در ۳ ژوئن ۱۹۹۷، استادیوم «ژرلان» شاهد لحظهای بود که هنوز هم دانشمندان را به تحسین وامیدارد. روبرتو کارلوس با ضربهای که به «شوت موزی» یا «شوت فیزیکگریز» معروف شد، دروازه فرانسه را به شکلی باز کرد که تمام محاسبات ریاضی را به هم ریخت. در این خبر، علاوه بر تماشای ویدیوی این سوپرگل، با جزئیاتی مثل سرعت خیرهکننده ۱۴۰ کیلومتری توپ و راز «اثر مگنوس» که باعث آن کات جادویی شد، آشنا میشوید.
بسیاری از هواداران فوتبال، گل روبرتو کارلوس به فرانسه را یک اتفاق یا خوششانسی میدانستند، اما سالها بعد دانشمندان فرانسوی با انتشار مقالهای ثابت کردند که این گل کاملاً بر اساس قوانین پیچیده آیرودینامیک بوده است. کارلوس از فاصله ۳۵ متری و با زاویهای که هیچکس انتظار شوت مستقیم نداشت، توپ را به شکلی زد که ابتدا ۳ متر از کنار دیوار دفاعی فاصله گرفت و سپس با چرخشی ناگهانی، به درون دروازه خزید.
سرعت توپ: حدود ۱۰۵ مایل بر ساعت (۱۴۰ کیلومتر بر ساعت).
فاصله: ۳۳.۱۳ متر تا خط دروازه.
پدیده فیزیکی: این شوت بهترین مثال برای «اثر مگنوس» در ورزش است؛ جایی که چرخش شدید توپ، فشار هوا را در یک سمت کاهش داده و باعث انحراف شدید آن میشود.
فابین بارتز، یکی از بهترین دروازهبانهای وقت جهان، در مقابل این ضربه حتی واکنشی نشان نداد. او بعدها اعتراف کرد که تصور میکرده توپ با فاصله زیادی به بیرون میرود و حتی جمعکننده توپ پشت دروازه هم برای گرفتن آن نیمخیز شده بود، اما توپ در آخرین لحظه با کاتی مارپیچ به تیر عمودی برخورد کرد و گل شد. خودِ کارلوس در مصاحبهای گفته است: «من فقط توپ را کاشتم و با تمام قدرت زدم؛ باد هم به من کمک کرد تا آن چرخش ایجاد شود».
