ستاره‌ای که به MLS اعتبار بخشید؛ چگونه دیوید بکام فوتبال آمریکا را زیر و رو کرد؟

به گزارش سرویس جهان صبح فوتبالی :

آنها گفتند که او "برای اینکه نیمی از ستاره سینما شود، به هالیوود می‌رود". این حداقل چیزی بود که رئیس باشگاه رئال مادرید، رامون کالدِرون، در توضیح ترک دیوید بکام از باشگاه در ژانویه ۲۰۰۷ گفت. آینده کاپیتان انگلستان در برنابئو چندین ماه در معرض خطر قرار داشت. بکام در طول مدت زمان زیادی از حضورش در رئال مادرید تحت نظر فابیو کاپلو قرار داشت و از نظر فنی شرایط خوبی نداشت، بنابراین ترک باشگاه برای مدتی پیش‌بینی می‌شد.

کالدِرون درست گفته بود. ورود بکام به لس آنجلس برای امضای قرارداد پنج ساله با LA Galaxy، یک رویداد بزرگ و درخشان بود. او هیچ‌گاه نتوانسته بود از فرهنگ شهرت که بخشی از زندگی فوتبالی‌اش بود، فرار کند و با پیوستن به گالاکسی، آن را پذیرفت. آنچه که منتقدان در اسپانیا همیشه برای حمله به او استفاده کرده بودند، حالا بکهام با مقدار مناسبی فوتبال، آن را به تصاحب خود درآورد.

دیدگاه اروپایی‌ها - و هنوز هم همینطور است - به شدت بدبینانه بود. برای برخی، این حرکت به نظر می‌رسید که یک حرکت برای کنار گذاشتن فوتبال و پذیرش این بود که او دیگر قادر به رقابت در سطح اول نیست. اما اگر به عقب نگاه کنیم، این تصمیم بیشتر شبیه حرکت یک پیشگام به نظر می‌رسد. بکام چیزی جدید می‌خواست، چیزی متفاوت. بین مدل موی موهوک، ماشین‌های گران‌قیمت، عینک‌های آفتابی و ورودش به لس آنجلس، یک خط ارتباطی واضح وجود داشت. این اتفاق تصادفی نبود؛ این همان بکام بود؛ و برای آمریکا، چه معامله‌ای بود. لیگ فوتبال آمریکا هنوز در مراحل اولیه خود بود. تا آن زمان نوعی ثبات در لیگ وجود داشت، اما کیفیت چندانی نداشت. بکام نقطه شروع نبود، اما او قطعاً کاتالیزوری بود که MLS به آن نیاز داشت. ورود او باعث تغییر نگرش‌ها نسبت به لیگ شد و خودش باعث شد ساختار لیگ به تکامل برسد. MLS دیگر نمی‌توانست کوچک فکر کند؛ باید بزرگتر فکر می‌کرد، بهتر خود را بازاریابی می‌کرد و شروع به طی کردن مسیر طولانی و دشوار برای کسب اعتبار جهانی می‌کرد.

حرکت درست در زمان درست

روزی که بکام به آمریکا رفت، هنوز هم در اروپا او را به خاطر این تصمیم مورد انتقاد قرار می‌دهند. مستند نتفلیکس او را ببینید و هنوز هم برخی انتخاب او برای رفتن به آمریکا را منفی می‌بینند. فابیو کاپلو در این باره گفته بود که بازی در MLS شانس او برای حضور در تیم ملی انگلستان را خراب می‌کند.

در آن زمان، MLS یک لیگ کاملاً خارج از توجهات جهانی بود، در حالی که آینده بکام در مادرید مبهم بود. اما او هنوز هم یک فوتبالیست عالی بود که می‌توانست انتخاب‌های زیادی در اروپا داشته باشد. به دلیل ارتباطاتش با منچستریونایتد مطمئناً دیگر به هیچ باشگاهی در لیگ برتر انگلستان نمی‌پیوست، اما در ایتالیا؟ فرانسه؟ آلمان؟ آن لیگ‌ها همیشه ممکن بودند.

یک جلسه همه چیز را تغییر داد. در سال ۲۰۰۶، تیم لیویکی، هم‌مالک سابق LA Galaxy، به کمیسیونر MLS، دان گاربر، گفت که لس آنجلس آماده است تا یک اسم بزرگ اروپایی را جذب کند. بکام، به گفته او، نه تنها می‌توانست بازیکن اصلی برای گالاکسی باشد بلکه می‌توانست چهره لیگ نیز باشد. او گفت که چندین جنبه فنی باید حل شود، اما گاربر قانع شده بود.

