوت سکوهای خالی ورزشگاه دستگردی، اولین بازی از دو دیدار درون گروهی تیم ملی برگزار شد؛ دیداری که با تک‌گل حسین کنعانی‌زادگان به سود تیم سفیدِ دفاعی‌تر به پایان رسید، اما نتیجه، تنها بخش کوچکی از این ماجرا بود.

مهمان‌های سرزده
در میان مربیان، تنها محمدرضا ربیعی (تراکتور) و جلال امیدیان (ذوب‌آهن) شخصاً به ورزشگاه آمدند. در روزی که می‌توانست محفلی برای بزرگان فوتبال باشد، غیبت اغلب مربیان لیگ برتری پرسش‌برانگیز بود.

طراحی که فرق ایجاد کرد
تفاوت بزرگ دو تیم، حضور هادی حبیبی‌نژاد به عنوان یک هافبک طراح در تیم سفید بود. او با بازی‌سازی از عقب، کار را برای وینگرهای تیمش ساده کرد، در حالی که تیم قرمز این وظیفه را به دوش وینگرها (ترابی و محبی) سپرده بود و در فاز هجومی کم‌فروغ‌تر ظاهر شد.

مدافعانی در تکاپو
در غیاب شجاع خلیل‌زاده، زوج کنعانی‌زادگان و علی نعمتی نمایش کم‌اشتباهی داشتند و به نظر می‌رسد این دو، به همراه خودِ شجاع، گزینه‌های تقریباً قطعی برای سفر به جام جهانی هستند.

جنگ چهارگانه در راست
هر چهار مدافع راست تیم ملی به میدان رفتند. دانیال اسماعیلی‌فر و صالح حردانی در تیم قرمز و رامین رضائیان و آریا یوسفی (که یک خط جلوتر بازی کرد) در تیم سفید. به نظر می‌رسد تکلیف حردانی مشخص شده و رقابت اصلی بین سه نفر دیگر است.

کابوس وینگرها
مهدی محبی یکی از پرتلاش‌ترین بازیکنان میدان بود اما نتوانست دروازه تیم سفید را باز کند. پست وینگر به دلیل حضور چهار لژیونر و مهدی ترابی، شلوغ‌ترین و بی‌رحم‌ترین خط برای انتخاب نهایی است.

جوان‌ها و کهنه‌سربازها
مهدی هاشم‌نژاد، پایه‌گذار گل برتری تیمش بود. میلاد محمدی و احسان حاج‌صفی (که در آستانه ثبت رکورد چهارمین حضور در جام جهانی است) نیز با انگیزه بالا بازی کردند.

شرط‌بندی که بُردش شیرین بود
بازیکنان تیم بازنده (قرمز) طبق قرار قبلی، بلافاصله پس از بازی مبلغ ۱۰۰ میلیون تومان را برای کمک به نیازمندان جمع‌آوری کردند تا این شکست، طعم یک برد بزرگ انسانی را بگیرد. اردو با یک آبگوشت دوستانه تمام شد، اما اضطراب حذف از لیست نهایی، بزرگ‌ترین دغدغه ملی‌پوشان است.