شکاری در ترکیب اصلی؟/ سردرگمی تاکتیکی ادامه دارد

به گزارش سرویس آسیا صبح فوتبالی :

در هفته‌های اخیر، پرسپولیس با چالش جدی در خط میانی روبه‌رو بوده و تغییرات پرتعداد اوسمار ویرا در این منطقه هنوز به ترکیب ثابتی منجر نشده است. سرمربی برزیلی سرخ‌پوشان طی هفت بازی گذشته بارها زوج‌های مختلفی را در مرکز زمین امتحان کرده، اما هیچ‌کدام از این جابه‌جایی‌ها پاسخ قطعی به مشکلات تیم نداده است.

در ابتدای حضور اوسمار، زوج سروش رفیعی و مارکو باکیچ در سیستم ۴-۱-۴-۱ شکل گرفت، اما مصدومیت باکیچ در همان نیمه نخست بازی نخست باعث شد میلاد سرلک جای او را بگیرد. در ادامه، ترکیب خط میانی پرسپولیس مرتب تغییر کرد؛ گاهی زوج سرلک–رفیعی به میدان رفت، گاهی خدابنده‌لو به ترکیب اضافه شد و در مقاطعی نیز بازیکنان در نیمه دوم تعویض شدند، بدون آنکه ثبات تاکتیکی ایجاد شود.

در برخی دیدارها، اوسمار حتی هر سه هافبک مورد استفاده خود را همزمان به زمین فرستاد، اما عملکرد خط میانی همچنان رضایت‌بخش نبود. افت فرم بازیکنانی مانند سروش رفیعی، باکیچ، سرلک و خدابنده‌لو باعث شده تغییرات ترکیب اصلی یا تعویض‌های حین بازی اثرگذاری لازم را نداشته باشد و به نظر برسد سرخ‌پوشان در این منطقه دچار سردرگمی تاکتیکی شده‌اند.

در آستانه دیدار با ذوب‌آهن اصفهان، محرومیت باکیچ و احتمال کنار گذاشته شدن سروش رفیعی به دلیل مسائل انضباطی، دست اوسمار را برای انتخاب ترکیب می‌بندد. در این شرایط احتمال استفاده از زوج سرلک–خدابنده‌لو وجود دارد، البته در صورتی که وضعیت جسمانی سرلک اجازه بازی بدهد. از سوی دیگر، عملکرد امیدوارکننده کوتاه‌مدت رضا شکاری می‌تواند او را به گزینه‌ای برای حضور در ترکیب اصلی تبدیل کند.

در صورت استفاده از شکاری در نقش جلوتر از دو هافبک میانی، احتمال نیمکت‌نشینی علی علیپور بیشتر خواهد شد. همچنین بازگشت احتمالی اوستون اورونوف به ترکیب اصلی و حضور مهدی عمری در جناح راست می‌تواند رقابت جدیدی در خط حمله ایجاد کند.

نکته مهم دیگر، عدم اعتماد جدی به علیرضا عنایت‌زاده در پست تخصصی اوست. این بازیکن جوان که فصل گذشته نمایش‌های قابل قبولی داشت، در این فصل فرصت بسیار محدودی برای بازی پیدا کرده و حتی در برخی مقاطع در پست غیرتخصصی استفاده شده است.

در مجموع، پرسش اصلی اینجاست که چرا اوسمار به تغییر سیستم روی نمی‌آورد. یکی از گزینه‌های محتمل، استفاده از سیستم ۴-۲-۳-۱ یا چینش تراکمی‌تر در خط میانی است؛ رویکردی که می‌تواند قدرت بازیابی توپ و کنترل مرکز زمین را افزایش دهد و در عین حال آسیب‌پذیری تیم در ضدحملات را کاهش دهد، هرچند تضمینی برای حل مشکلات فنی پرسپولیس وجود ندارد.