آنچه که فوراً مشخص نبود، این بود که بکام به کدام باشگاه خواهد پیوست. برای همین، گاربر به مادرید سفر کرد همراه با لیویکی و دیگر مقامات لیگ تا یک طرح به بکام پیشنهاد دهند: بکام می‌بایست چهره لیگ باشد و آنها راه‌هایی برای پرداخت پول خوب به او پیدا می‌کردند.

 لس آنجلس جای خوبی برای او بو، نه تنها به دلیل سبک زندگی سلبریتی بکام، بلکه این واقعیت که همسر او، ویکتوریا، شاید مشهورتر از خود او بود. گاربر، بکام و ویکتوریا برای شام ملاقات کردند و طرح ارائه شد. بکام، ۳۱ ساله، به راحتی قانع شد.

او همیشه ویژگی‌های یک پیشگام را در خود داشت. MLS نیز اصرار داشت که قرارداد و ارزش‌های تجاری او بیش از ۲۵۰ میلیون دلار خواهد بود. این رقم احتمالاً اغراق‌آمیز بود، اما هدف این بود که این تغییر رویکردی برای کسی باشد که ممکن است از فوتبال اروپایی کمی خسته شده باشد.

قانون بکام

اما هنوز مسائلی برای حل وجود داشت، از جمله مسائل مالی. MLS، به هر حال، هیچ‌طور نمی‌توانست هزینه‌های بکام را تأمین کند. زمانی که گاربر اولین بار طرح لیگ را به بکام ارائه داد، سقف حقوقی لیگ فوتبال آمریکا- مجموع پولی که برای تشکیل یک تیم در دسترس بود - حدود ۲ میلیون دلار بود. بکام در هر فصل در رئال مادرید حدود پنج برابر این مبلغ را دریافت می‌کرد. پس لازم بود که چیزی تغییر کند.

برای همین MLS تغییراتی در مقررات مالی خود ایجاد کرد و قانون "بازیکن منتخب" یا همان "قانون بکام" را وضع کرد، که به تیم‌ها این امکان را می‌داد تا بازیکنانی را خارج از محدودیت‌های معمول سقف حقوقی خود جذب کنند. این موضوع پیچیده شد، اما به گالاکسی اجازه داد تا پول قابل توجهی به کاپیتان انگلستان بدهد. نتیجه؟ بکام سالانه ۶.۵ میلیون دلار درآمد داشت.

باشگاه‌های دیگر نیز به این روش پیوستند. شیکاگو فایر، نیویورک رد بولز و اف‌سی دالاس در اولین سال اجرای این قانون، هزینه‌های زیادی را انجام دادند. دی‌سی یونایتد و اسپورتینگ کانزاس سیتی نیز به زودی به این جمع پیوستند. ستارگان تیم ملی ایالات متحده، کلودیو رینا، به رد بولز پیوستند، در حالی که افسانه مکزیک، کوآوتِمو بلانکو، به شیکاگو فایر رفت و در بین برزیلی‌ها، دنیلسون، قراردادی با دالاس امضا کرد. برای اولین بار، MLS توانست ستارگان را به طور معناداری جذب کند.

ورود بکام با چیزی نزدیک به جنون مواجه شد. تنها مسئولیت‌های رسانه‌ای ابتدایی او چهار ساعت طول کشید، در حالی که مدیر عامل گالاکسی، الکسی لالاس، ادعا کرد که حضور بکهام توجه‌ها را به خود جلب می‌کند.

"یکی از چیز‌هایی که من فکر می‌کنم مردم خواهند دید این است که او توجهات زیادی به ورزش و فوتبال آمریکایی جلب خواهد کرد. مردم کیفیتی که اینجا وجود دارد را خواهند دید و من کاملاً اذعان دارم که بسیاری از مردم در انگلستان از آنچه که در MLS در حال رخ دادن است، بی‌اطلاع هستند. "

و سپس نوبت به عنصر سلبریتی رسید، چیزی که لالاس بعداً به آن اذعان کرد که گالاکسی آمادگی کاملی برای آن نداشت. دیوید و ویکتوریا به راحتی در میان مشهورترین چهره‌های دنیا قرار گرفتند. تنها چند هفته پس از ورود، آنها با تام کروز و ویل اسمیت در مهمانی‌ها شرکت کردند.

با این حال، برای کسانی که اکنون در حباب بکام بودند، این تغییرات غافلگیرکننده بود. کریس کلاین، هم‌تیمی بکام در گالاکسی، بعد‌ها اعتراف کرد که گذر از ناشناسی به دسترسی به هالیوود تقریباً در یک شب خیلی شوکه‌کننده بود.

" [بکام]یک آقا و بسیار مهربان بود، کسی که می‌خواست بخشی از تیم باشد. اما حتی در اولین چند هفته، ما به مهمانی‌هایی دعوت می‌شدیم که تام کروز و ویل اسمیت برگزار می‌کردند. همه اینها کمی زیاد بود. "

میامی، مسی و آنچه اتفاق افتاد

یک قطعه نهایی از پازل وجود داشت. طبق قرارداد اولیه بکام با گالاکسی، او حق خرید یک باشگاه توسعه‌ای با قیمت ویژه را داشت. وقتی بکام وارد MLS شد، فقط ۱۳ تیم در لیگ وجود داشت و لیگ هنوز از از دست دادن دو باشگاه در اوایل دهه ۲۰۰۰ بهبود می‌یافت. در طول دوران بازی بکهام، شش تیم دیگر به لیگ پیوستند. از همان ابتدا این حس وجود داشت که بکهام در نهایت مالک یک باشگاه خواهد شد.

شرایط ساده بود. بکهام فقط باید ۲۵ میلیون دلار می‌پرداخت و همه بازار‌ها برای او در دسترس بود به جز نیویورک سیتی؛ بنابراین میامی به عنوان مقصد منطقی‌ترین انتخاب ظاهر شد. این شهر ریشه‌های عمیقی در فوتبال داشت و یک باشگاه پیشین به نام میامی فیوژن پیش از این به امتحان شانس خود پرداخته بود و بعد از مدتی از هم پاشید. در سال ۲۰۱۴، بکام از حق خود استفاده کرد و قصد خود را برای آوردن یک تیم به جنوب فلوریدا اعلام کرد. حتی در آن زمان هم این یک معامله عالی بود، به‌ویژه که تیم LAFC برای خرید سهمیه توسعه‌ای خود در همان زمان ۱۱۰ میلیون دلار پرداخت کرده بود.

آرزو‌های بکام هیچ‌گاه متواضعانه نبود. بله، او می‌خواست باشگاه، که بعداً نام آن "اینتر میامی" شد، رقابتی باشد. اما همچنین حس می‌شد که او قصد داشت این تیم بازتابی از دیدگاه خود در مورد فوتبال باشد که بر پایه شهرت بزرگ‌ترین نام‌های این ورزش استوار بود. این فوتبال به عنوان سرگرمی بود که دور یک تیم از بزرگ‌ترین ستارگان ساخته شده بود؛ که ما را می‌رساند به تابستان ۲۰۲۳. لیونل مسی از زندگی در پاریس خسته شده بود. او هیچ‌گاه واقعاً نمی‌خواست بازیکن پاری سن ژرمن شود پس از اینکه خروجش از بارسلونا به دلیل بحران مالی آن باشگاه مجبور شد. از مدت‌ها قبل شایعاتی مبنی بر انتقال او به MLS وجود داشت و در اوایل ماه آگوست، این شایعه به واقعیت تبدیل شد.

اگر ورود بکام در سال ۲۰۰۷ تحولی بزرگ بود، ورود مسی انقلابی بود. میامی مبلغ زیادی به او پرداخت کرد و گفته می‌شود که یک سهم مالکیتی از تیم پس از بازنشستگی به او ضمانت شد. در یک پیچش جالب، بکام همان کاری را برای مسی انجام داد که MLS قبلاً برای او کرده بود، یعنی آینده‌ای تجاری برای او پس از دوران بازی. در نهایت، این همان چیزی است که میراث بکام را پایدار می‌کند. او اولین قدم را برداشت و قوانین را تغییر داد؛ و تقریباً دو دهه بعد، بزرگ‌ترین بازیکن جهان از مسیری که او کمک کرد تا ایجاد شود، پیروی کرد.

وقتی بکام در ابتدا وارد شد، دان گاربر این حرکت را با عباراتی وسیع مطرح کرد: "دیوید بکام یک نماد جهانی ورزش است که فراتر از ورزش فوتبال در آمریکا عمل خواهد کرد. تصمیم او برای ادامه دوران حرفه‌ای خود در لیگ فوتبال آمریکا گواهی بر این است که آمریکا به سرعت در حال تبدیل شدن به یک کشور دارای فوتبال واقعی است و MLS در قلب آن قرار دارد. " نزدیک به ۲۰ سال بعد، شاید گاربر کاملاً درست گفته بود.

منبع: گل